27.03.2024

Grający Papkin, czyli Zemsta coraz bardziej osobista

GRAJĄC PAPKINA, CZYLI ZEMSTA CORAZ BARDZIEJ OSOBISTA

Grający Papkin, czyli Zemsta coraz bardziej osobista

Rola Papkina bez przepocenia czterech koszul na scenie Teatru Polskiego nie istnieje. Rytm wiersza Fredry, osobista ekspresja postaci i o kilka centymetrów dłuższy krok wymagają głębszego oddechu i wysiłku fizycznego maratończyka.

PAPKIN ŁOMNICKIEGO

„Ta scena jest za duża na ośmiozgłoskowiec!” – żalił się Tadeusz Łomnicki po zagraniu Papkina w Teatrze Polskim w Warszawie w reżyserii Dejmka. Choć problem jest poważny, bezpośrednio i ściśle powiązany ze sztuką scenicznej interpretacji wiersza, brzmiało to niczym porzekadło o baletnicy i rąbku spódnicy. Nie mogłem sobie wtedy wyobrazić, że jakakolwiek scena może być za duża dla Łomnickiego, jedynego znanego mi aktora godnego miana Atlety Serca, które stworzył Artaud. Zanim jeszcze Łom zagrał Papkina, większość ludzi teatru wiedziała, że będzie to fredrowskie arcydzieło. Powszechna była pewność, że w owym czasie nie było lepszego aktora do zagrania tej roli. Kontekst niedawnego oddania legitymacji partyjnej przez wielkiego aktora tylko wyostrzał apetyty koneserów teatru. Wreszcie stało się, obejrzałem piękny spektakl, który miał wiele olśniewających scen. Tadeusz Bartosik był najpełniejszym Cześnikiem, jakiego widziałem.

Nie umiem sobie wyobrazić, że zobaczę lepszego. Swobodnie utrzymany rytm, bogactwo intonacji, ogromny diapazon emocjonalny, doskonały timing dowcipu, wreszcie skuteczność komunikowania się z widownią. Bogdan Baer, niższy i zajmujący znacznie mniej przestrzeni od Bartosika, grał Dyndalskiego jako doskonałego towarzysza, zapatrzonego w swego pryncypała. Z demonstracyjnym skupieniem doskonale się do niego dostosowywał, zatwierdzając subtelnymi gestami jego racje, nawet gdy „wydawało mu się”, że się z nimi nie zgadza… A przemieszczał się, podskakując, jakby chciał doskoczyć do wysoko zawieszonej poprzeczki. Przyznam jednak, że postać Dyndalskiego zawsze odnoszę do dzieła stworzonego przez Aleksandra Dzwonkowskiego
w telewizyjnej wersji Zemsty (1972) wyreżyserowanej przez Jana Świderskiego. Tak też czynię z Papkinem Wojciecha

Pokory w tym samym przedstawieniu. Może to sprawa pierwszego razu? W teatralnej wersji przedstawienia Świderskiego Papkina grał Gołas, budząc powszechny podziw kolegów z środowiska. Nie widziałem go, ale środowiskowa plotka głosiła, że dominował przedstawienie w takim stopniu, że nie mógł grać w wersji telewizyjnej…

U Dejmka Papkin zdawał się być pomyślany na Łomnickiego. Największe wrażenie wywarły na mnie wypowiadane przez niego wersy: „Ach, co robisz Podstolino? Z twej przyczyny wszyscy zginą!” – wypowiadane były przez Łomnickiego w tempie i z mocą strzałów karabinu maszynowego. Były jakby z innego przedstawienia! Dawały szczególnie dojmujące wyobrażenie mentalnej nędzy Papkina, jego lęku, trwogi czy wręcz paniki, która nim powodowała. Na chwilę znikała komedia. Aż do czasu lekkiej, pełnej dystansu riposty Podstoliny – Anny Seniuk, która przywracała dowcip dialogu ze zdwojoną mocą, wykorzystując bezbłędnie potencjał zmiany atmosfer. Ale…

Po jednym z przedstawień na widowni spotkałem Marię Bojarską. Zachęcony przez nią wszedłem za kulisy, do garderoby nr 2, tuż przy wejściu na scenę. Łomnicki stał bez koszuli. Od nasady szyi przez cały mostek biegła ogromna szrama po operacji serca. Ucieszył się, że przyszedłem. Szczerze mu dziękowałem. „Nie… to już nie to…” – powiedział szorstko, dość niespodziewanie zmieniając ton początkowo miłej rozmowy. Nie był zadowolony ze swojej pracy. Nie była to jego największa rola. Dość szybko dał się zastąpić i wyszedł z eksploatacji przedstawienia.

Kilka miesięcy wcześniej grałem pod jego kierunkiem Achillesa Bluma, swoją rolę dyplomową w Karierze Alfa OmegiTuwima/Hemara. Po zakończeniu cyklu przedstawień odbył z naszym zespołem ostatnie spotkanie w szkolnym bufecie na Miodowej. Dziękował nam w szczególny sposób. Każdemu starał się dać jakąś wskazówkę ściśle aktorską do roli, którą może jeszcze kiedyś zagrać. Krzysztofowi Stelmaszykowi opowiadał, z jaką radością Otello, dowiedziawszy się o intrygach Jagona i nabrawszy pewności, że Desdemona go nie zdradzała, popełnia samobójstwo przez otrucie się trucizną ukrytą w pierścieniu. Zapamiętałem uśmiech i szeroki, płynny gest. Krzysztof, jak mi się przyznał swego czasu w garderobie Narodowego, też zapamiętał. „Ale mamy tu przecież także komików!” – zwróciwszy się do mnie, Łom zaczął tłumaczyć złożoną dramaturgię bardzo długiej frazy monologu Papkina zaczynającej się od słów: „Jak w dezertej Arabii…”. Sądzę, że coś z tego do mnie dotarło. Kiedy kilka miesięcy później widziałem tę frazę w jego wykonaniu na scenie Polskiego, wydawało mi się, że zbyt ostentacyjnie bawi się jej wielopiętrowością na niekorzyść zajmowania się Klarą, którą grała jego niedawna studentka – Dorota Dobrowolska. Raz, o zgrozo, zabrakło mu oddechu… Za bardzo się rozpędził.

MÓJ PAPKIN

Prawie trzydzieści lat później na tej samej scenie grałem Papkina, Klarą zaś była moja była studentka – Lidia Sadowa. Bardzo pilnowałem oddechu. Każde jego dobranie było związane z obserwacją Klary. Mój monolog musiał być częścią uwodzenia, wymiany gestów, spojrzeń – rozmowy wykraczającej poza słowa. Bardzo na to zwracał uwagę reżyser, ale jeszcze bardziej Lidka. Grało nam się świetnie. Publiczność zdawała się nas akceptować.

Reżyserował nas Krzysztof Jasiński. Imponował mi nieustannie błyskotliwością w dostrzeganiu szczegółów, w postrzeganiu bohaterów. Uważał, że Papkin jest najinteligentniejszą postacią tej komedii. W jego życiowej sytuacji bez takich dyspozycji zwyczajnie nie przeżyłby – sugerował. Inna rzecz jego charakter, który jest jego losem – przypominał myśl Heraklita z Efezu. Wiedział co trzeba o każdym wersie Zemsty. Umiał ją na pamięć już na drugim roku w szkole teatralnej. Dziś, po zagraniu Papkina i Cześnika, ja też ją… prawie umiem… bo… Wszystko zależy od intensywności gry, wspólnego tempa, no i dobrej energii płynącej od widowni. Drobne uchybienie rytmowi, utrata ciągłości melodyki, zbyt duża energia, zbyt mała, rąbek spódnicy… Najszczerzej mówiąc, czort wie, dlaczego jakieś słówko nagle się omsknie, przekręci i rytm się zgubi…

Poza tym, że taki błąd psuje robotę wszystkim na scenie, zdarza się, że wyzwala nadzwyczajną inwencję partnera, która przynosi ratunek. Na kwestię Dyndalskiego: „Rumatyzmy jakieś łupią”, Cześnik odpowiada: „Ot, co powiesz, wszystko głupio!”. Nagłe zastępstwo w roli Dyndalskiego i związany z tym stres popsuł pewnemu aktorowi ten wers, zmieniając ostatnie jego słowo na „gniotą”. Na co grający Cześnika Jerzy Leszczyński odpowiedział podobno bez chwili zawahania:
„Co ty bredzisz idyjoto!” – zachowując rytm, rym, emocjonalne tempo i sens dialogu.

Swego czasu było mi bardzo przykro, gdy na podobnym potknięciu przyłapał mnie Maciej Szeptycki, praprapraprawnuk Fredry. On umie Zemstę na pamięć perfekcyjnie. Uważa to za swój obowiązek rodzinny. U progu ostatniej wiosny, w Radziejowicach, podczas warsztatów fredrowskich, spotkał się ze studentami II roku kierunku aktorstwo Akademii Teatralnej. Opowiadał im przez ponad dwie godziny, posługując się świadomie wybranym stylem języka znanym z Trzy po trzy, jak dorastał do swego rodzinnego dziedzictwa. Przywiózł ze sobą talerz, na którym jadał Fredro i który, podobnie jak wiele innych rodzinnych pamiątek, z upływem czasu nabierał dla niego znaczenia i wartości. Opowiadał o uśmiechu umierającej prababci, który rozjaśnił jej twarz na wieść o odzyskaniu części dóbr rodzinnych w Łaszczowie. Wywarł na studentach ogromne wrażenie. Przybliżył im bardzo Fredrę przez… siebie. Mnie też. Wszyscy poczuliśmy bliskość z człowiekiem, którego dzieła zamierzaliśmy studiować. A że „tekst to człowiek”, jego teksty też stawały nam się bliższe. Studenci zażądali, bym koniecznie zaprosił pana Macieja na nasz egzamin.

Zaprosiłem. Nie mógł niestety przyjechać, bo nasz egzamin odbywał się 20 czerwca, dokładnie w dwieście trzydzieste urodziny Fredry, które on świętował w Łaszczowie. Będzie tam budował Dom Komedii. Jego projekt prezentował podczas tegorocznych Imienin Jana Kochanowskiego, wielkiego pikniku w ogrodzie Krasińskich. Papkina w Zemście Jasińskiego pierwotnie miał grać Wojtek Pszoniak. Cześnika – Daniel Olbrychski, Rejenta – Andrzej Seweryn. Taka Zemsta z Ziemią obiecaną w tle. Pomysł wydawał się przedni. Wszyscy trzej mieli swe role już przepróbowane. Daniel u Łapickiego, Andrzej u Wajdy, Wojtek u Hübnera. Och!… Zemsto Hübnera! Ile cię trzeba cenić… nikt się nie dowie, kto cię nie widział! Wielkość tego przedstawienia zawierała się z jednej strony w demonstracji niemożności, czy wręcz niechęci wystawiania komedii Fredry, z drugiej w nadzwyczajnej perfekcji wykonawczej i towarzyszącej jej swobodzie aktorów. Rolę Wojtka, przyznam, słabo pamiętam. Za to żywo stoją mi w pamięci Bronisław Pawlik, który grał Cześnika, i Władek Kowalski, który grał Rejenta. Oni dla mnie rządzili tym przedstawieniem. Kowalski, mniej więcej w tym samym czasie, z drugą grupą mojego roku (razem z Mariuszem Benoit) robił sceny z Zemsty. Nie było mowy o tym, by sięgać szczytów Hübnerowskich. Chodziło o wymagający trening. Ubaw zresztą był po pachy, ale raczej cieszyłem się, że ja z Władkiem i „Mańkiem” robiłem Czechowa i Havla. Wojtek Pszoniak w czasie, kiedy Jasiński chciał robić Zemstę, miał wiele zawodowych zobowiązań. Miałem go więc „ubezpieczać” terminowo. Początkowo Wojtek się na to godził, potem jednak zrezygnował. Jasiński podjął decyzję. Zagrałem jedną z kilku najważniejszych ról w swoim życiu. Może najważniejszą.

W czasie prób wielokrotnie „sprawdzałem”, czy scena Teatru Polskiego jest „za duża na ośmiozgłoskowiec”. Nie jest. Ale trzeba mieć mocne serce, bardzo głęboko oddychać i przechowywać w garderobie trzy koszule na zmianę – zimą, a cztery latem. Po sekwencji kilku początkowych scen pierwsza koszula jest zupełnie przepocona. Można ją zmienić w czasie sceny miłosnej Wacława z Klarą. Drugą na trzecią trzeba zmienić w przerwie. Trzecia zimą wytrzyma do końca, latem trzeba założyć czwartą po scenie u Rejenta.

Właściwie rola Papkina bez przepocenia tych czterech koszul na scenie Polskiego nie istnieje. Rytm wiersza, osobista ekspresja postaci i o kilka centymetrów dłuższy krok wymagają głębszego oddechu i wysiłku fizycznego maratończyka.

Rytm – związana z nim melodia, a także tonacja i harmonia ruchu – jest niezwykle trudny do uchwycenia. To wszystko musi się spotkać z moją własną organicznością, bez której niemożliwa jest Papkinowska swobodna szarża. Michaił Czechow mówił o „membranatyczności”, czyli takim stanie aktorskiego instrumentu, w którym dystans czasowy między impulsem i reakcją prawie nie istnieje. Coś podobnego (chyba…) miał na myśli Grotowski, który mówił o aktorskim ciele jako „strumieniu impulsów”. Takie są ideały.

W praktyce opór ciała jest duży. Daje się go czasami pokonać przez systematyczne ćwiczenie. Bezpośrednio związany z nim – może zresztą jeszcze większy niż on sam – jest opór mentalny. Stanisławski zalecał, by w każdej granej postaci znaleźć coś własnego, osobistego. Czechow proponował, by porównywać swoją inteligencję z inteligencją postaci, tak samo fizyczność i emocjonalność. Sam ten proces porównywania organicznie „zaraża” nas postacią. „Wsio poznajestsja w srawnieni” – wszystko poznajemy przez porównanie. Cóż jednak znaczy poznać? Oczywiście (jakie tam oczywiście!…) chodzi o poznanie samego siebie. O doznanie siebie… Uprzedzam, że nie mam tu dobrego języka, by pociągnąć ten wątek… Ale też już go nie puszczę. Może chodzi o żywienie postaci sobą? Aż do chwili, kiedy nie ma już we mnie nic mo- jego? „Madame Bovary to ja”? Nie wiem. Nie umiałbym traktować serio tej sprawy, aż do samego dna. Właściwie uważam, że to problem urojony, tak jak w matematyce pierwiastek kwadratowy z liczby minus jeden. Łomnicki jednak zdawał się przykładać wagę do tych spraw. Sadzę, że nie życzył sobie być Papkinem w żadnym wymiarze. Ani w rzeczywistym, ani w urojonym. Tajemnicą pozostanie, dlaczego podjął się tej roli. GALOPEM W TEATRZE „Twój talent to role, które wybierasz” – mówi się za oceanem.

Po tej stronie zawsze ktoś inny mnie wybierał. Za mnie wybierał? Tak, tu też można odmówić, ale… To sprawa bycia razem, etosu teatru zespołowego. Nie miałem z tym problemu. Zaczynaliśmy od czytania tekstu w zespole. Czytania wielokrotnego. Wszystko z czasem wydaje się jasne. Potem wchodzę na scenę. Najwyższa koncentracja, uwaga napięta do granic możliwości, ale bez zbędnych napięć, by nie chybić timingu prostego ruchu, właściwych proporcji oddechu. Tekst powinien ułożyć się sam. Taka gra jest jak spacer po linie, którą trzeba wyczuć stopami. Oczywiście nic nie wychodzi… Robota na próbie-treningu jest żmudna, trochę jak w sporcie. W czasie spektaklu wszystko „ma dziać się samo”. Taki jest mój cel. Publiczność wypełnia te „struktury sceniczne” swoją obecnością, spojrzeniem i oddechem, a czasem nawet porywa je i po swojemu chce nimi rządzić. Reaguje w nieoczekiwany sposób. Przesuwa akcenty. Próbuje po swojemu ustalić, o czym jest przedstawienie. Nie wolno jej na to pozwolić. Trzeba do niej przywrzeć i prowadzić ją jak konia w galopie. Więź z publicznością jest nadzwyczajnym doświadczeniem, to dzięki niej osiągamy szczyty własnych możliwości. Jeśli nie – lepiej zająć się czymś innym.

Notabene galop jest bardzo poręczną metaforą teatralną. „Szekspir to galop!” – powiedziało się kiedyś Łomnickiemu. Po jego śmierci w roku 1992 upowszechnił tę frazę „Goniec Teatralny”, publikując na pierwszej stronie pod tym właśnie tytułem długi artykuł o tragicznym zakończeniu prób Króla Leara na kilka dni przed premierą. Dziś mogę dodać: Fredro to także galop! Galop, który oczywiście nie powinien skończyć się śmiercią, bo byłby to błąd w sztuce. Tu wypada przypomnieć, że chodzi nam o galop, który składa się z jeźdźca i konia. W Szekspirze i we Fredrze chodzi o aktora i tekst. Przy czym w dobrym galopie teatralnym nie wiemy, kto jest jeźdźcem, a kto koniem. Autor, aktor, czy może jednak publiczność, jak to wcześniej napisałem? Ta niewiedza jest podstawą aktorskiego procesu poznawczego. Przy czym poznać to znaczy otrzymać na koniec certyfikat od widza. On ma te uprawnienia. Jeśli istnieje teatr, to ustanawia go widz.

On swym twórczym gestem stwierdza: stał się teatr. Wtedy dopiero do aktora dociera (mniej więcej), co się stało. Wtedy aktor poznaje swój udział w teatrze. Aktorzy w kontakcie z widownią doznają sensu swojej sztuki (jej znaczenia, wartości i celu) oraz siebie. W okolicznościach pracy scenicznej publiczność pomaga im być sobą. Oczywiście chodzi o pewien szczególny sposób bycia sobą. „Kiedy żyję, nie czuję, że żyję. Ale kiedy gram, wtedy właśnie wiem, że istnieję” – mówił Artaud. To właśnie daje nam publiczność, bo to z nią gramy. Ujeżdżamy ją. Czasami. Tak jak autor – czasami – ujeżdża nas. Bycie sobą, bytem jednostkowym, samoświadomym i rozumnym, to wyzwanie, jakie stawia nam inny, czy też szerzej – jakie stawiają inni. Autor, reżyser, partner sceniczny i – oczywiście – publiczność zdają się czegoś nieustannie od nas oczekiwać. Nie wolno wobec nich stracić swej podmiotowości! Ba – trzeba podjąć to wyzwanie i wykorzystać je, by podmiotowości swej doświadczyć i ją wzmocnić! Być sobą z innymi – oto zadanie! Bycie sobą dla siebie, bez innych, to oddzielna sztuka. To siedzenie z koniem w stajni. Aktor na scenie nie przestaje być sobą. Im lepszym jest aktorem, to znaczy im lepiej gra „kogoś innego”, tym bardziej jest sobą. Można by rzec: na sposób paradoksalny, bo wszystko w naszej sztuce można opisać jako paradoks. Sądzę jednak, że chodzi o coś bardzo organicznego. Życie na scenie – to wciąż życie. Czasem nawet wydaje się aktorowi, jak głównemu w filmie Boba Fosse’a All That Jazz, że „prawdziwe życie jest tylko na scenie; reszta to oczekiwanie na życie”. Mówię o czymś, co nie przydarza się codziennie i nie z każdym tekstem jest możliwe. Gra bez czyjegoś tekstu czy gra z własnym tekstem – to co najwyżej dreptanie w kółko po maneżu. Tekst po prostu musi być wymagający na rozmaity sposób. Jak parkur. Galop na byle chabecie to nie galop. Zemsta tymczasem jest super wierzchowcem! Pod każdym względem! Jej siłę widać na przykład w naszym języku potocznym, gdzie słowo „zemsta” zawsze podszyte jest komediowym posmakiem. „Tobie żona jakby nimfa / Podstolinie grochowianka / Rejentowi tęga fimfa / A mnie zemsta doskonała! Tak się skończy sprawa cała”. Nie da się dotrzeć do monstrualnej głupoty tego wywodu inaczej niż rytmem i melodią. Tam zawarta jest podłość „myśli” powiązanej z pychą, chciwością, nieczystością, zazdrością, nieumiarkowaniem, gniewem i gnuśnością ducha. Jeśli zemsta jest rozkoszą bo- gów, to nic o niej nie wiemy. Jeśli coś o niej wiemy, to chyba to, że za chwilę obróci się w szyderstwo z nas samych. „Zamieniał stryjek / Na siekierkę kijek”.

Nie chce mi się już powtarzać, na przykład za Boyem, że wielkość Zemsty zawiera się w lekkości mówienia o potwornościach, o międzyludzkiej rzeźni współczesnego Fredrze życia. „Qua opiekun i qua krewny / Miałbym z Klarą sukces pewny” – to na przykład jest o dość powszechnych w owym czasie w Galicji relacjach kazirodczych. Grając Cześnika, trzeba tę frazę „przeżyć” i „żyć” z tym dalej! Do końca sztuki! Do zagwazdranego happy endu! Zemsta jest arcydziełem poezji dramatycznej, stąd pod każdym wersem znaleźć można wielopiętrową piwnicę. Bo poezja to kreślenie niewielu znaków na piasku, które w uczest- nikach tego performansu wybuchają lawinami znaczeń. I łaska to nadzwyczajna, gdy można się przy tym śmiać.

ZGODA I WTAJEMNICZENIE

Podstawowy ton Zemsty jest tragikomiczny i żadna z postaci nie jest tu jednoznaczna. Rację miał Jarosław Marek Rymkiewicz, mówiąc w swej znakomitej książce Aleksander Fredro jest w złym humorze: „Duch epoki krąży nad nami. Dyktuje nam, co mamy czynić: jak mamy się ubierać, jak mamy pisać, jak mamy się kłaniać duchowi epoki. […] Duch epoki odbiera swoim ofiarom pamięć kulturową: chce […] aby służyły jemu, tylko jemu. A odbierając im pamięć, która porównuje i porządkuje, pozbawia je przeszłości i każe im żyć w czasie teraźniejszym, tylko teraźniejszym: w czasie, który jest – z niczym nieporównywalny – przerażającym chaosem”. W tym roku spędziłem sporo czasu, grając Fredrę, sporo, czytając starsze i nowsze książki o nim i jego twórczości.

Kilkadziesiąt godzin spędziłem, inicjując rozmowy o Fredrze z naukowcami, artystami, studentami i rodziną Fredry, i uczestnicząc w nich. Czego szukałem? Wtajemniczenia. Według Wiesława Rzońcy dystans Fredry do romantyków i przekierowanie uwagi na problemy „życia codziennego”, życia wbrew duchowi czasu, dał Fredrze „przepustkę” do XX i XXI wieku. Właściwie wszyscy zgodziliśmy się (zgoda ważna sprawa!…), że Fredro był romantykiem, gdy jako szesnastoletni mło-
dzieniec dołączył do Napoleona, ale przestał nim być w drodze spod Moskwy, gdzie zajrzał w oczy Wielkiej Niedorzeczności, a może i samemu Absurdowi, pożerającemu wszystkie romantyzmy i klasycyzmy. Opisywany przez Fredrę chaos międzyludz- ki ocierać się zdaje o absurd właśnie. Tu wydaje się być ukryte ważne wejście do tajemniczego ogrodu Fredry. Witkacy po swych rosyjskich przejściach pytany: „Jak tam było?”, odpowiadał, że kto raz był w piekle, nie chce do tego wracać. Fredro zaryzykował swoje Trzy po trzy jakby w trybie autoterapii. „Narody nie mają sumień” – pociesza się? Przypomnijmy, że miał to być „dokument wewnętrzny”, przeznaczony dla rodziny, najbliższych, którzy go znali, na których zrozumienie mógł liczyć i którym chciał przekazać coś ważnego. Czy dziś czytając te pamiętniki, mamy szansę wejść w ich krąg? Tak, to jest wciąż możliwe. Wiele zależy od postawy czytelnika.

Pozostaje sprawa zgody, trudnego i fundamentalnego tematu Zemsty. Zgoda jest dobrem, zemsta – złem. Zgoda jest uniwersalna i powszechna – bez niej nie ma ładu, czyli Kosmosu, zemsta – zawsze partykularna i wyjątkowa, jest zwykle odwetem za indywidualnie doznane zło (dlatego lepiej niż zgoda nadaje się na tytuł dramatu). Zemsta jednak nie tworzy dobra. Raczej mnoży zło. Jest „etosem” barbarzyńców. Albowiem „ślepe są oczy i głuche są uszy tych, co mają dusze barbarzyńców”.

Opowieść zaczerpniętą z historii zamku w Odrzykoniu Fredro prowadzi ku szczęśliwemu zakończeniu. Zapiekłość sąsiadów w sporze i nienawiści kończy miłość ich progenitury. Co tu jest do zrozumienia? Czy rozumiemy, czego oczekuje autor, który w ciągu pół wieku z libertyna stał się człowiekiem bardzo religijnym, formułując finałowe wezwanie: „Tak jest – zgoda / A Bóg wtedy rękę poda”? Może tylko tyle, by usłyszano, że brak zgody to bezbożność? Że niezgoda nie jest organicznym stanem stworzenia? Że „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”?

Concordia crescendit – zgoda buduje (wznosi!…) – Fredro mu- siał znać to przysłowie. Choćby od Płachetki. Raczej chciał budować. „Niech się dzieje wola nieba / Z nią się zawsze zgadzać trzeba” – czyż ta fraza nie jest świadectwem umiłowania zgody na wszystkich polach stworzenia? No jest. Wszyscy to wiemy. Choć wiemy, że deklaracja to jeszcze nie czyn. I że trwać w miłości to nadzwyczaj trudne zadanie, bo miłość to czyn angażujący w najwyższej harmonii wszystkie sfery osoby. Poza tym, kto jest pewien, że umie rozpoznać wolę nieba?

Zakończenie spektaklu Dejmka zawierało się w pięknie oświetlonym obrazie, z postaciami w swych najbardziej charakterystycznych gestach. Nie było postaci podających sobie dłonie. Dyndalski czytał ostatnie didaskalia i kwestie postaci o zgodzie, po czym sam zastygał, dołączając do obrazu. Nie myślałem wówczas o zgodzie, ani o niezgodzie. Doznawałem piękna teatru, które kierowało moje myśli ku treściom znacznie przewyższającym rangę sporu, jego rozwiązanie lub nie.

Nie ma zgody, Mopanku – pamiętam tytuł jednej z recenzji, której autor wikłał przedstawienie w bieżący spór polityczny. Sam byłem wówczas bardzo „zaangażowany politycznie” – czytałem i roznosiłem „bibułę”. Autora recenzji uważałem za wytrawnego sługusa reżimu. Nie miał mi nic do powiedzenia. Słabo rozumiał teatr… lub jakoś inaczej. Z czasem zajął się filmem. No cóż, polityka musi dzielić, taka jest jej natura, taki duch. W każdym czasie. Przygotowując spektakl, można zaczynać od ostatniego obrazu. Wtedy cała „reszta” przedstawienia staje się drogą do tego obrazu. Ta sprawdzona strategia twórcza oczywiście nie może być nakazem administracyjnym, lecz w przypadku Zemsty sama się narzuca. Uważam, że trzeba mieć obraz Zgody, wyruszając po Zemstę. Tu tkwi „tajemnica jedności osobowości artysty” tworzącego przedstawienie. „Wtajemniczenie” – to słowo nie kojarzy się z Fredrą. Dopóki jednak „nie poczujemy” jego tajemnicy, pozostanie dla nas mało ważnym autorem. Dejmek, Łapicki, Englert, poprzez bardzo osobisty stosunek do Zemsty, Ślubów panieńskich, Dożywocia, dali nam świadectwo swego wtajemniczenia. Englertowi towarzyszyłem, asystując przy jego Fredraszkach, przedstawieniu dyplomowym studentów Wydziału Aktorskiego;

Łapicki, którego Śluby w Polskim oglądałem wielokrotnie, pod koniec życia zaproponował mi współpracę przy jego adaptacji Trzy po trzy; Dejmek, który był moim pierwszym dyrektorem, na prośbę o radę w życiowo-artystycznej sprawie powiedział: „Niech pan nie próbuje mnie wkręcać w jakieś przewodnictwo duchowe…”. Tak, wtajemniczenie to jednak sprawa bardzo osobista.

Jarosław Gajewski

Kopiuj link

Aktualności

Wszystkie

Trwają ostatnie prace nad najnowszą premierą Teatru Klasyki Polskiej. „Romantyczność. Zgliszcza”

Trwają ostatnie prace nad najnowszą premierą Teatru Klasyki Polskiej. „Romantyczność. Zgliszcza” to monodram Ksawerego Szlenkiera inspirowany twórczością Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Aktor stworzył scenariusz przedstawienia, wybierając utwory poety związane z doświadczeniem wojny, miłości, młodości i walki o zachowanie człowieczeństwa.

Spektakl łączy żywe wykonanie poezji z muzyką wiolonczelową i elektroniką, projekcjami oraz warstwą wizualną. Ważnym punktem przedstawienia jest osobista więź z historią. Dziadek Ksawerego Szlenkiera, Karol, był szkolnym kolegą Baczyńskiego i uczestnikiem Powstania Warszawskiego.

Twórcy sięgają po poezję Baczyńskiego, by opowiedzieć o pokoleniu naznaczonym wojną, ale także o potrzebie miłości, nadziei i wiary w człowieka. Zapraszamy już 17 października do auli Akademii Sztuk Pięknych na pierwsze pokazy.

BILETY

Fredro na UW. Klasycznie (na) nowo

9 października 2026 roku na Uniwersytecie Warszawskim odbędzie się konferencja „Fredro na UW. Klasycznie (na) nowo”, współorganizowana przez Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego i Teatr Klasyki Polskiej.

MIEJSCE:

Warszawa, Krakowskie Przedmieście 26/28,
UW, hol w Budynku na Górnym Dziedzińcu, Kampus Centralny

Fredro od ponad dwustu lat pozostaje jednym z najważniejszych polskich autorów komediowych. Jego bohaterowie, język i konstrukcje sceniczne weszły na stałe do polskiej kultury, ale kolejne pokolenia badaczy i artystów wciąż odkrywają w jego twórczości nowe znaczenia. Konferencja „Klasycznie (na) nowo” stawia pytanie o to, co możemy zobaczyć we Fredrze dzisiaj, kiedy spojrzymy na jego komedie poza utrwalonymi szkolnymi interpretacjami i scenicznymi stereotypami.

Program konferencji obejmuje trzy panele tematyczne. Pierwszy z nich, „Formy Fredrowskiego świata społecznego”, poświęcony będzie społecznym relacjom, obyczajowości i formom życia przedstawionym w komediach autora „Zemsty”. Wśród tematów znajdą się m.in. kobiety w komediach Fredry i powieściach Jane Austen, salon jako przestrzeń obserwacji społecznej oraz kryzys społecznych form w „Damach i huzarach”.
Drugi panel „Inne teatry Fredry” skoncentruje się na teatralności jego twórczości i możliwościach współczesnego odczytania Fredrowskich postaci i światów. Badacze przyjrzą się m.in. Papkinowi w perspektywie teatru absurdu, relacji Fredro–Czechow, komedii reżyserowania oraz pytaniu o romantyczny i egzystencjalny wymiar „Dam i huzarów”.

Trzeci panel, „Tekst, przestrzeń, scena”, połączy refleksję literaturoznawczą z doświadczeniem teatralnym. Tematem wystąpień będą m.in. miejsca akcji komedii Fredry, konstrukcja postaci Zosi w „Wychowance” oraz różne sposoby funkcjonowania „Pana Jowialskiego” od tekstu literackiego, przez słuchowisko, po spektakl.

Konferencję otworzy wykład „Fredro aktora” prof. dr. hab. Jarosława Gajewskiego, aktora i dyrektora Teatru Klasyki Polskiej.
Wydarzenie zakończy czytanie performatywne „Pan Hrabia robi sceny”, po którym odbędzie się rozmowa z aktorami Teatru Klasyki Polskiej. To bezpośrednie przejście od refleksji naukowej do scenicznego spotkania z tekstem Fredry będzie również symbolicznym domknięciem idei konferencji: klasyka nie jest zamkniętym pomnikiem, lecz materiałem, który można wciąż na nowo czytać, interpretować i ożywiać na scenie.

PROGRAM KONFERENCJI

9 października 2026 r.

11.00–11.10 | Oficjalne otwarcie konferencji
11.10–11.30 | Fredro aktora
Prof. dr hab. Jarosław Gajewski

PANEL I | Formy Fredrowskiego świata społecznego

11.30–11.50
Prof. dr hab. Agnieszka Ziołowicz
Fredro – „malownik salonów”. Między towarzyskością a społeczną diagnozą
11.50–12.10
Prof. dr hab. Andrzej Waśko
Kobiety w komediach Fredry i w powieściach Jane Austen
12.10–12.30
Prof. dr hab. Elżbieta Nowicka
„Świat wyszedł z formy” w komedii („Damy i huzary”)
12.30–12.50 | Dyskusja
12.50–13.15 | Przerwa kawowa

PANEL II | Inne teatry Fredry

13.15–13.35
Prof. dr hab. Jacek Kopciński
Gadam, bo znikam, czyli Papkin w teatrze absurdu
13.35–13.55
Dr hab. Karol Samsel, prof. UW
W poszukiwaniu innego spojrzenia. Fredro – Czechow
13.55–14.15
Dr Magda Nabiałek-Przytuła
„Kto tu pociąga za sznurki?”. Komedia reżyserowania według Fredry
14.15–14.35
Dr hab. Ewa Hoffmann-Piotrowska, prof. UW
Fredro – romantyczny egzystencjalista? „Damy i huzary”
14.35–14.55 | Dyskusja
14.55–15.40 | Przerwa obiadowa

PANEL III | Tekst, przestrzeń, scena
15.40–16.00
Dr hab. Jarosław Cymermann
Mapa Fredry, czyli o miejscach akcji jego komedii
16.00–16.20
Prof. dr hab. Wiesław Rzońca
„Niedowiedza” a świadomość transmisyjna – postać Zosi z dramatu „Wychowanka” Aleksandra Fredry
16.20–16.40
Dr Anna Piniewska
Fredro w trzech odsłonach: tekst, słuchowisko i spektakl „Pana Jowialskiego”
16.40–17.00 | Dyskusja
17.00 | Zamknięcie części konferencyjnej
17.00–18.00 | Przerwa kawowa
18.00 | CZYTANIE PERFORMATYWNE
„Pan Hrabia robi sceny”

Po czytaniu odbędzie się rozmowa z aktorami Teatru Klasyki Polskiej.

Organizatorzy:
Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Teatr Klasyki Polskiej

Dziękujemy za wspólne spotkania | Język Fredry w teatrze

W dniach 6–10 lipca 2026 roku w Akademii Teatralnej w Warszawie odbyło się seminarium i cykl warsztatów „Język Fredry w teatrze”, współorganizowane przez Teatr Klasyki Polskiej, Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie oraz Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Było to pięć dni spotkań poświęconych twórczości Aleksandra Fredry, łączących refleksję naukową z praktyką teatralną. Wykłady i rozmowy prowadzone przez badaczy literatury dotyczyły m.in. współczesnego odczytania „Dam i huzarów”, „Wychowanki” oraz „Zemsty”, ich języka, dramaturgii i miejsca we współczesnym teatrze.

W części warsztatowej aktorzy, reżyserzy i instruktorzy teatralni pracowali nad wybranymi scenami z komedii Fredry, podejmując próbę przełożenia jego języka i rytmu na współczesną praktykę aktorską. Seminarium zakończyła prezentacja przygotowanych scen oraz wspólna rozmowa podsumowująca pracę.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom, prowadzącym, wykładowcom i twórcom za obecność, zaangażowanie i wspólną pracę nad żywym językiem polskiej klasyki.

Dziękujemy również Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie oraz Wydziałowi Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego za współpracę.

Nagrania wykładów i spotkań są dostępne na YouTubie Teatru Klasyki Polskiej. Zapraszamy do oglądania i powrotu do rozmów o Fredrze, jego języku, bohaterach i możliwościach współczesnego teatru.

„Letni dzień” — za nami premiera

12 września odbyła się premiera „Letniego dnia” w reżyserii Sebastiana Fabijańskiego. Spektakl powstał na podstawie dramatu Sławomira Mrożka, a jego sceniczny kształt jest efektem współpracy artystów reprezentujących różne dziedziny teatru.

Twórcy spektaklu:

Reżyseria: Sebastian Fabijański
Muzyka: Antoni Wojnar
Choreografia: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Weronika Karwowska
Reżyseria światła: Jędrzej Skajster
Projekcje: Igor Wrzeszcz
Producent: Agata Rudnicka

Na scenie wystąpili: Marta Dylewska, Sebastian Fabijański i Paweł Brzeszcz

Dziękujemy wszystkim twórcom i aktorom za pracę, talent i zaangażowanie. Dziękujemy również osobom, których na scenie nie widać, ale bez których żaden spektakl nie mógłby się odbyć: ekipie technicznej, akustykom, inspicjentom, garderobie oraz wszystkim pracownikom za kulisami.

Szczególne podziękowania kierujemy także do Działu Literackiego za opiekę nad tekstem oraz Działu Promocji i Sprzedaży za pracę nad tym, by „Letni dzień” mógł dotrzeć do publiczności.

A przede wszystkim dziękujemy naszym Widzom, którzy podczas premierowych spotkań wypełnili salę i razem z nami rozpoczęli tę historię.

„Letni dzień” jest już na scenie. Zapraszamy na kolejne spektakle.

Spotkanie z Rafałem Olbińskim

6 września o godz. 14.00 zapraszamy do Teatru Królewskiego w Łazienkach Królewskich na wyjątkowe spotkanie z Rafałem Olbińskim – światowej sławy malarzem, grafikiem, ilustratorem i twórcą plakatów, którego prace od lat zachwycają poetycką wyobraźnią oraz niezwykłą symboliką.

BILETY

Rozmowę poprowadzi prof. Jacek Kopciński – historyk i krytyk teatru, eseista oraz badacz literatury i kultury. Spotkanie będzie okazją do rozmowy o sztuce, inspiracjach, wyobraźni oraz miejscu piękna we współczesnym świecie. Nie zabraknie refleksji nad twórczością Rafała Olbińskiego, jego artystyczną drogą oraz językiem obrazów, które od dekad fascynują odbiorców na całym świecie. Porozmawiamy również o jego twórczości literackiej – poezji i opowiadaniach, nad którymi artysta obecnie pracuje.

Serdecznie zapraszamy wszystkich miłośników sztuki, literatury i kultury na popołudnie z jednym z najwybitniejszych współczesnych polskich artystów.

6 września 2026, godz. 14.00
Teatr Królewski, Łazienki Królewskie w Warszawie

Sen Nocy Letniej

29 sierpnia 2026 roku zapraszamy na wyjątkowe pokazy wieńczące pracę warsztatową uczestników II edycji „Rekolekcji na Deskach”.

BILETY

Tym razem młodzi uczestnicy warsztatów zmierzą się z jednym z najbardziej niezwykłych dramatów Williama Szekspira – „Snem nocy letniej”. To pełna humoru, magii i teatralnej wyobraźni opowieść o miłości, namiętności, pomyłkach i świecie, w którym granica między jawą a snem zaczyna się zacierać.

Pokazy będą zwieńczeniem intensywnej pracy warsztatowej, podczas której uczestnicy rozwijali swoje umiejętności aktorskie, pracowali nad tekstem, interpretacją postaci, ruchem scenicznym i zespołowością.

„Rekolekcje na Deskach” to projekt, który pozwala młodym pasjonatom teatru doświadczyć pracy nad klasycznym tekstem od pierwszych prób aż po spotkanie z publicznością. Finałowe pokazy są okazją, by zobaczyć efekty tej pracy i wspólnie przeżyć jedną z najbardziej czarujących historii Szekspira.

Sen Nocy Letniej

29 sierpnia 2026
godz. 15:00 i 18:00
Krakowskie Przedmieście 52/54, Warszawa

Zapraszamy na wieczór pełen teatralnej magii, snów i szekspirowskiej wyobraźni.

Recenzja „Dam i huzarów”

Damskie intrygi

Na ile dobrotliwa drwina hrabiego Fredry z kobiet to dziś wyzwanie dla politycznej poprawności?

Premiera „Dam i huzarów” Aleksandra Fredry w Miejskim Centrum Kultury w Żyrardowie to wyprawa do krainy dzieciństwa. Trudno zapomnieć spektakl telewizyjny Olgi Lipińskiej z roku 1973 czy inscenizację Edwarda Dziewońskiego z roku 1977. Ich atutem były doborowe obsady – Jan Kobuszewski w pierwszej był Kapelanem, w drugiej – Rotmistrzem. Ta jedna z lepszych Fredrowskich komedii była popularna w PRL-u i nawet w III RP.

Tym razem zajął się nią Teatr Klasyki Polskiej, reżyseruje Karolina Labahua. Ta ekipa wozi Fredrę po całej Polsce, zrobiła już „Zemstę”, „Śluby panieńskie” i „Dożywocie”. Nasz XIX-wieczny odpowiednik Moliera wszędzie jest witany szczególnie gorąco. W lipcu „Damy i huzary” będą ozdobą Fredrowskiego festiwalu w warszawskich Łazienkach.

To opowieść o oficerach, którzy wypoczywają w majątku starego wojaka Majora. On, a także Rotmistrz, Kapelan i młody protegowany Majora Porucznik, wydają się szczęśliwi w świecie kawalerskich rozrywek. Ale następuje najazd trzech sióstr gospodarza, a wraz z nim zderzenie skrajnie odmiennych upodobań, ale i spiętrzenie intryg. Panie chcą z powodów majątkowych ożenić brata z córką najstarszej z nich, Orgonowej, Zosią.

Na ile dobrotliwa drwina hrabiego Fredry z kobiet to dziś wyzwanie dla politycznej poprawności? Przypisuje im kłótliwość, zaborczość i permanentny chaos. Fredro wiele razy pisał o manipulowaniu szczęściem młodych, ale tu egzekutorkami patriarchalnych reguł są właśnie panie. Starzy huzarzy grzeszą naiwnością i zbyt łatwo zaczynają tęsknić za ożenkiem, ale w intrygach prym wodzą niewiasty. Ta wojna płci zostaje rozładowana mariażem młodych: Porucznika i Zosi. W roku napisania sztuki, 1825 r., sam Fredro walczył o związek z Zofią Skarbkową, którą rozwiódł z poprzednim mężem.

W scenografii Aleksandry Redy klasyczny salonik przyozdobiony jest pięknym, niemal bajkowym tłem.

Żadnych współczesnych strojów, nie miałoby to sensu. Nie ma tu wielkich tematów ani przełomowej wymowy, ale jest gra charakterów, moc gagów słownych i kilka przewrotek akcji. Z reakcji publiki wynika, że to recepta na śmiech i na ciekawość ludzkimi losami. Karolina Labahua postawiła precyzyjnie na niesłabnące tempo i wyraziste typy.

Jarosław Gajewski (Major), Andrzej Mastalerz (Rotmistrz) i Dariusz Kowalski (Kapelan) to typy najbardziej fredrowskie z fredrowskich, lekko szarżujące i pilnujące granic owej szarży, wiarygodne psychologicznie, choć nie przesadzające z psychologią. Kontrapunktem dla nich są panie. W sugestywnej kreacji Wiktorii Gorodeckiej jako Orgonowej dostrzegłem pomimo farsowych sztuczek zaczyn poważniejszej historii. To matka naginająca córkę do swojej woli w imię bezlitosnego pragmatyzmu, którego nauczyło ją zapewne własne małżeństwo.

Uzupełniają ją bardziej bezproblemową kpiną: Agata Mastalerz (Dyndalska) i Marta Dylewska (panna Aniela). To przykład, na ile aktor wpływa na ocenę swojej postaci. Kiedyś żałowałem starej panny Anieli, kiedy traciła w finale szansę na małżeństwo z Rotmistrzem. Bo grała ją u Olgi Lipińskiej Zofia Kucówna, nadająca jej bardziej ludzkie rysy. Dylewska czyni ją na tyle niesympatyczną intrygantką, że na sympatię nie zasługuje.

Julia Grenda (Zosia) i Sebastian Fabijański (Porucznik) to postaci z romansowej ścieżki komedii. Choć on, filmowy gwiazdor, wyposaża amanta w porcyjkę nonszalancji, ba, autoironii. Huzarscy podoficerowie, czyli ramole: Grześ (Paweł Lipnicki) i Rembo (Henryk Gołębiewski, dawna gwiazda kina dziecięcego) muszą budzić w nas rozrzewnienie. Uwagę przykuwają bardzo nowocześnie poderotyzowane służące: Józia (Marta Tabęcka) i zwłaszcza Zuzia (Justyna Fabisiak). Nie tylko nas czarują nad balią pełną wody, ale komentują pięknie logikę świata, w którym dominacja mężczyzn bywa pozorna.

„Damy i huzary”,
reż. Karolina Labahua, Teatr Klasyki Polskiej

Autor: Piotr Zaremba

Trwają próby do „Letniego dnia” Sławomira Mrożka

W Teatrze Klasyki Polskiej rozpoczęły się próby do jednej z najbardziej błyskotliwych i przewrotnych sztuk Sławomira Mrożka, do „Letniego dnia”. Autor z właściwą sobie ironią opowiada o ludzkich pragnieniach, samotności i poszukiwaniu sensu życia. Kameralny dramat, pełen charakterystycznego humoru i filozoficznej refleksji, należy do najczęściej wystawianych utworów jednego z najwybitniejszych polskich dramaturgów XX wieku.

Za reżyserię odpowiada Sebastian Fabijański, dla którego jest to pierwsza realizacja reżyserska w Teatrze Klasyki Polskiej. Artysta nie tylko reżyseruje, ale i wciela się w jednego z bohaterów. W obsadzie znaleźli się również Marta Dylewska, która występuje w roli Damy, a także Michał Wójtowicz, grający postać Nieuda. To właśnie spotkanie tej trójki bohaterów staje się osią mrożkowskiej opowieści o ludzkich tęsknotach, marzeniach i nieuchronności losu.

Twórczość Sławomira Mrożka zajmuje ważne miejsce w repertuarze Teatru Klasyki Polskiej. W poprzednich sezonach Teatr prezentował spektakle „Ambasador” oraz „Vatzlav”, przypominając widzom niezwykłą aktualność i uniwersalność pisarstwa autora.

Teatr Klasyki Polskiej laureatem 79. Nagrody im. Włodzimierza Pietrzaka

Teatr Klasyki Polskiej został uhonorowany 79. Nagrodą im. Włodzimierza Pietrzaka, przyznawaną przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”. To jedno z najstarszych i najbardziej prestiżowych wyróżnień przyznawanych przez organizację pozarządową w Polsce, wręczane nieprzerwanie od 1948 roku za wybitne osiągnięcia w działalności kulturalnej, społecznej, edukacyjnej i formacyjnej oraz za świadectwo wierności wartościom chrześcijańskim i patriotycznym.

Kapituła Nagrody uhonorowała Teatr Klasyki Polskiej „za budowanie poprzez sztukę sceniczną pomostu między dziedzictwem kulturowym a współczesnością, wkład w pielęgnowanie wrażliwości artystycznej widzów oraz odwagę w kształtowaniu wspólnoty opartej o kanon kultury polskiej”.
Patron Nagrody, Włodzimierz Pietrzak (1913–1944), był prawnikiem, pisarzem, krytykiem literackim, publicystą i teoretykiem kultury, a także żołnierzem Powstania Warszawskiego, w którym poległ. Jego działalność łączyła zaangażowanie na rzecz kultury z odpowiedzialnością za życie społeczne i narodowe.

Laudację na cześć Teatru Klasyki Polskiej wygłosił Wojciech Tomczyk – jeden z najwybitniejszych współczesnych polskich dramaturgów i scenarzystów, autor cenionych sztuk teatralnych oraz scenariuszy filmowych i telewizyjnych. W swoim wystąpieniu wskazał Teatr Klasyki Polskiej jako spadkobiercę idei Reduty Juliusza Osterwy – teatru służącego kulturze, literaturze i społeczeństwu. Podkreślił znaczenie misji docierania z przedstawieniami do miejsc, w których dostęp do teatru pozostaje ograniczony, oraz rolę klasycznej literatury w budowaniu wspólnoty i ochronie dziedzictwa narodowego.
O przyznaniu wyróżnienia zdecydowała Kapituła 79. Nagrody Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” im. Włodzimierza Pietrzaka, obradująca pod przewodnictwem bp. prof. Michała Janochy, przewodniczącego Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego. W skład Kapituły wchodzą przedstawiciele świata nauki, kultury i Kościoła, którzy honorują osoby oraz instytucje szczególnie zasłużone dla kultury, dziedzictwa narodowego i życia społecznego inspirowanego wartościami chrześcijańskimi.

Dziękujemy Kapitule Nagrody za to wyjątkowe wyróżnienie. Traktujemy je jako potwierdzenie, że misja upowszechniania polskiej klasyki teatralnej, pielęgnowania narodowego dziedzictwa oraz docierania z teatrem do widzów w całym kraju ma głęboki sens i znajduje swoje ważne miejsce we współczesnym życiu kulturalnym.

Treść laudacji:

SZANOWNI PAŃSTWO!

Moim zdaniem, nie sposób jest mówić o Teatrze Klasyki Polskiej, nie wspominając postaci Juliana Andrzeja Maluszka.

Julian Andrzej Maluszek urodził się w Krakowie, sto czterdzieści jeden lat temu, w czerwcu roku 1885. Osierocony, nie ukończył gimnazjum i wstąpił do teatru. Pseudonim artystyczny – Juliusz Osterwa – podsunął mu przyjaciel młodości – Leon Schiller. Obaj panowie mieli wywrzeć ogromny wpływ na kształt polskiego teatru XX wieku. Właściwie ci dwaj artyści, z niewielką pomocą swoich przyjaciół, mieli ukształtować teatr wolnej Ojczyzny. Jak pamiętamy, Leon Schiller miał też pewien wpływ na teatr Polski niewolnej. Ale dziś nie o tym będzie mowa.

Dziś naszą uwagę zajmuje Juliusz Osterwa. Interesuje nas on jako twórca Instytutu Reduty. A Instytut Reduty to był ten zespół teatralny, który zmienił pozycję społeczną teatru w Polsce.

W tej chwili pozwolę sobie postawić śmiałą, a co najmniej nieoczywistą tezę, że Teatr Klasyki Polskiej jest kontynuatorem pracy Reduty.

Wymienię oczywiste podobieństwa. Po pierwsze, Teatr Klasyki, podobnie jak Reduta, jest teatrem miłośników literatury polskiej. Po drugie, jest teatrem szanującym tekst dramatyczny i jego autora. (Przed wojną było to zresztą powszechnym zwyczajem teatrów. Trudno uwierzyć, ale w II Rzeczpospolitej nie poprawiano tekstów Szekspirowi, Mickiewiczowi czy Fredrze. Nie nicowano, proszę sobie wyobrazić, tekstów Słowackiego, Żeromskiego. Trudno uwierzyć, nie poprawiano nawet „Nie-Boskiej Komedii” Zygmunta Krasińskiego).

Szacunek dla autora tekstu Teatr Klasyki Polskiej łączy z szacunkiem dla widza. Po pierwsze, tekst sztuki jest w Teatrze Klasyki słyszalny i zrozumiały. Nie mówię tutaj o takich oczywistościach, jak to, że ze sceny nie słychać przekleństw, których nadużywanie jest w teatrze dowodem bezradności i braku inteligencji po prostu.

Nie to jest najważniejsze. Najważniejszym wyrazem szacunku dla widza jest to, że podobnie jak Reduta, Teatr Klasyki Polskiej odwiedza widzów u nich, niemalże w ich domach. Jeździ z przedstawieniami tam, gdzie inni nie jeżdżą. Daje mieszkańcom prowincji możliwość bezpośredniego spotkania ze sztuką. Daje szansę na przeżycie teatralne ludziom, którzy nigdy tej szansy nie mieli.

Jak ważne może być przeżycie teatralne dla tej widowni, wie każdy, komu zdarzyło się porozmawiać z widzem, który do teatru trafił pierwszy raz w wieku dojrzałym. Niesamowite bywają te rozmowy. Daję słowo.

W ten sposób, idąc szlakiem Reduty, Teatr Klasyki Polskiej realizuje misję służebną wobec ludzi, społeczeństwa, narodu. Okazuje się być jednym z nielicznych dziś, jak sądzę, podmiotów, który w świecie teatru realizuje misję polskiej inteligencji. Na wszelki wypadek przypomnę – powołaniem elity nie jest lans. To może zaskakujące, ale człowiek nie otrzymuje talentu po to, żeby się nim nasładzać czy zachwycać się własnym geniuszem. Talentem trzeba się dzielić. Tak mówią i tego się trzymajmy. Powtórzę jeszcze raz – misją elity nie nie jest nabijanie sobie trzosa i odbieranie, choćby i należnych, pokłonów. Misją elity jest, niestety, służba.

Teatr Klasyki Polskiej przypomina nam wszystkim tę niewygodną prawdę.

Zatrzymam się na chwilę przy definicji „przeżycia teatralnego”. Otóż przeżyciem teatralnym nazywam chwilową, dramatyczną bądź zabawną pauzę w naszej egzystencji. Przez kilka godzin jesteśmy kimś innym – księciem, żebrakiem, starą kobietą. Przeżywamy cudzy dramat i on nas na pewien czas wciąga. Bezpiecznie możemy przejść nawet przez tragiczne wypadki. To doskonały sposób na uświadomienie sobie, że nie jesteśmy sami na naszej planecie, że inni ludzie też istnieją. Takie przeżycie uświadamia nam też nasze ograniczenia. W ostatecznym rachunku może nas nawet otworzyć na kulturę wysoką. Co z kolei ratuje nas przed alienacją i pogrążeniem się w otmętach świata wirtualnego.

I właśnie takie przeżycia oferuje swoim widzom Teatr Klasyki Polskiej. Chroni przed alienacją, osadza i formuje.

Takie są dokonania Teatru Klasyki. Całkiem nieźle, jak na kilka lat działalności. Pora wspomnieć o oczekujących Klasyków wyzwaniach i czekającym, być może, na nich miejscu w historii. Oczywiście nie wiemy na ten temat nic. Przynajmniej nic pewnego. Dlatego wrócę raz jeszcze do ich znakomitego protoplasty. Juliusz Osterwa, jak wielu przed nim i zapewne wielu po nim, nigdy się nie dowiedział, jakie zajmie miejsce w historii powszechnej. W każdym razie nie poznał wszystkich owoców swej pracy.

Pozwolę sobie, w tym miejscu, na osobisty wtręt. Jako absolwent Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej zostałem wychowany w przekonaniu, że jednym z ostatnich publicznych działań Osterwy była ministrantura. Według naszego nauczyciela, biografa założyciela Reduty – Józefa Szczublewskiego – Osterwa kilka miesięcy przed śmiercią miał służyć do mszy. Mszę prymicyjną, w Krypcie św. Leonarda, odprawiał młody ksiądz z Wadowic.

Późniejsze badania krakowskiego profesora Tadeusza Kornasia każą nam relację Szczublewskiego traktować jako legendę. Schorowany aktor miał na mszę nie dotrzeć. Wysłał list do księdza, co odnotował w swoim dzienniku.

Wszelako wiemy na pewno, że w czasie okupacji Juliusz Osterwa uczył młodego księdza aktorstwa. Karol Wojtyła znajdował się w kręgu jego, także duchowego, oddziaływania. Pozwolę sobie przypomnieć, że kilkadziesiąt lat później wyprowadził nas z domu niewoli.

Takie mogą być konsekwencje uprawiania sztuki teatru.

Szanowni Państwo! Drodzy Przyjaciele.

Za znane i nieznane owoce waszej pracy bardzo Wam dziękuję.

Wojciech Tomczyk

Festiwal Teatru Klasyki Polskiej FREDRO W ŁAZIENKACH

W dniach 15–19 lipca 2026 roku Teatr Klasyki Polskiej oraz Muzeum Łazienki Królewskie zapraszają na festiwal „Fredro w Łazienkach” – wyjątkowe wydarzenie poświęcone twórczości jednego z najwybitniejszych polskich komediopisarzy. Partnerem festiwalu jest Fundacja Rodu Szeptyckich.

Data inauguracji nie jest przypadkowa. 15 lipca 2026 roku przypada dokładnie 150. rocznica śmierci Aleksandra Fredry, autora dzieł, które od pokoleń bawią, wzruszają i trafnie komentują ludzkie przywary. Festiwal stanie się okazją do ponownego odkrycia jego twórczości, a także do spojrzenia na nią z perspektywy współczesnego widza.

Przez pięć dni Łazienki Królewskie zamienią się w przestrzeń spotkania teatru, historii i edukacji. W programie znajdą się fredrowskie spektakle Teatru Klasyki Polskiej, rozmowy z twórcami i badaczami, projekcje spektakli Fredry z archiwum teatru TVP, wydarzenia dla dzieci i rodzin, a także terenowe gry w przestrzeni Ogrodu.

Festiwal otworzy 15 lipca spektakl „Zemsta” prezentowany w Amfiteatrze. W kolejnych dniach publiczność będzie mogła zobaczyć także „Dożywocie”, „Śluby panieńskie” oraz premierowy pokaz „Dam i huzarów”.

Festiwalowi towarzyszyć będzie plenerowa wystawa poświęcona życiu i twórczości Aleksandra Fredry. Ekspozycja przybliży najważniejsze fakty z biografii pisarza oraz kontekst historyczny i kulturowy jego epoki, pozwalając odwiedzającym lepiej poznać autora dzieł, które od niemal dwóch stuleci pozostają obecne na polskich scenach.

„Fredro w Łazienkach” będzie nie tylko świętem teatru, ale także przestrzenią dialogu między tradycją a współczesnością. Przez pięć lipcowych dni publiczność będzie mogła uczestniczyć w wydarzeniach odbywających się w najpiękniejszych przestrzeniach Łazienek Królewskich – Amfiteatrze, Ermitażu, Stajniach Kubickiego oraz plenerowych lokalizacjach Ogrodu.

Festiwal „Fredro w Łazienkach” zapowiada się jako jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych lata 2026 roku w Warszawie, łączące teatr, edukację oraz wyjątkową atmosferę historycznej rezydencji królewskiej.

15–19 lipca 2026
Łazienki Królewskie w Warszawie
Organizatorzy: Teatr Klasyki Polskiej, Muzeum Łazienki Królewskie
Partner: Fundacja Rodu Szeptyckich.

Program:

• 15 LIPCA
19:00 – Spektakl „Zemsta”, Amfiteatr, BILETY

• 16 LIPCA
12:00–13:00
15:00–16:00
Fredro dla dzieci, „Pod Żaglami” przy Podchorążówce, Wstęp wolny

19:00 – Spektakl „Dożywocie”, Amfiteatr, BILETY

• 17 LIPCA
12:00–13:00
15:00–16:00
Fredro dla dzieci, „Pod Żaglami” przy Podchorążówce, Wstęp wolny

17:00–19:00 – Rozmowy festiwalowe, „Pod Żaglami” przy Podchorążówce, Wstęp wolny

19:00 – Spektakl „Śluby panieńskie”, Ermitaż, BILETY

22:30 – Upiór w Amfiteatrze, Nocna gra terenowa, Teren Ogrodu, BILETY

• 18 LIPCA
11:00–15:00 – W poszukiwaniu niedoskonałości, Gra terenowa (I odsłona), Teren Ogrodu, Wstęp wolny
12:00–16:00 – Fredrowskie kreacje – projekcje spektakli Teatru Telewizji, Stajnie Kubickiego, Wstęp wolny
20:00 – Spektakl „Damy i huzary” – warszawska premiera, Amfiteatr, BILETY

• 19 LIPCA
11:00–15:00 – W poszukiwaniu niedoskonałości, Gra terenowa (II odsłona), Teren Ogrodu, Wstęp wolny
17:00 – Spektakl „Śluby panieńskie” z tłumaczeniem na Polski Język Migowy (PJM), Ermitaż, BILETY
18:00 – Rozmowa z twórcami z tłumaczeniem na PJM

Bilety dostępne są w muzealnych kasach (Podchorążówka, Stara Oranżeria, Stajnie Kubickiego) oraz online – KUP BILET.

JĘZYK FREDRY W TEATRZE

Teatr Klasyki Polskiej, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie oraz Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego mają przyjemność zaprosić Państwa do udziału w seminarium i warsztatach „Język Fredry w teatrze”, które odbędą się w dniach 6–10 lipca 2026 roku w Akademii Teatralnej w Warszawie.

W roku 150-lecia śmierci Aleksandra hr. Fredry zapraszamy aktorów, reżyserów oraz instruktorów teatralnych do wspólnej pracy nad językiem i dramaturgią autora „Zemsty”. Program wydarzenia obejmuje wykłady wybitnych badaczy literatury oraz intensywne warsztaty praktyczne prowadzone przez twórców Teatru Klasyki Polskiej.

Wśród prowadzących znajdą się m.in.:
– prof. dr hab. Andrzej Waśko (UJ),
– dr hab. prof. UW Ewa Hoffmann-Piotrowska (UW),
– dr hab., prof. UW Karol Samsel (UW)
– prof. dr hab. Wiesław Rzońca (UW),
– prof. dr hab. Andrzej Fabianowski (UW),
– prof. dr hab. Jarosław Gajewski (AT, TKP),
– Karolina Labahua (TKP),
– Dariusz Kowalski (TKP).

Osoby zainteresowane udziałem w warsztatach prosimy o przesłanie listu motywacyjnego oraz aktualnego CV na adres:
sekretariat@teatrklasykipolskiej.pl

Termin nadsyłania zgłoszeń: 20 czerwca 2026 roku.

Serdecznie zapraszamy do udziału w tym wyjątkowym spotkaniu poświęconym twórczości Aleksandra Fredry i pracy nad klasycznym językiem teatru.

PROGRAM:

▪︎ 6 lipca 2026 – poniedziałek

10:00–11:30
prof. dr hab. Andrzej Waśko (UJ), Jak grać Fredrę „w naszych” czasach?…
11:30–12:00
Przerwa kawowa
12:00–15:00
Warsztaty I
Wybrane sceny z Dam i huzarów.
Prowadzenie: prof. dr hab. Jarosław Gajewski (AT, TKP) i Karolina Labahua (TKP)

▪︎ 7 lipca 2026 – wtorek

10:00–11:30
dr hab. prof. UW Ewa Hoffmann-Piotrowska (UW), Po co nam dzisiaj „Damy i huzary”?
11:30–12:00
Przerwa kawowa
12:00–15:00
Warsztaty I
Wybrane sceny z Dam i huzarów.
Prowadzenie: prof. dr hab. Jarosław Gajewski (AT, TKP) i Karolina Labahua (TKP)

▪︎ 8 lipca 2026 – środa

10:00–11:30
dr hab., prof. UW Karol Samsel (UW) i prof. dr hab. Wiesław Rzońca (UW)
Dialog o Wychowance
11:30–12:00
Przerwa kawowa
12:00–15:00
Wybrane sceny z Wychowanki.
Prowadzenie: prof. dr hab. Jarosław Gajewski (AT, TKP) i Karolina Labahua (TKP)

▪︎ 9 lipca 2026 – czwartek

10:00–11:30
prof. dr hab. Andrzej Fabianowski (UW), „Zemsta” – od sarmatyzmu do nowoczesności
11:30–12:00
Przerwa kawowa
12:00–15:00
Wybrane sceny z Zemsty.
Prowadzenie: prof. dr hab. Jarosław Gajewski (AT, TKP) i Dariusz Kowalski (TKP)

▪︎ 10 lipca 2026 – piątek

Podsumowanie warsztatów i seminariów
10:00–12:45
Prezentacja scen i omówienie – I część
12:45–13:15
Przerwa kawowa
13:15–15:00
Prezentacja scen i omówienie – II część

Nocna rozmowa Stefana Dedalusa z Leopoldem Bloomem

Dwóch aktorów – Jarosław Gajewski jako Leopold Bloom i Jacek Zienkiewicz jako Stefan Dedalus – prezentują w formie czytania scenicznego przedostatni epizod powieści irlandzkiego pisarza tworzącego w języku angielskim, Jamesa Joyce’a (1882–1941). Autorem adaptacji teatralnej i reżyserem czytania jest Waldemar Matuszewski. Za przygotowanie wokalne odpowiada Ewa Iżykowska, a konsultację językową z zakresu języka angielskiego prowadził Tomasz Łuszczek.

Wybrany epizod powieści, nawiązującej w całości do eposu Homera „Odyseja”, nosi tytuł „Itaka”. Pomiędzy bohaterami Joyce’a: starszym – akwizytorem reklam Leopoldem Bloomem (będącym odpowiednikiem Homerowego Odysa), przeżywającym kryzys ojcostwa i młodszym – artystą Stefanem Dedalusem (odpowiednikiem Telemacha), poszukującym ojca duchowego, nawiązuje się relacja ojciec-syn.

Autor nadaje opowieści kształt katechizmu w formie dialogu – zbioru prawd o ojcostwie. „Piszę «Itakę» w formie matematycznego katechizmu – pisze Joyce w lutym 1921 roku w liście do Franka Budgena. – Wszystkie wydarzenia przedstawione są w postaci ich kosmicznych, fizycznych, psychicznych itd. ekwiwalentów, np. skok Blooma w dół, czerpanie wody z kranu, oddawanie moczu w ogrodzie, kadzielnica, zapalona świeca i posąg, tak że czytelnik zostanie poinformowany o wszystkim w najbardziej lakoniczny sposób, ale Bloom i Stephen staną się przez to ciałami niebiańskimi, wędrującymi jak gwiazdy, którym się przyglądają”. (cytat za: (Piotr Paziński, https://wiez.pl/2022/02/08/ulisses-opowiesc-bez-konca/, 8 lutego 2022 r.)

Przedsięwzięcie stanowi efekt współpracy Stowarzyszenia Teatr Na Pustej Podłodze pamięci Tadeusza Łomnickiego z Teatrem Klasyki Polskiej. Czerwcowy termin premiery wiąże się z obchodzonym na całym świecie dorocznym świętem Bloomsday – dla upamiętnienia twórczości Jamesa Joyce. 16 czerwca 1904 roku rozgrywa się bowiem akcja powieści.

Spektakl premierowy objęty został patronatem honorowym przez Ambasadę Irlandii w Warszawie.

Premierowa prezentacja odbędzie się w sobotę 13 czerwca 2026 r. o godz. 19:00 w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie – na scenie zaaranżowanej w sali Galerii DOBRA (ul. Dobra 56/66).

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 9.

Mechanizm kozła ofiarnego już od starożytności stanowi podstawę dramatu europejskiego. Klasycznym kozłem ofiarnym jest król Edyp, którego obwiniono za nieszczęście miasta. Bez ofiary świat w teatrze antycznym popadłby w chaos, dlatego starożytni autorzy współczują prześladowanym, ale ich nie bronią. Natomiast w Biblii, a zwłaszcza Nowym Testamencie kozioł ofiarny zostaje wzięty w obronę, a kolektyw potępiony! Tym tropem podąża dramat nowożytny. Symboliczna ofiara nie prowadzi w nim do zażegnania kryzysu społecznego, a jeżeli się tak dzieje, sposób ten zostaje zdemaskowany. Charakterystyczne, że nawet we współczesnych dramatach groteskowych trafiamy na ślady rytuału ofiarniczego. Śmierć niewinnego to kluczowy motyw w sztukach Wojciecha Tomczyka (Wampir, Norymberga, Bezkrólewie), z którym o mechanizmie kozła ofiarnego rozmawia Jacek Kopciński.
Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu.

Obejrzyj odcinek 9.

Wojciech Tomczyk, dramatopisarz i scenarzysta filmowy, felietonista, autor tomów „Dramaty” (Bezkrólewie, Norymberga, Wampir, Marszałek) i „Komedie” (Wielka improwizacja, Rodzina królewska (jak gdyby), Fragment większej całości, Komedia romantyczna, Zaręczyny). W 2029 ukazały się jego „Felietony”, publikowane wcześniej m.in. na łamach „Filmu” i „Teatru”. Napisał scenariusze do filmów fabularnych (m.in. Rajski ptak, 1987; Czarne słońca, 1992; Spona, 1998; Świadek koronny, 2007) i popularnych seriali telewizyjnych (Oficer 2004; Sprawiedliwi 2010; Krucjata 2021). Autor spektakli Teatru Telewizji i słuchowisk radiowych. Norymberga, najważniejszy dramat Tomczyka, swoją prapremierę miał w Teatrze Narodowym w Warszawie w reż. Agnieszki Glińskiej (2006), zrealizowany został także w teatrach w Tallinie i Rydze. Telewizyjną wersję sztuki wyreżyserował Waldemar Krzystek, w rolach głównych wystąpili Janusz Gajos i Dominika Ostałowska.

Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego “Trans/formacja”, twórca serii “Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika “Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych “Widok z Koziej” (PIW).

Trwają intensywne próby do spektaklu „Damy i huzary”

Trwają intensywne próby do spektaklu „Damy i huzary” Aleksandra Fredry w reżyserii Karoliny Labahua. Premiera przedstawienia odbędzie się 20 czerwca w Żyrardowskim Centrum Kultury, a już 18 lipca spektakl zostanie pokazany podczas Festiwalu Fredrowskiego w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Twórcy spektaklu sięgają po klasyczny tekst, nadając mu współczesną lekkość, świeżość i psychologiczną głębię.

Jak podkreśla reżyserka Karolina Labahua: „Fredro nie jest zakurzonym pomnikiem, lecz czułym obserwatorem naszych słabości”. W swojej inscenizacji realizatorka stawia na siłę fredrowskiego języka i uniwersalność historii, która – mimo upływu dwóch stuleci od premiery – wciąż pozostaje aktualna. „Moim celem jest wydobycie z bohaterów ich autentyczności – Major, Rotmistrz czy siostry nie są jedynie figurami z komedii, ale ludźmi z krwi i kości, targanymi namiętnościami i śmiesznostkami, które odnajdujemy w nas samych” – mówi reżyserka.

W obsadzie znaleźli się m.in. Jarosław Gajewski, Andrzej Mastalerz, Sebastian Fabijański, Dariusz Kowalski, Lidia Sadowa oraz Henryk Gołębiewski. Za scenografię i kostiumy odpowiada Aleksandra Reda, choreografię przygotowuje Jarosław Staniek, a muzykę komponuje Marcin Markowicz.
Spektakl zapowiada się jako pełne humoru i energii widowisko, które połączy miłośników klasyki z widzami poszukującymi nowoczesnych interpretacji znanych tekstów. „Bo jak uczy nas Fredro: przeciwko strategii serca żadna armia nie ma szans.”

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 8.

Tematem ósmego odcinka SZTUKI TEATRU są duchy na scenie. Najsłynniejszy duch w teatrze europejskim to zjawa ojca Hamleta. Najsłynniejsze duchy w teatrze polskim to zjawy w II części „Dziadów” Adama Mickiewicza. W „Dziadach” pojawia się motto z „Hamleta” o filozofach, którym nawet nie śniły się „dziwy na niebie i ziemi”. Pierwotnie jednak poeta cytował urywek rozmowy strażników: „jako żywo, ten duch, wobec nas niemy, chce z nim mówić”. O czym chcą do nas mówić duchy w teatrze? Dlaczego spotkanie z nimi jest tak fascynujące? Jakie duchy zjawiają się na scenie, gdy „Dziady” grane są w Japonii? O teatralnym spotkaniu żywych i umarłych z Jadwigą Rodowicz-Czechowską rozmawia Jacek Kopciński.

Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu „Duchy na scenie”.

JADWIGA RODWOICZ-CZECHOWSKA, performerka, tłumaczka, pisarka, reżyserka, badaczka japońskiego teatru nō. Współpracowała z Teatrem Laboratorium i Jerzym Grotowskim. Przez dziesięć lat pracowała w Ośrodku Praktyk Teatralnych „Gardzienice” jako aktorka i współorganizatorka wypraw i spektakli. Brała udział w przedstawieniach „Spektakl Wieczorny”, „Gusła” i „Żywot Protopopa Awwakuma”. Była adiunktem w Zakładzie Japonistyki i Koreanistyki na Uniwersytecie Warszawskim, w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie oraz w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza. Napisała dwa dramaty poetyckie utrzymane w konwencji teatru nō: „Stroiciel fortepianu” (2011) oraz „Chinkon/Ukojenie dusz” (2015). Premiera drugiej sztuki miała miejsce podczas VII Olimpiady Teatralnej we Wrocławiu (2016) i w Tokio w obecności pary cesarskiej. Jej debiutem reżyserskim było „Umiłowanie” według opowiadania Yukio Mishimy w Teatrze Pieśń Kozła (2015). Wyreżyserowała także „Dziady polsko-japońskie/Soreisai” (2018) oraz „Dziady polsko-ajnuskie. Przedświt” (2022). Jest autorką kilku książek: „Pięć wcieleń kobiety w teatrze nō” (1993), „Aktor doskonały” (2000), „Boski dwumian” (2009), „Inne Nō” (2020), „Inne, a jednak Dziady. Jak Mickiewicz wędrował do Ajnów” (2023). Obecnie zastępczyni dyrektora ds. rozwoju Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.

Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego „Trans/formacja”, twórca serii „Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika “Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych “Widok z Koziej” (PIW).

Radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego

Z okazji Świąt Wielkanocnych

życzymy Państwu czasu pełnego spokoju, nadziei i wytchnienia.
Niech ten wyjątkowy okres przyniesie radość ze spotkań z bliskimi, inspirację do odkrywania piękna oraz wiele chwil, które pozostają w pamięci na długo.

Niech odradzająca się wiosna będzie źródłem energii, optymizmu i nowych możliwości – zarówno w życiu osobistym, jak i w spotkaniach z kulturą.

Radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego
życzy
Teatr Klasyki Polskiej

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 7.

SZTUKA TEATRU to program poświęcony sekretom twórczości scenicznej. Z najlepszymi artystami i teoretykami teatru rozmawia Jacek Kopciński.

Od czasów Arystofanesa komedia ciągle się przekształca, ale nie znika. Czy dlatego, że zawsze kończy się szczęśliwie? Co składa się na niezniszczalne, komediowe DNA Europejczyków? Przekora, bunt, a może pewność, że ostatecznie głupota i zło przegrają? Czy wolność, jakiej w teatrze doświadczali starożytni mieszkańcy Aten, może stać się udziałem widzów współczesnych?

Z Olgą Śmiechowicz, badaczką teatru starożytnego i współczesnego, autorką pierwszej polskiej monografii Arystofanesa i tłumaczką jego komedii, rozmawia Jacek Kopciński.

Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu „Niezniszczalna komedia”.

OLGA ŚMIECHOWICZ filolog klasyczna, tłumaczka, autorka wydanej w Polsce i Anglii monografii Arystofanes (2015) oraz przekładów jego pięciu komedii: Żaby, Chmury, Jeźdźcy, Lizystrata, Kobiety na Thesmoforiach. Zainteresowanie antykiem łączy z refleksją nad teatrem współczesnym. W 2018 opublikowała Didaskalia do historii. Teatr starożytnej Grecji i jego kontekst polityczny oraz Lupa, Warlikowski, Klata. Polski teatr po upadku komunizmu. Jako dramaturg współpracowała z Janem Klatą, Radkiem Stępniem i Kingą Dębską. Swoje badania prowadzi na Uniwersytecie Jagiellońskim w Katedrze Teatru i Dramatu. Była stypendystką Oxford University, L’Université Paris-Sorbonne, University of Cambridge, Universität Wien. Wykładała we Lwowie, w Amsterdamie, Tel Awiwie i w Heidelbergu.

Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego “Trans/formacja”, twórca serii „Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”. Swoje szkice krytyczne wydał w książkach Którędy do wyjścia? (2002) i Powrót „Dziadów” (2016). Ostatnio ukazał się zbiór jego felietonów teatralnych „Widok z Koziej” (PIW).

Premiera „Promethidiona” Cypriana Kamila Norwida

Premiera „Promethidiona” Cypriana Kamila Norwida okazała się wydarzeniem nie tylko artystycznym, lecz także – co dziś rzadkie – intelektualnym w najczystszym sensie tego słowa. Spektakl przygotowany przez Dariusz Kowalski na scenie Stygmat Teatru Klasyki Polskiej przywraca wiarę w teatr Słowa – teatr wymagający, a zarazem głęboko poruszający.

Norwidowski „Promethidion”, dialog filozoficzny utkany z refleksji nad pięknem, dobrem i prawdą, uchodzi za tekst niemal „niemożliwy” do wystawienia na scenie. Dariusz Kowalski dokonał rzeczy rzadkiej: przełożył trudny, gęsty traktat poetycki na język sceny, nie upraszczając go, lecz czyniąc przystępnym i żywym. To teatr wysokiej próby – taki, na jaki widzowie, sądząc po reakcji premierowej publiczności, czekali.

A reakcja ta była jednoznaczna: potrójne brawa na stojąco, powtarzane z rosnącą intensywnością, stanowiły nie tylko wyraz uznania, lecz także wdzięczności. Widzowie zostali zaproszeni do świata myśli Norwida – świata wymagającego skupienia, ale odpłacającego się duchowym wzbogaceniem.
Centralną osią spektaklu pozostaje słowo – i tu objawia się mistrzostwo Dariusza Kowalskiego, który od lat zgłębia i interpretuje Norwidowską frazę. Jego sposób podania tekstu, precyzyjny, a zarazem nasycony emocją, stanowi wzór aktorskiej dyscypliny i wrażliwości. Towarzysząca mu obsada – Jarosław Gajewski, Justyna Fabisiak i Maciej Wyczański – tworzy zespół harmonijny, uważny, zdolny unieść ciężar myśli Wieszcza, nie tracąc przy tym jej subtelności.

Na szczególne podkreślenie zasługuje warstwa muzyczna spektaklu. Kompozycje autorstwa Tomasza Łuca, wykonywane na żywo przez Małgorzatę Komorowską oraz Agnieszkę Szwajgier, wprowadzają za każdym razem widza w przestrzeń kontemplacji. Dźwięk harfy – rzadko spotykany na scenie teatralnej – nadaje całości wymiar niemal metafizyczny, współbrzmiąc z refleksją nad sztuką jako drogą ku transcendencji. Ascetyczna, a zarazem znacząca scenografia Barbary Wesołowskiej oraz subtelnie operujące światłem rozwiązania Jędrzeja Skajstra dopełniają wizji inscenizacyjnej, nie dominując nad słowem, lecz wydobywając jego sensy.

Wieczór premierowy miał także wymiar uroczysty. Dyrektor teatru, Jarosław Gajewski, występujący w spektaklu również jako aktor, podziękował wszystkim twórcom, w tym autorowi plakatu – Wojciechowi Korkuciowi.

Wśród obecnych gości znalazł się także prof. Wiesław Rzońca, jeden z najwybitniejszych znawców Norwida, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego i autor jednego z tekstów zamieszczonych w programie spektaklu, który nie krył swojego zadowolenia z inscenizacji. Sam program stanowi zresztą istotne dopełnienie przedstawienia – obok Norwida odnajdujemy w nim list Jan Paweł II do artystów oraz poezję Zbigniewa Herberta. Ta symboliczna triada prowadzi widza ku refleksji szczególnie aktualnej w czasie Wielkiego Tygodnia – refleksji nad odpowiedzialnością twórcy, nad etycznym wymiarem sztuki, nad jej zakorzenieniem w tym, co trwałe.

„Promethidion” w Teatrze Klasyki Polskiej nie jest jedynie spektaklem – jest wydarzeniem duchowym. Dowodem na to, że teatr ambitny, wymagający i wierny wielkiej literaturze nie tylko jest możliwy, ale i potrzebny. I że – wbrew pozorom – znajduje swoją publiczność.

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 6.

Tematem szóstego odcinka jest SZTUKA RECENZJI TEATRALNEJ. Teatr jest sztuką, która szybko przemija, dlatego tak ważne jest, jak o niej piszemy. Recenzja teatralna nie utrwala zdarzenia, jakim jest spektakl, ale potrafi uchwycić coś równie istotnego: wrażenia i myśli krytyka, który jest przecież najlepszym z widzów. Czy recenzent może sprawić, że spektakl zrobi wrażenie nawet na tych, którzy go nie widzieli? Czy opis spektaklu powinien być dobrą literaturą? O sztuce recenzji teatralnej z Jarosławem Zalesìńskim, poetą i krytykiem, rozmawia Jacek Kopciński.
Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu.

Jarosław Zalesiński poeta, autor takich tomów poetyckich jak Wiersze i zdania (1994), Wiersze i ślady (1997), Wiersze i okolice (2004), Wiersze poprzednie i ostatnie (2009), Wiersze ponowne (2012), Wiersze wersetów (2021); krytyk teatralny, stały recenzent miesięcznika „Teatr” (2007-2024); dziennikarz tygodnika „Młoda Polska” (1990-1991), „Tygodnika Gdańskiego” (1991-1992), gdańskiego Radia Plus (1992-1998), „Dziennika Bałtyckiego” (od 1998); współzałożyciel Gdańskiego Liceum Autonomicznego, pierwszej w Gdańsku niepublicznej szkoły ponadpodstawowej; od 2019 roku dyrektor Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Gdańsku.

Premiera „Porwania Europy” już za nami!

Sobotnia, uroczysta premiera „Porwania Europy” J.M.Rymkiewicza w reżyserii Jarosława Gajewskiego już za nami. Sztuka napisana w latach 70. przez Jarosława Marka Rymkiewicza okazała się zaskakująco aktualna i dała artystom przestrzeń do niezwykle współczesnych, wyrazistych interpretacji. Każda z ról była prawdziwym aktorskim majstersztykiem – pełnym temperamentu, precyzji i scenicznej odwagi. Kreacje zachwycały skalą środków, energią i doskonałym warsztatem, a cały zespół imponował najwyższym poziomem artystycznym.

Podczas premierowego pokazu gościliśmy rodzinę Poety; obecny był m.in. syn autora, prof. Wawrzyniec Rymkiewicz, który po spektaklu podziękował reżyserowi oraz twórcom za poruszającą realizację. Chwalono także kompozycje i walce skomponowane specjalnie na potrzeby spektaklu przez Antoniego Wojnara, które subtelnie, a zarazem wyraziście budowały rytm przedstawienia.

Spektakl przygotowany przez Teatr Klasyki Polskiej porwał publiczność – sala reagowała spontanicznie, żywiołowo, z wyraźnym napięciem i emocjonalnym zaangażowaniem. Śmiech wybuchał gwałtownie, a w chwilach skupienia zapadała przejmująca cisza. Po finale długo jeszcze trwały rozmowy i popremierowe dyskusje w gościnnych progach Sceny Stygmat.

Widzowie nie kryli entuzjazmu. W mediach społecznościowych pisali: „W końcu jest Teatr przez duże T”, podkreślali rozmach widowiska i ogrom pracy zespołu, deklarowali, że chętnie obejrzeliby spektakl ponownie, zwracali również uwagę na aktualność przedstawienia i jego siłę skłaniającą do refleksji.

Mickiewicz w dialogu z jazzem

18 lutego 2026 roku o godz. 19:00 na kanale YouTube Teatru Klasyki Polskiej odbędzie się premiera projektu muzycznego „Echoformy”. Wydarzenie zostanie udostępnione w formie pełnego albumu z teledyskami oraz playlisty 7 utworów z teledyskami.

„Echoformy” to cykl jazzowych kompozycji instrumentalnych i wokalno-instrumentalnych opartych na tekstach Adama Mickiewicza. Projekt łączy klasyczną literaturę z językiem współczesnej improwizacji, tworząc kameralną, a zarazem wyrazistą formę muzyczną. To nie ilustracja poezji, lecz jej muzyczne odczytanie – próba sprawdzenia, jak romantyczny tekst brzmi dziś.

Punktem wyjścia stały się fragmenty „Ksiąg narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego”. Adaptacji do formy wokalnej dokonała Beata Mencel. Jej celem było zachowanie sensu, stylu i charakterystycznego rytmu Mickiewicza, przy jednoczesnym dostosowaniu tekstu do wymogów muzyki. Forma wokalna wymaga skrótu i precyzji – tekst musi podążać za frazą, rytmem i akcentem – dlatego w niektórych miejscach konieczne były selekcje i drobne przekształcenia. Dzięki temu słowo naturalnie funkcjonuje w śpiewie, nie tracąc swojego znaczenia.

Cykl składa się z ośmiu części: Introdukcja, Historia, Pielgrzymi, Sztorm, Dziedzictwo, Poszukiwanie, Nadzieja i Urząd. Układają się one w spójną, muzyczną narrację inspirowaną tematami wspólnoty, doświadczenia historycznego i odpowiedzialności.

Autorem muzyki jest Joachim Mencel – pianista, kompozytor i wirtuoz liry korbowej, od lat łączący tradycję z nowoczesnym językiem jazzu. W projekcie udział biorą: Barbara Pospieszalska (śpiew), Robert Majewski (trąbka), Maciej Sikała (saksofon), Jacek Namysłowski (puzon), Michał Barański (kontrabas) i Łukasz Żyta (perkusja). Reżyserem dźwięku jest Mateusz Banasiuk, producentem Arkadiusz Lech.

Projekt powstał we współpracy z Teatrem Klasyki Polskiej i ma charakter długofalowy. Będzie funkcjonował jako samodzielne wydawnictwo muzyczne.

W ostatnich 24 miesiącach Teatr Klasyki Polskiej zrealizował 193 spektakle dla ponad 46 000 widzów w całej Polsce, w tym w mniejszych ośrodkach bez stałego dostępu do repertuaru klasycznego. „Echoformy” to kolejny etap poszerzania działalności teatru – tym razem o pełnowymiarową produkcję muzyczną dostępną również online.

_____________________________
Zrealizowano przez Teatr Klasyki Polskiej w ramach projektu „Echoformy” ze środków Krajowego Planu Odbudowy, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Sfinansowano przez Unię Europejską Next Generation EU.

KPO

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 5.

Zapraszamy na kolejny odcinek „Sztuki Teatru” Jacka Kopcińskiego
Nowy, 5. odcinek z Łukaszem Lewandowskim już dostępny!

W najnowszym, piątym odcinku programu „Sztuka Teatru” prowadzący Jacek Kopciński rozmawia z wybitnym aktorem Łukaszem Lewandowskim o roli intonacji w aktorstwie. Jak podkreśla gospodarz, w teatrze nie chodzi tylko o to, co się mówi — równie ważne jest jak się to mówi. Intonacja potrafi zbudować sens sceniczny, zdradzić emocje, a czasem całkowicie zmienić znaczenie słów. Lewandowski, znany ze swojej precyzji wyrazu i głębokiej refleksji nad postacią sceniczną, dzieli się z widzami swoim doświadczeniem w pracy nad rolą oraz interpretacją tekstu.

Łukasz Lewandowski to ceniony polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny, radiowy i dubbingowy, a także wykładowca Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Związany był z wieloma scenami w Polsce, w tym z Teatrem Narodowym, a jego teatralne kreacje i interpretacje tekstów przyniosły mu liczne nagrody i uznanie krytyki. Widzowie mogą kojarzyć go również z roli Piotra, organisty w serialu „Ojciec Mateusz”, a także z występów w filmach i projektach dubbingowych.

Program prowadzi Jacek Kopciński — prof. dr hab., historyk literatury, krytyk teatralny oraz jeden z najważniejszych polskich publicystów teatru współczesnego. Jest profesorem w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, gdzie kieruje Ośrodkiem Badań nad Polskim Dramatem Współczesnym. W latach 2006–2024 pełnił funkcję redaktora naczelnego prestiżowego miesięcznika „Teatr”, w którym publikował również swoje felietony i eseje o teatrze. Kopciński wykłada na kilku warszawskich uczelniach, łączy w swoich tekstach literaturę i dramat w refleksjach nad współczesną sceną, a także jest autorem monografii i zbiorów szkiców o teatrze oraz antologii dramatów polskich.

Warto przypomnieć, że dostępne są także wcześniejsze odcinki programu. W czwartym odcinku tematem była reżyserska interpretacja dramatu – gościem Jacka Kopcińskiego była Anna Augustynowicz. Rozmowa dotyczyła tego, czym dramat staje się w rękach reżysera: partyturą koncertu, protokołem z przesłuchania czy programem komputerowym, który na scenie zamienia się w grę. Poruszono także pytania o podejście twórców teatralnych do klasyki i tekstów współczesnych, a rozmowę poprzedzał felieton gospodarza programu „Dramat w rękach reżysera”.

Trzeci odcinek poświęcony był przeszłości w teatrze — Jarosław Gajewski, aktor i dyrektor Teatru Klasyki Polskiej, rozmawiał o tym, jak aktor i widz podróżują między mitami, historią i literaturą, a rozmowę poprzedzał felieton Jacka Kopcińskiego. W drugim odcinku omawiano spektakl teatralny jako sztukę „na żywo” – Marcin Wierzchowski opowiadał o funkcjonowaniu teatru w zmediatyzowanej kulturze, sile wyobraźni aktora i tajemniczej wymianie energii między sceną a widownią, a felieton Jacka Kopcińskiego nosił tytuł „Na żywo w teatrze”. Pierwszy odcinek poświęcony był zagadkowej relacji między aktorem a postacią sceniczną – Mariusz Bonaszewski mówił o narodzinach postaci na scenie, pracy z reżyserem oraz wpływie widzów i partnerów na aktorską kreację.

„Sztuka Teatru” to wyjątkowy program poświęcony sekretom pracy scenicznej. Dzięki rozmowom Jacka Kopcińskiego z najlepszymi artystami i teoretykami teatru widzowie mogą lepiej zrozumieć, czym naprawdę jest teatr i jak powstaje magia sceny.

Turbonadfarsa Rymkiewicza w wykonaniu Teatru Klasyki Polskiej

„Porwanie Europy” Jarosława Marka Rymkiewicza to najnowsza premiera Teatru Klasyki Polskiej. Akcja utworu rozgrywa się w nieprawdopodobnie szybkim tempie. Zdumiewa, trzyma w stałym napięciu i wprawia w zdumienie. Bohaterowie biegną za fabułą na złamanie karku po kwadraturze błędnego koła. Bawią do łez. Utwór Rymkiewicza jest farsą na sterydach, turbo- i nadfarsą. Samą, najczystszą esencją tego gatunku. Autor z nieodpartym wdziękiem, godną podziwu pewnością ruchów i niezwykłą werwą tańczy w „Porwaniu Europy” z podkasaną muzą morderczego walca. Wspólnie, obok tradycyjnych figur, wycinają w nim hołubce, wykonują przysiady, cepy, przeciągańce. Swymi popisami zawstydzają nawet najbardziej szalonego choreografa w najostrzejszej fazie obłędu. Nie o beztroski pląs jednak wyłącznie tutaj chodzi. Z tego wirującego gąszczu ciał, ale także – i przede wszystkim! – słów oraz idei, powyginanych w rozmaitych pozycjach, wyłania się obraz tyleż śmieszny, co straszny. Momentami wręcz przerażający. Oto tytułowa Europa staje przed nami obnażona, odarta – dosłownie! – ze swojego kostiumu. Szyły go dla niej wieki. Każda epoka dodawała swój krój, niepodrabialny sznyt. Nowoczesność widzi w tych misternych ściegach, unikalnych draperiach, pięknych fasonach jedynie fatałaszki. Służą jej one do aranżowania niezobowiązujących przebieranek, które prowadzą donikąd, do pustki, do bezsensu. Do klęski. Cóż z tego, że odbywającej się w farsowej tonacji.

Dramat jednego z najwybitniejszych polskich poetów współczesnych stanowi wyjątkowo ciekawy materiał dla aktorów. Natchnieni nieposkromioną wyobraźnią sceniczną i inwencją językową Rymkiewicza mogą stworzyć wybitne kreacje. Zespół Teatru Klasyki Polskiej czyni zadość temu zadaniu. Małgorzata Mikołajczak, Lidia Sadowa, Marta Dylewska, Maciej Wyczański, Leszek Zduń, Robert Latusek i Filip Orliński, precyzyjnie prowadzeni przez reżysera Jarosława Gajewskiego, wcielają się w swoje postacie z niespotykaną energią, pasją, najczulszą wrażliwością. Ożywiając bohaterów, rozpętują najtęższe potęgi żywiołu teatralności, by porwać ze sobą widzów i ich urzec.

Nieposkromiony humor, śmiała, niekiedy anarchistyczna gra z tradycją, konwencją o głębsze znaczenie w obliczu nadciągającej katastrofy, a do tego szczera wiara w niezmożoną siłę teatru – „Porwanie Europy” Jarosława Marka Rymkiewicza Teatru Klasyki Polskiej.

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 4.

Tematem czwartego odcinka jest reżyserska interpretacja dramatu. Czym jest dramat w rękach reżysera: partyturą przyszłego koncertu, protokołem z przesłuchania świadków zdarzenia, a może programem komputerowym, który na scenie zamienia się w grę? Na czym polega wyjątkowe podejście do literatury twórców teatralnych? Dlaczego w epoce teatru postdramatycznego nadal chętnie sięgają po dramaturgię autorów dawnych i współczesnych? Na to i wiele innych pytań odpowiada ANNA AUGUSTYNOWICZ w rozmowie z gospodarzem programu.

Rozmowę poprzedza felieton Jacka Kopcińskiego „Dramat w rękach reżysera”.

ANNA AUGUSTYNOWICZ, reżyserka teatralna, wieloletnia dyrektor artystyczna Teatru Współczesnego w Szczecinie. Absolwentka teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii w krakowskiej PWST. Debiutowała w 1989 roku, wystawiając Życie wewnętrzne Marka Koterskiego. Reżyserowała na ważnych scenach w Krakowie, Warszawie i Gdańsku. W swojej twórczości teatralnej sięga zarówno po dramat współczesny, jak i repertuar klasyczny, w szczególności sztuki Stanisława Wyspiańskiego i Witolda Gombrowicza. Scena stanowi dla niej laboratorium dramatu międzyludzkiego, którego kształt opisał Józef Tischner. Tworzy teatr autorski, o bardzo oryginalnej estetyce opartej na minimalizmie środków scenicznych, formalnym aktorstwie, bliskim kontakcie z publicznością.

𝐉𝐀𝐂𝐄𝐊 𝐊𝐎𝐏𝐂𝐈Ń𝐒𝐊𝐈, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego “Trans/formacja”, twórca serii “Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika “Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych “Widok z Koziej” (PIW).

Teatr Klasyki Polskiej i Uniwersytet Warszawski: współpraca nauki i teatru

19 listopada 2024 roku w Warszawie Teatr Klasyki Polskiej podpisał umowę o współpracy z Uniwersytetem Warszawskim, reprezentowanym przez Wydział Polonistyki. Zawarte porozumienie stanowi ważny krok w rozwoju relacji obu instytucji, których wspólnym celem jest pogłębianie refleksji nad polskim dramatem oraz umacnianie jego obecności w żywej praktyce teatralnej i edukacyjnej.

Współpraca opiera się na przekonaniu, że polska klasyka dramatyczna pozostaje jednym z najistotniejszych obszarów narodowego dziedzictwa kulturowego, wymagającym zarówno rzetelnych badań naukowych, jak i odpowiedzialnej, współczesnej interpretacji scenicznej. Wiedza i dorobek badawczy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego — obejmujące historię, teorię i recepcję dramatu polskiego — stanowić będą merytoryczne zaplecze dla działań repertuarowych, edukacyjnych i popularyzatorskich Teatru Klasyki Polskiej.

Porozumienie zakłada ścisłą współpracę środowisk naukowego i artystycznego, realizację wspólnych projektów naukowo-artystycznych, seminariów, publikacji oraz wydarzeń poświęconych polskiemu dramatowi i teatrowi. Pracownicy Wydziału Polonistyki UW będą uczestniczyć w przedsięwzięciach Teatru również jako konsultanci naukowi, wspierając procesy interpretacyjne, adaptacyjne i koncepcyjne przygotowywanych przedstawień.

Strony podkreślają poszanowanie autonomii artystycznej Teatru Klasyki Polskiej oraz niezależności badań naukowych prowadzonych na Uniwersytecie Warszawskim, traktując tę współpracę jako przestrzeń twórczego dialogu, odpowiedzialności za słowo i troski o wysoki poziom merytoryczny podejmowanych działań.

Umowa została zawarta do 30 września 2027 roku.

Teatr Klasyki Polskiej Życzy Wesołych Świąt

Niech te Święta przyniosą spokój, dobre spotkania
i czas spędzony z tymi, którzy są ważni.

Niech będzie w nich życzliwość, uważność
i trochę światła na każdy dzień.

Wesołych Świąt
Zespół Teatru Klasyki Polskiej

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 3.

SZTUKA TEATRU to program poświęcony sekretom pracy scenicznej. Z najlepszymi artystami i teoretykami teatru rozmawia Jacek Kopciński.

Tematem trzeciego odcinka jest PRZESZŁOŚĆ W TEATRZE. Spojrzymy na teatr jak na wyjątkowy wehikuł czasu, którym podróżują aktorzy i widzowie. Występując, aktor oddaje się we władanie postaciom, które zawsze przychodzą z przeszłości: mitu, historii, literatury i samego teatru. W jaki sposób na scenie przeszłość staje się teraźniejszością? Jak przeszłość aktualizują w teatrze klasycy, a jak artyści awangardowi? Na te pytania odpowiada JAROSŁAW GAJEWSKI, aktor i dyrektor Teatru Klasyki Polskiej, w rozmowie z Jackiem Kopcińskim. Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu.

Jarosław Gajewski, aktor i reżyser, profesor sztuk teatralnych, wykładowca i wieloletni prorektor Akademii Teatralnej w Warszawie. W latach 2011-2016 dyrektor artystyczny Teatru Polskiego w Warszawie. Występował na scenach Teatru Dramatycznego, Teatru Polskiego i Teatru Narodowego. Twórca i dyrektor Teatru Klasyki Polskiej.

Jacek Kopciński literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta. Redaktor antologii dramatu polskiego „Trans/formacja” i serii „Dramat Polski. Reaktywacja”. W latach 2006-20024 redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych „Widok z Koziej” (PIW).

Całość obejrzycie TUTAJ.

Za nami premiera spektaklu „Stara Nowa Pastorałka”

Za nami premiera spektaklu „Stara Nowa Pastorałka” w Domu Pracy Twórczej w Radziejowicach! Przedstawienie, które w twórczy i pełen wdzięku sposób sięgnęło do tradycji staropolskich jasełek, wydobyło zarówno duchową głębię, jak i ludowy humor. Spektakl stał się barwną opowieścią o świętej historii widzianej oczami naszych przodków: o Bogu zmagającym się z męką twórczą stwarzania świata, pasterzach wędrujących do Betlejem przez Wieliczkę i Skalmierz oraz Herodzie próbującym przekupić śmierć stanowiskami w swojej administracji. Te pozornie naiwne, ludowe obrazy wybrzmiały jako zaskakująco trafne i prawdziwe świadectwo dawnej wyobraźni, w której pobożność splatała się z frywolnością, powaga z dowcipem, a sacrum z profanum w sposób możliwy tylko w jasełkach.

Przedstawienie stało się zaproszeniem do wspólnego kolędowania i zanurzenia się w atmosferze polskich świąt, ale także do refleksji nad kondycją wspólnoty – tej dawnej i tej współczesnej. Ważnym elementem spektaklu była oprawa muzyczna przygotowana przez prof. Marię Pomianowską – wybitną instrumentalistkę, kompozytorkę i pedagoga, od lat zajmującą się rekonstrukcją i popularyzacją staropolskich instrumentów oraz twórczym dialogiem między tradycją a współczesnością. Jej muzyka, oparta m.in. na brzmieniu suki biłgorajskiej i fideli płockiej, nadała spektaklowi autentyczność, rytm i emocjonalną głębię. Reżyserem „Starej Nowej Pastorałki” był Jerzy Machowski – reżyser teatralny, operowy, radiowy i telewizyjny, laureat nagrody „Don Kichot” za debiut reżyserski w Teatrze Polskiego Radia. Jego inscenizacja wydobyła z jasełek ich uniwersalny charakter, łącząc ludową prostotę z inteligentną ironią i żywym dialogiem z tradycją.

Premiera spektaklu w Radziejowicach stała się wspólnym świątecznym doświadczeniem – pełnym śmiechu, muzyki i zadumy – zwieńczonym kolędowym życzeniem: „Za kolędę dziękujemy, zdrowia szczęścia winszujemy na ten Nowy Rok!”.

Zmarł Piotr Cieplak. Żegnamy wybitnego reżysera.

Teatr Klasyki Polskiej z głębokim smutkiem żegna Piotra Cieplaka. Jego spektakle zapisały w najnowszej historii teatru polskiego wyjątkowy rozdział. Znalazły się w nim inscenizacje przełomowe, genialne, błyskotliwe. „Historyja o Chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim” Mikołaja z Wilkowiecka z Teatru Współczesnego we Wrocławiu, „Słomkowy kapelusz” Eugène’a Labiche’a z warszawskiego Teatru Powszechnego, „Opowiadania dla dzieci” według Isaaka Bashevisa Singera zrealizowane Teatrze Narodowym – by wymienić tylko trzy z nich, choć lista jest oczywiście bardzo długa. Przedstawienia Piotra Cieplaka dotykały, budziły emocje, zachęcały do myślenia. Jego śmierć jest wielką stratą dla polskiego teatru. Rodzinie i przyjaciołom Piotra Cieplaka składamy szczere wyrazy współczucia.

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 2.

SZTUKA TEATRU to program poświęcony sekretom pracy scenicznej. Z najlepszymi artystami i teoretykami teatru rozmawia Jacek Kopciński.

Tematem drugiego odcinka jest specyfika spektaklu teatralnego jako sztuki, która powstaje „na żywo”.
Jak w zmediatyzowanej kulturze naszych czasów funkcjonuje teatr?
W jaki sposób wyobraźnia pomaga aktorowi ożywiać postać?
Na czym polega tajemnicza wymiana energii między sceną i widownią?

Na te i wiele innych pytań odpowiada MARCIN WIERZCHOWSKI w rozmowie z gospodarzem programu. Wprowadzeniem do rozmowy jest felieton Jacka Kopcińskiego „Na żywo w teatrze”.

MARCIN WIERZCHOWSKI, reżyser teatralny. W 2002 roku asystował Krystianowi Lupie przy realizacji Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa w Starym Teatrze w Krakowie. Od Lupy zaczerpnął wiedzę na temat improwizacji i do dzisiaj uważa go za swojego mistrza. W teatrze najbardziej pociąga go praca aktora nad rolą oraz psychologia postaci scenicznej, a także wyjątkowa rola widza w spektaklu. Najbardziej znane przedstawienia Wierzchowskiego to Sekretne życie Friedmanów w Teatrze Ludowym w Krakowie-Nowej Hucie (2016), Alte Hajm / Stary dom w Teatrze Nowym w Poznaniu (2022) i Piękna Zośka w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2023). Ostatni z wymienionych spektakli w 2025 roku został z powodzeniem przeniesiony do Teatru Telewizji.

JACEK KOPCIŃSKI, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta. Redaktor antologii dramatu polskiego „Trans/formacja” i serii „Dramat Polski. Reaktywacja”. W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych „Widok z Koziej” (PIW).

Całość obejrzycie TUTAJ.

Trwają próby do premiery nowego spektaklu!

Już 13 grudnia o godzinie 19:00 w Domu Pracy Twórczej w Radziejowicach odbędzie się premiera najnowszego spektaklu Teatru Klasyki Polskiej – „STARA–NOWA PASTORAŁKA”.

Trwają intensywne próby, a zespół pod kierunkiem reżysera Jerzego Machowskiego przygotowuje widowisko oparte na anonimowych misteriach staropolskich, kolędach oraz „Pastorałce” Schillera. Oprawę muzyczną przygotowała Maria Pomianowska – wybitna instrumentalistka, wokalistka i kompozytorka.

Na scenie zobaczymy świat pełen humoru, wiary i ludowych wyobrażeń – Boga stwarzającego świat, pasterzy idących do Betlejem przez Wieliczkę i Skalmierz, Heroda próbującego przekupić Śmierć stanowiskami w swojej administracji. Sacrum i profanum, powaga i żart spotykają się tu w jednym miejscu, w jasełkach, gdzie bije serce polskiej tradycji.

Obsada:
Marta Dylewska – Kolędniczka 1, Anioł 1
Justyna Fabisiak – Anioł 2, Śmierć
Natalia Gadomska – Kolędniczka 2, Ewa, Maryja, Anioł 3
Agata Piotrowska-Mastalerz – Karczmarka, Chłopka, Sybilla, Herodowa
Henryk Gołębiewski – Kolędnik 2, Józef
Dariusz Kowalski – Prologus, Żyd
Robert Latusek – Korydon, Kasper
Paweł Lipnicki – Goliat, Kozak
Andrzej Mastalerz – Bóg, Chłopek, Bartos, Heród
Filip Orliński – Diabeł, Archanioł Gabriel, Dawid, Żaczek
Ksawery Szlenkier – Kolędnik 1, Adam, Chleburad, Melchior
Bartosz Turzyński – Szlachcic, Dameta, Baltazar
Maciej Wyczański – Turoń, Żołnierz, Sylwan
Leszek Zduń – Archanioł Michał, Maścibrzuch

Zapraszamy do wspólnego kolędowania, śmiechu, zadumy i wchodzenia w atmosferę polskich świąt.

„Za kolędę dziękujemy, zdrowia, szczęścia winszujemy na ten Nowy Rok!”

BILETY

SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego

Zajrzyj za kulisy sceny i odkryj tajemnice, które skrywa teatr!

Czy aktor staje się swoją postacią?
Jak to możliwe, że czas w spektaklu biegnie w kilku kierunkach?
Czy naprawdę istnieje dialog między sceną a widownią?
I czy teatr potrafi ożywić przeszłość… albo zaprojektować przyszłość?

Na te i wiele innych pytań odpowie Jacek Kopciński w rozmowach z wybitnymi artystami, dla których teatr to coś więcej niż zawód – to misja.

Premiera pierwszego odcinka już 24 października 2025 o godz. 17:00

Gość specjalny: Mariusz Bonaszewski
Subskrybuj kanał Teatru Klasyki Polskiej i dołącz do tych, którzy wierzą, że sztuka może zmieniać świat.

Do zobaczenia!

Sezon 2025/2026 rozpoczęty!

Dyrektor Teatru Klasyki Polskiej Jarosław Gajewski o nadchodzącym sezonie:

Pierwszą premierą sezonu 2025/2026 będzie „Tymon z Aten” Williama Szekspira w przekładzie Antoniego Libery i w reżyserii Włodzimierza Staniewskiego, którego pokażemy w Ośrodku Praktyk Teatralnych w Gardzienicach 16 października. W grudniu na scenie Nowego Domu Sztuki Domu Pracy Twórczej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w Radziejowicach odbędzie się premiera Nowej – starej pastorałki wg scenariusza Jerzego Machowskiego (skomponowanego z tekstów staropolskich) i w jego reżyserii.

Na 21 lutego 2026 roku w Międzynarodowy Dzień Języka Rodzimego planujemy premierę „Promethidiona” Cypriana Kamila Norwida w reżyserii Dariusza Kowalskiego. Te trzy produkcje już znajdują się w fazie zaawansowanych przygotowań. Na 410. rocznicę śmierci Szekspira (przypadającą w kwietniu) planujemy jeszcze jedną premierę tekstu „Wielkiego Stradfordczyka”, ale o szczegółach wolałbym jeszcze nie mówić. Sezon zamierzamy zwieńczyć premierą kolejnej w naszym repertuarze sztuki Fredry z okazji 150. rocznicy śmierci autora Zemsty. Tę rocznicę chcielibyśmy uczcić prezentacją całości naszego dorobku Fredrowskiego (5 a może nawet 6 [!] inscenizacji) w tych miejscach, gdzie taki „Festiwal” wzbudzi zainteresowanie, a są powody, by żywić nadzieję, że będzie ono znaczące.

Tak jak od początku naszego istnienia, tak i w nadchodzącym sezonie, nasze spektakle pokazywać będziemy w całym kraju.
Fredro Witkacy, Mrożek i klasyka w najlepszym i najszlachetniejszym wydaniu, który gwarantuje znakomity Zespół Teatru Klasyki Polskiej.

ZAPRASZAMY!

Premiera Shakespeare'a w Gardzienicach

W Ośrodku Praktyk Teatralnych „Gardzienice” trwają intensywne przygotowania do premierowych pokazów „Tymona z Aten” Williama Shakespeare’a w tłumaczeniu Antoniego Libery.

Autorem widowiska jest Włodzimierz Staniewski, za muzykę odpowiada Mikołaj Blajda, scenografię tworzy Marek Chowaniec, a kostiumy projektują Aleksandra Reda i Weronika Karwowska. W realizacji uczestniczy międzynarodowy zespół artystów, a spektakl będzie prezentowany w języku polskim i angielskim, z napisami w obu językach.

W roli tytułowej wystąpi Jarosław Gajewski, a obok niego na scenie zobaczymy Dariusza Kowalskiego jako Apemantusa, Michała Chorosińskiego jako Flawiusza, Macieja Wyczańskiego jako Alcybiadesa, Jamesa Jacka Benthama, Elliota Windsora i Charlesa Sobry’ego w rolach artystów, bandytów i senatorów oraz Annę Marię Słowikowską, Agnieszkę Guz, Annę Szymczak, Paulinę Borową-Misiarz, Dominikę Malczyńską, Patrycję Malinowską i Julię Zhaglinę w rolach Frynii, Tymandry i innych Heter.

„Tymon z Aten” to jedno z najbardziej niezwykłych dzieł Shakespeare’a – dramat opowiadający o losie ateńskiego patrycjusza, którego hojność i dobroć prowadzą do dramatycznego rozczarowania ludzką naturą. To opowieść o przyjaźni, zdradzie, granicach ludzkiej szczodrości i o cienkiej linii dzielącej dobro od zgorzknienia.

Premiera odbędzie się 16 października o godz. 20:30 na Scenie w Spichlerzu w Gardzienicach.

Sezon 2024/2025 dobiegł końca!

Za nami 150 spektakli, zagranych na 48 scenach w całej Polsce. Towarzyszyło nam łącznie 20 000 Widzów – dziękujemy za każdą obecność, każde spotkanie, oklaski, uśmiechy i ciepłe przyjęcie.

W mijającym sezonie odwiedziliśmy m.in. Warszawę, Łódź, Szczecin, Rzeszów, Toruń, Kołobrzeg, Zamość, Siedlce, Krosno, Sandomierz i wiele innych miejscowości – zarówno duże ośrodki, jak i małe miasta, gdzie spotkania z publicznością są dla nas szczególnie cenne.

Wasza uważność i energia sprawiają, że chcemy wracać na scenę z jeszcze większą pasją. Niebawem spotkamy się ponownie – z nową siłą i kolejnymi historiami do opowiedzenia.

„Zemsta” Fredry w Ostródzie – Teatr pod gwiazdami

Czym jest lato bez odrobiny klasyki i dobrego humoru? Już 13 lipca o 20:00 zapraszamy Was do Ostródzkiego Amfiteatru na niezwykły wieczór z komedią wszech czasów – „Zemstą” Aleksandra Fredry!

Ta najbardziej polska z polskich komedii to nie tylko historia sąsiedzkich sporów, miłosnych intryg i przesłodkich knowań Papkina, ale też mistrzowskie dzieło, które od niemal dwóch wieków rozśmiesza i skłania do refleksji. Fredro z wirtuozerią ukazuje ludzkie przywary, przypominając, że zgoda buduje, a nienawiść niszczy.

W tej wyjątkowej inscenizacji Teatru Klasyki Polskiej ożyje humor, poezja i ponadczasowa mądrość. Tło letniej scenerii i magiczna atmosfera amfiteatru tylko podkreślą urok tego wydarzenia.

Kiedy: 13 lipca 2025, godz. 20:00
Gdzie: Amfiteatr w Ostródzie
BILETY [KLIK]

Niech teatr ożywi Wasze lato! Czekamy na Was w sercu Ostródy – w miejscu, gdzie historia, humor i magia spotykają się pod rozgwieżdżonym niebem.

Festiwal „Klasyka na Zamku”

Fundacja Kraj Wspaniały we współpracy z Teatrem Klasyki Polskiej serdecznie zaprasza na niezwykłe wydarzenie, które odbędzie się w dniach 25–27 lipca na Zamku Dybowskim w Toruniu. Festiwal „Klasyka na Zamku” to połączenie polskiej tradycji literackiej z historią i malowniczą scenerią miejsca, które po latach zapomnienia odzyskuje swoją dawną świetność.

Program wydarzenia:

25 lipca (piątek), godz. 21:00 – „Zemsta” | Aleksander Fredro w najlepszym wydaniu. Humor, miłość i spory sąsiedzkie w komedii, która od pokoleń bawi polską publiczność.

26 lipca (sobota), godz. 21:00 – „Król i caryca” | Opowieść o romansie Katarzyny Wielkiej i Stanisława Augusta oraz jego politycznych konsekwencjach. Pełen emocji i intryg dramat historyczny.

27 lipca (niedziela), godz. 15:00 – „Bajka nie tylko o smoku” | Po raz pierwszy w plenerze! Muzyczno-poetycki spektakl dla dzieci i dorosłych, który przypomina o sile wyobraźni i marzeń.

Zamek Dybowski – historia, która odżywa

Festiwal „Klasyka na Zamku” jest odpowiedzią na potrzeby rewitalizacji Zamku Dybowskiego, łącząc kulturę z działaniami mającymi na celu przywrócenie temu miejscu jego dawnej świetności. Dzięki takim wydarzeniom przestrzeń ta zyskuje nowe życie, stając się centrum artystycznym i edukacyjnym, a także miejscem, które inspiruje do refleksji nad historią i dziedzictwem kulturowym.

Fundacja Kraj Wspaniały

Organizatorem wydarzenia jest Fundacja Kraj Wspaniały – zespół pasjonatów historii, kultury i tradycji polskiej. Od 2020 roku Fundacja zrealizowała blisko 30 wydarzeń łączących wątki historyczne i kulturalne. Na swoim koncie ma m.in. widowiska plenerowe, koncerty historyczne, animowane filmy edukacyjne oraz inicjatywy rewitalizacyjne. Każde działanie Fundacji nacechowane jest miłością do ojczyzny i dbałością o szczegóły, co czyni ich projekty unikatowymi.

Warto wspomnieć o ostatnich dokonaniach Fundacji, takich jak „Lekcja Króla Jana” – widowisko muzyczno-historyczne, czy rewitalizacja zdewastowanych przystanków w podtoruńskich miejscowościach. Więcej informacji o Fundacji i jej projektach znajdziecie na stronie Fundacja Kraj Wspaniały.

Dołączcie do nas na Festiwalu „Klasyka na Zamku” i przeżyjcie niezwykłe chwile, łącząc teatr, historię i miłość do polskiej kultury!

Bez uśmiechu. O bajkach Krasickiego dziś i dawniej

16 maja 2025 roku, w wyjątkowej przestrzeni Sali Balowej Pałacu na Wyspie, odbyła się debata naukowa pt. „Bez uśmiechu. O humorze, ironii, literackich grach z tradycją i diagnozach społecznych w bajkach Ignacego Krasickiego (dawniej i dzisiaj)”. Wydarzenie zorganizowane z okazji 224. rocznicy śmierci księcia poetów było częścią obchodów Roku Ignacego Krasickiego, a zarazem promocją najnowszej produkcji Teatru Klasyki Polskiej: spektaklu „Krasicki – pojedynek na bajki i przypowieści”.

Debatę można obejrzeć tutaj [KLIK]

W debacie wzięli udział wybitni znawcy literatury polskiego Oświecenia – m.in. prof. Teresa Kostkiewiczowa, prof. Jarosław Gajewski, prof. Tomasz Chachulski, dr Roman Dąbrowski oraz Patrycja Bąkowska – którzy podjęli refleksję nad uniwersalnością i wielowarstwowością bajek Krasickiego. Spotkanie poprowadził prof. Tomasz Chachulski.

Ważnym elementem wydarzenia była obecność masek zaprojektowanych przez Aleksandrę Redę na potrzeby spektaklu „Krasicki – pojedynek na bajki i przypowieści”, które nie tylko wystąpiły na scenie i w filmie promującym spektakl, lecz także stanowiły dekorację debaty. Maski – puchaczątko, owca, kruk, kozioł, szczupak, czapla i wilczyca – w subtelny sposób przywołały świat alegorycznych postaci i przypomniały o obecności Ignacego Krasickiego w XVIII-wiecznej rezydencji Stanisława Augusta, którego portret wciąż można podziwiać w Pałacu na Wyspie.

Publiczność Łazienek Królewskich bardzo entuzjastycznie przyjęła elementy scenografii oraz informacje o spektaklu – wiele osób dopytywało o jego dostępność i najbliższe terminy prezentacji.

„Nerwy” – poetycki spektakl z muzyką na żywo w Muzeum Romantyzmu

Szanowni Państwo,

z radością zapraszamy na wyjątkowy wieczór poetycki, który odbędzie się 21 czerwca 2025 roku o godzinie 19:00 w Oranżerii Muzeum Romantyzmu w Opinogórze.
W ramach cyklu Teatr Jednego Aktora zaprezentujemy spektakl „Nerwy”, przygotowany przez Teatr Klasyki Polskiej.

Przedstawienie zostało stworzone na podstawie poezji Cypriana Kamila Norwida, którego twórczość od lat inspiruje Dariusza Kowalskiego. Aktor ten, znany z wybitnych ról scenicznych, zabierze widzów w duchową i emocjonalną podróż po meandrach ludzkiej duszy.

Towarzyszyć mu będzie Joachim Mencel – ceniony kompozytor i wirtuoz liry korbowej, który wzbogaci spektakl muzyką wykonywaną na żywo.
„Nerwy” to nie tylko teatralna interpretacja poezji – to głęboko poruszające przeżycie, pozwalające doświadczyć siły słowa i dźwięku w ich najczystszej formie.

Bilety
Bilety dostępne są online pod adresem:
https://bilety.muzeumromantyzmu.pl/rezerwacja/termin.html
oraz w kasie Muzeum.

Informacja o dostępności
Przypominamy, że w ramach programu „Wsparcie osób z niepełnosprawnościami na Mazowszu”, realizowanego z inicjatywy Samorządu Województwa Mazowieckiego, osoby z niepełnosprawnościami oraz ich opiekunowie mogą skorzystać z biletu w cenie 1 zł za osobę.

Szczegółowe informacje na temat programu i zasad uczestnictwa dostępne są na stronie internetowej Muzeum.

Z wyrazami szacunku,
Zespół Teatru Klasyki Polskiej

Debata: „Hyrkania – ziemia obiecana czy jałowa?”

W dniu premiery spektaklu „Mątwa” Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Jarosława Gajewskiego odbyła się debata poświęcona Hyrkanii – przestrzeni historycznej i symbolicznej, obecnej w dramacie jako alegoria totalitaryzmu, ideologii i duchowej pustki.

Debatę możecie zobaczyć tutaj [KLIK]

Dyskutowano o tym, jak Witkacy poprzez postać Hyrkana komentuje współczesność oraz czy jego twórczość można odczytywać jako kontynuację tradycji komediowej Fredry, czy raczej jako jej dekonstrukcję.Debata towarzyszyła najnowszej produkcji Teatru Klasyki Polskiej, premierze „Mątwy” – dramatowi z 1922 roku, który stawia pytania o sens istnienia, wolność jednostki i metafizyczny wymiar ludzkiej kondycji.

Prowadzenie:
dr Antoni Winch – adiunkt w Instytucie Sztuki PAN, autor książki Dramat ciemnych gier. Teatr absurdu pre-postczłowieka. Publikował m.in. w „Dialogu”, „Teatrze” i „Pamiętniku Teatralnym”. Dramatopisarz, scenarzysta, laureat Festiwalu „Dwa Teatry” w Sopocie.

Goście:
– dr Karol Samsel – poeta, literaturoznawca, filozof, adiunkt na Wydziale Polonistyki UW, autor książek o Norwidzie i Conradzie
– prof. Wiesław Rzońca – literaturoznawca, badacz romantyzmu i modernizmu, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, pionier dekonstrukcjonistycznych analiz literackich w Polsce

„Herbert. Prowadził za rękę światło” – poetycki wieczór w Pelplinie

„Herbert. Prowadził za rękę światło” – za nami wyjątkowy wieczór w Pelplinie

Z prawdziwym wzruszeniem i dumą informujemy, że 26 maja 2025 roku w Miejskim Ośrodku Kultury w Pelplinie odbył się spektakl Teatru Klasyki Polskiej pt. Herbert. Prowadził za rękę światło. Wydarzenie to było częścią tegorocznej edycji Pomorskiego Festiwalu Poetyckiego im. ks. Janusza Stanisława Pasierba.

Muzyczne przedstawienie, zrealizowane z okazji setnej rocznicy urodzin Zbigniewa Herberta, było dla nas nie tylko artystycznym doświadczeniem, ale także głębokim duchowym przeżyciem. Jako teatr czujemy się zaszczyceni, że mogliśmy współtworzyć to niezwykłe spotkanie z poezją, filozofią i historią.

Scenariusz i reżyseria: Karolina Labahua
Muzyka: Natalia Sikora, Marta Maślanka
Wystąpili: Dariusz Kowalski, Jarosław Gajewski, Andrzej Mastalerz

Spektakl oparty na esejach z tomu Barbarzyńca w ogrodzie oraz wybranych wierszach Herberta ukazał poetycką i intelektualną podróż autora przez świat sztuki europejskiej. Narrator – tytułowy „barbarzyńca” – prowadził nas przez refleksje nad kulturą, duchowością i ludzkimi wartościami, odnajdywanymi w pięknie i prawdzie dzieł sztuki.

Dziękujemy wszystkim obecnym za ten wspólny wieczór.

„Tymon Ateńczyk”

W piątek, 23 maja 2025 roku, Teatr Klasyki Polskiej zaprezentuje pokaz warsztatowy spektaklu „Tymon Ateńczyk” Williama Szekspira w reżyserii Włodzimierza Staniewskiego, z muzyką Mikołaja Blajdy, kostiumami autorstwa Aleksandry Redy oraz scenografią Marka Chowańca.

Przedstawienie zrealizowane zostało w obsadzie międzynarodowej jako projekt typu work in progress i prezentowane będzie w języku polskim i angielskim. W tytułowej roli wystąpi Jarosław Gajewski. W spektaklu zobaczymy również aktorów Teatru Klasyki Polskiej – Macieja Wyczańskiego i Michała Chorosińskiego.
Pokaz odbędzie się o godzinie 20:30 na scenie w Spichlerzu w ramach 12. Międzynarodowego Festiwalu Generator Nadziei, który potrwa od 22 do 25 maja 2025 roku w Gardzienicach.

Bezpośrednio po spektaklu, o godzinie 21:30 w Pałacu, odbędzie się konferencja naukowa zatytułowana „Rewelacje na temat Tymona Ateńczyka”. W dyskusji wezmą udział prof. Edith Hall (King’s College London), prof. Robert Piłat (UKSW), prof. Jarosław Gajewski (Akademia Teatralna w Warszawie) oraz reżyser spektaklu, Włodzimierz Staniewski.

Wieczór połączy refleksję artystyczną i filozoficzną, stwarzając przestrzeń do rozmowy o jednym z najmniej znanych, a zarazem najbardziej aktualnych dramatów Szekspira.

Więcej informacji o wydarzeniu i pełny program Festiwalu Generator Nadziei dostępne są na stronie. TUTAJ

„Król i Caryca” w Pałacu w Śmiełowie – Noc Muzeów 2025

Podczas tegorocznej Nocy Muzeów mieliśmy niezwykłą okazję zaprezentować spektakl „Król i Caryca” w Muzeum Adama Mickiewicza w Śmiełowie.

To wyjątkowe miejsce nadało naszej inscenizacji niepowtarzalny klimat. Klasycystyczne wnętrza, nastrojowe oświetlenie i historyczne otoczenie stworzyły atmosferę sprzyjającą refleksji i emocjom.

Publiczność dopisała, a reakcje widzów były pełne entuzjazmu. Dla nas było to prawdziwe święto teatru, które na długo pozostanie w naszej pamięci. Dziękujemy wszystkim, którzy byli z nami – było naprawdę pięknie.

Pałac w Śmiełowie to klasycystyczna rezydencja z końca XVIII wieku, zaprojektowana przez Stanisława Zawadzkiego. Mieści się w nim jedyne w Polsce Muzeum Adama Mickiewicza, poświęcone życiu i twórczości wieszcza. Budowla wyróżnia się monumentalnym portykiem jońskim, galeriami arkadowymi i charakterystycznymi dachami krakowskimi.

W sierpniu 1831 roku zatrzymał się tu Mickiewicz, co upamiętnia symboliczne „drzewko nadziei”. Pałac otacza rozległy park krajobrazowy w stylu angielskim, harmonijnie wpisany w malownicze otoczenie. Obecnie wnętrza odtworzono w stylu z lat 30. XIX wieku, prezentując liczne pamiątki po Mickiewiczu i innych twórcach romantyzmu.

Otwarcie VI Festiwalu Sztuk Krasnych im. Stanisława Bojarczuka

W Krasnostawskim Domu Kultury odbył się koncert otwarcia VI Festiwalu Sztuk Krasnych im. Stanisława Bojarczuka, który zainaugurował tegoroczną edycję wydarzenia w wyjątkowy sposób.

Małgorzata Mikołajczak – aktorka Teatru Klasyki Polskiej – zaprezentowała przejmujący mini monodram oparty na tekstach Patrona Festiwalu, Stanisława Bojarczuka, oraz fragmentach Chłopów Władysława Reymonta. Jej interpretacja była niezwykle sugestywna i pełna emocji, co głęboko zapadło w pamięć publiczności.

Muzyczną oprawę wydarzenia zapewnił Mateusz Kowalski – multiinstrumentalista i śpiewak związany z zespołami takimi jak Tęgie Chłopy, Warszawska Orkiestra Sentymentalna, Monodia Polska czy Radical Polish Ansambl. Artysta wykonał muzykę inspirowaną dawnymi tradycjami wiejskimi – taką, jaka towarzyszyła światu przedstawionemu w noblowskiej powieści Reymonta.

Połączenie literatury, muzyki i scenicznej ekspresji stworzyło niezapomniane doświadczenie artystyczne.

Dziękujemy wszystkim, którzy byli z nami – i już teraz czekamy na kolejną edycję Festiwalu Sztuk Krasnych.

fot. Stanisław Kliszcz

Podsumowanie debaty naukowej poświęconej bajkom Ignacego Krasickiego

W 224. rocznicę śmierci Ignacego Krasickiego w Łazienkach Królewskich odbyła się otwarta debata naukowa poświęcona jego bajkom – tekstom, które mimo upływu lat wciąż zaskakują aktualnością, ironią i trafnością społecznych diagnoz.

Wydarzenie zgromadziło znakomitych gości – badaczy literatury oraz twórców spektaklu „Krasicki – pojedynek na bajki i przypowieści” przygotowanego przez Teatr Klasyki Polskiej. Rozmowa dotyczyła uniwersalnego charakteru twórczości Krasickiego oraz jej miejsca we współczesnej refleksji literackiej i teatralnej.

W debacie udział wzięli:
Prof. dr hab. Teresa Kostkiewiczowa – literaturoznawczyni, autorka m.in. Studiów o Krasickim
Prof. Jarosław Gajewski – aktor, reżyser, pedagog
Prof. Tomasz Chachulski – badacz literatury XVIII wieku (prowadzący spotkanie)
Dr Roman Dąbrowski – historyk literatury Oświecenia
Patrycja Bąkowska – adiunkt w Zakładzie Literatury Staropolskiej i Oświecenia UAM

Spotkanie było okazją do przyjrzenia się bajkom Krasickiego w kontekście ich warstwy ironicznej, literackich gier z tradycją oraz obserwacji społecznych. Dyskusja objęła zarówno interpretacje historycznoliterackie, jak i współczesne sposoby ich scenicznej prezentacji.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom i gościom za inspirującą obecność i wspólne spojrzenie na jedno z najciekawszych zjawisk literackich polskiego Oświecenia.

Debata naukowa z okazji 224. rocznicy śmierci Ignacego Krasickiego

16 maja 2025 (piątek), godz. 18:00
Pałac na Wyspie, Sala Balowa | Łazienki Królewskie

Wstęp wolny

Z okazji 224. rocznicy śmierci Ignacego Krasickiego zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie literacko-teatralne poświęcone jednemu z najwybitniejszych twórców polskiego Oświecenia. Spotkanie „Bez uśmiechu. O humorze, ironii, literackich grach z tradycją i diagnozach społecznych w bajkach Ignacego Krasickiego (dawniej i dzisiaj)” będzie okazją do refleksji nad ponadczasowością jego utworów, ich ironicznym tonem oraz głęboką diagnozą społeczną – wciąż aktualną także dziś.

W programie wieczoru znajdzie się debata z udziałem znakomitych literaturoznawców oraz twórców spektaklu „Krasicki – pojedynek na bajki i przypowieści” (Teatr Klasyki Polskiej), którzy wspólnie spróbują uchwycić zarówno historyczny kontekst bajek Krasickiego, jak i ich współczesne rezonanse.

W debacie udział wezmą:

Prof. Teresa Kostkiewiczowa – autorka klasycznych „Studiów o Krasickim”, wybitna znawczyni literatury Oświecenia

Prof. Jarosław Gajewski – aktor, reżyser, pedagog, współtwórca teatralnych interpretacji klasyki

Prof. Tomasz Chachulski – badacz literatury XVIII wieku, autor licznych prac o literackich kontekstach Oświecenia

Dr Roman Dąbrowski – historyk literatury specjalizujący się w twórczości Krasickiego

Patrycja Bąkowska – adiunkt w Zakładzie Literatury Staropolskiej i Oświecenia UAM, badająca przemiany kulturowe i tożsamościowe XVIII wieku

Prowadzenie debaty: prof. Tomasz Chachulski

To spotkanie jest częścią obchodów Roku Ignacego Krasickiego, organizowanych w 2025 roku. W zabytkowej przestrzeni Pałacu na Wyspie uczestnicy będą mieli okazję spojrzeć na bajki księcia poetów nie jako archaiczne teksty, lecz jako pełne wieloznaczności, subtelnej ironii i zaskakująco aktualnych obserwacji społecznych.

Zapraszamy do wspólnej lektury i rozmowy – bez uśmiechu, ale z głęboką refleksją nad rolą literatury w diagnozowaniu ludzkich postaw, słabości i mechanizmów społecznych – dawniej i dziś.

Radosnych Świąt Wielkanocnych!

„Quem Quaeritis?” – pytanie aniołów do trzech Marii u grobu Chrystusa – stało się początkiem europejskiego teatru i wiecznym symbolem poszukiwania.

Dziś, podobnie jak wtedy, pytanie to wybrzmiewa w życiu i sztuce. Czego szukamy? Jaką prawdę chcemy odkryć? Teatr, który jest „kłamstwem uświadamiającym nam prawdę”, stawia te same wyzwania, co życie.

Życzymy Wam, by ten wielkanocny czas przyniósł spokój, refleksję i odnowienie, prowadząc ku odpowiedziom, które naprawdę mają znaczenie.

Z serdecznością,
Teatr Klasyki Polskiej

Król, Caryca i piękny początek

To był dla nas moment szczególny – pierwszy raz na tych scenach, pierwszy raz z tą opowieścią, ale z nadzieją, że nie ostatni.

Po zakończeniu przedstawienia widzowie mieli wyjątkową okazję do spotkania z wybitnymi artystami – Jerzym Zelnikiem i Haliną Rowicką. Rozmowy, refleksje, pytania i wspólne wzruszenia stworzyły atmosferę, która na długo pozostanie w naszej pamięci. Choć kurtyna opadła, duch teatru – ten prawdziwy, poruszający i żywy – unosił się jeszcze długo w powietrzu.

Tak piękny początek nie może być tylko jednorazowym wydarzeniem. Wierzymy, że to dopiero pierwsze z wielu spotkań, które przed nami. Czekamy na kolejne spektakle, rozmowy, brawa i chwile, które będziemy przeżywać razem z Państwem – bo choć teatr kończy się na scenie, jego magia trwa nadal.

Dziękujemy, że byliście z nami.
Do zobaczenia niebawem!

fot. www.swidnik.pl

27 marca 2025 – Międzynarodowy Dzień Teatru

Dwa lata temu, 27 marca 2023 roku, w Międzynarodowy Dzień Teatru, Minister Kultury powołał Teatr Klasyki Polskiej. Ten akt naturalnie nasuwał refleksje o relacjach między uniwersalnością a lokalnością. Dzieło sztuki „potrafi łączyć to, co niepowtarzalne, z tym, co uniwersalne, ba, potrafi sprawić, by to, co niepowtarzalne, a ktoś mógłby powiedzieć – obce, stało się powszechnie, uniwersalnie zrozumiałe” – pisał Jon Fosse w orędziu na MDT w 2024 roku. Wówczas pierwszą rocznicę istnienia TKP świętowaliśmy premierą „Księdza Marka” Juliusza Słowackiego, dramatu odnoszącego się do Konfederacji Barskiej, dramatu związanego z wciąż słabo znanym wątkiem historii Polski. Chciałoby się rzec – dramatu ultralokalnego. Jednak w obliczu trwającej wówczas już ponad rok wojny rosyjsko-ukraińskiej, „Ksiądz Marek” wybrzmiewał szczególnie dojmująco, jako wezwanie do ofiarnej walki o kulturową tożsamość. Wezwanie skierowane do całej Europy.

Dziś, w drugą rocznicę powołania TKP, przedstawiamy w Kołobrzegu „Śluby Panieńskie” Aleksandra hr. Fredry – napoleońskiego żołnierza, największego polskiego komediopisarza, którego sztuki od ponad dwustu lat nie schodzą z afisza teatralnego. Ta komedia opowiada o trudzie dojrzewania do miłości i prawdy o sobie, które zawsze są wyzwaniem zarówno dla samoświadomości ludzkiego indywiduum, jak i dla dialogu człowieka z „innym”.

Tego samego dnia przedstawiamy w Żyrardowie „Niemyte dusze/Narkotyki” – adaptację prozy Stanisława Ignacego Witkiewicza, malarza, dramaturga, pisarza, teoretyka sztuki i filozofa, w roku jego 140. urodzin. „Witkacego” uważamy za „klasyka naszej współczesności”, za jednego z najważniejszych twórców polskiej kultury. Oryginalnym językiem, niepowtarzalnym poczuciem humoru mobilizuje on każdego do walki o siebie – o podstawy „każdej” kultury.
Dwa dni później, podczas Grudziądzkiej Wiosny Teatralnej pokażemy „Ambasadora” Sławomira Mrożka, polskiego dramaturga, znanego praktycznie na całym świecie. Jego diagnozy zagrożeń kultury europejskiej, formowane w drugiej połowie XX wieku, dziś ocierają się o urzeczywistnienie i brzmią bardziej alarmistycznie niż 40 czy 50 lat temu. Akcja „Ambasadora” rozgrywa się w niewielkim gabinecie, który w istocie jest polem wojny kulturowej, wojny o zachowanie wysokiej duchowej tożsamości.

Ci trzej autorzy i ich dzieła pozostają dla TKP programowym zobowiązaniem.

Literatura klasyczna to niezbędne minimum, które stanowi fundament dla każdego autentycznego dialogu o tym, co najistotniejsze dla wspólnot narodowych i całości Rodzaju Ludzkiego. To zbiór dzieł, które oferują narzędzia do wyrażania tego, co trudne, nieznane czy kontrowersyjne. Bez wspólnego punktu odniesienia, jakim jest klasyka, zagraża nam chaos. Nie będziemy w stanie zbudować prawdziwej więzi między pokoleniami, ani też skutecznie stawić czoła innym wyzwaniom współczesności.

Dyrektor Teatru Klasyki Polskiej

Jarosław Gajewski

Zmarł Leszek Mądzik – twórca Sceny Plastycznej KUL

18 marca 2025 zmarł Leszek Mądzik, twórca Sceny Plastycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, jeden z kilku największych twórców polskiego Teatru ostatniego półwiecza. Artysta nadzwyczajnie osobny i niezwykle uniwersalny.

W przeddzień Świętego Józefa Cieśli, najgłośniejszej spośród milczących postaci Ewangelii, odszedł Twórca Teatru Bezsłownej Prawdy. Autor przejmujących do głębi przedstawień, w których wybrzmiewało zwykle jedno, niewypowiadane ze sceny słowo – tytuł przedstawienia: „Wilgoć”, „Wrota”, „Rozstanie”…

Mądzik posiadał dar miłosnego rozumienia i głębinowego czucia teatru. Teatr posiadał Mądzika i przez niego objawiał się światu jako żywioł potężny, tajemniczy i nieuchwytny, niczym Tchnienie Ducha Twórczości. Czas stawania się obrazów Teatru Mądzika był czasem objawiania ukrytej, zniewalającej swą mocą Prawdy, czasem świętym. Będziemy odczuwać brak tego czasu.

Żegnamy Cię, Drogi Leszku.

140. rocznica urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza na Uniwersytecie Warszawskim

W dniach 23-24 lutego 2025 roku na Uniwersytecie Warszawskim odbyło się wydarzenie „Witkacy na UW”, zorganizowane dokładnie w 140. rocznicę urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza, jednego z najwybitniejszych polskich artystów XX wieku. Obchody rozpoczęły się pokazem monodramu „Niemyte dusze. Narkotyki” w wykonaniu Sebastiana Fabijańskiego, w reżyserii Anny Kękuś, który zaprezentowano w Auditorium Maximum. Spektakl stanowił głęboki, emocjonalny wgląd w tematykę uzależnienia i wewnętrznych demonów, z którymi zmagał się Witkacy.

24 lutego na Uniwersytecie Warszawskim odbyło się sympozjum, w którym uczestniczyli znawcy twórczości Witkacego oraz badacze jego literackiego i filozoficznego dziedzictwa. Sympozjum rozpoczęło się od rozmowy z prof. Januszem Deglerem, który przybliżył biografię i filozofię Witkacego, a także omówił wpływ jego myśli na współczesną literaturę. Kolejne wykłady dotyczyły m.in. jego biografii, psychoanalitycznych wątków w jego twórczości, gier lingwistycznych, dramatów oraz filozoficznych refleksji. Wśród prelegentów znaleźli się m.in. Przemysław Pawlak, Paweł Dybel, Andrzej Wawrzynowicz oraz Joanna Warońska-Gęsiarz, którzy przedstawili różnorodne perspektywy badawcze. Prezentacje Magdy Nabiałek oraz Elżbiety Wróbel ukazały Witkacego z jeszcze innej perspektywy, analizując jego relacje z krytykami oraz specyfikę dramatów.

W szczególności warto wyróżnić panel praktyków, który odbył się w późniejszych godzinach popołudniowych. W jego ramach wystąpili m.in. aktorzy Teatru Klasyki Polskiej, którzy podzielili się swoimi doświadczeniami z pracy nad dramatami Witkacego. Jarosław Gajewski, reżyser spektaklu „Mątwy”, który również zaprezentowano w tym dniu, opowiedział o swoich wieloletnich doświadczeniach związanych z interpretacją i realizacją dzieł Witkacego na scenie.

Z dumą odbieramy wyróżnienie w kategorii STERNIK EDUKACJI!

Z radością informujemy, że Stowarzyszenie Wspierania Edukacji i Rodziny STERNIK przyznało nam nagrodę STERNIK ROKU 2024 w kategorii STERNIK EDUKACJI!

Wierzymy, że sztuka ma moc nie tylko zachwycać i bawić, ale przede wszystkim edukować, poruszać, inspirować do głębszego zrozumienia świata, skłaniać do refleksji i kształtować wrażliwość na piękno i wartości.

To wyróżnienie jest dla nas potwierdzeniem, że nasza misja przekazywania ponadczasowych wartości ma realny wpływ na rozwój i edukację społeczeństwa. Dziękujemy za zaufanie i docenienie naszej pracy!

Tworzymy kulturę, która kształtuje przyszłość!

140. urodziny Stanisława Ignacego Witkiewicza

Stanisław Ignacy Witkiewicz to wyjątkowo hoży 140-latek. Nie przestaje komentować otaczającego nas świata. I nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Ciągle ma nam coś do powiedzenia. O nas, naszych nienasyceniach, tęsknotach, zagrożeniach, nadziejach, wciąż pisze o naszej duszy, o tym, co jest w niej arcyludzkie – o potrzebie sensu, celu, o wartości, jaką jest jednostka, jej samodzielność i niezależność w myśleniu i działaniu.

„Człowiek nie zbydlęciał”, jak Stanisław Ignacy przewidywał i nie „zbydlęcieje” tak długo, jak twórczość autora „Szewców” wywoływać w nim będzie metafizyczny dreszcz. Dlatego warto ją analizować, dyskutować o niej, inspirować się nią. Warto mierzyć się z Witkacym i Witkacym się mierzyć. By nie skarleć, a może nawet urosnąć.

23 LUTEGO
Auditorium Maximum, sala D
– 18.00 – „Niemyte dusze. Narkotyki” monodram Sebastiana Fabijańskiego

24 LUTEGO: SYMPOZJUM pokaz „Mątwy” Teatru Klasyki Polskiej
Sala 308, budynek „starego” BUW, Krakowskie Przedmieście 26/28
– 10.00 – otwarcie sympozjum
– 10.15 – rozmowa z prof. Januszem Deglerem
– 10.30 – 14.30 – wystąpienia referentów

⏺︎ Przemysław Pawlak, „Pierwsza popularna biografia Witkacego”,
⏺︎ Paweł Dybel, „Węzłowiska” w duszy Witkacego i zakopiańska psychoanaliza u Karola de Beauraine’a
przerwa kawowa
⏺︎ Żaneta Nalewajk-Turecka, „Gry lingwistyczne Witkacego w kontekstach literackim i filozoficznym”
⏺︎ Andrzej Wawrzynowicz, „Elementy psychologii społecznej w refleksji filozoficznej «późnego» Witkiewicza”
⏺︎Joanna Warońska-Gęsiarz, „Odmiany gatunkowe dramatów Witkacego”
przerwa kawowa
⏺︎ Magda Nabiałek, „Szopki, rewie i kabarety. Witkacy w ramie Cricot”
⏺︎ Antoni Winch, „Quo vadis Hyrkanie? Hyrkania jako projekt egzystencjalny”
⏺︎ Elżbieta Wróbel, „Witkacy i krytycy. Casus Emila Breitera”
⏺︎ Małgorzata Vražić, Dorota Niedziałkowska – prezentacja pisma „Witkacy!”
⏺︎ Marek Średniawa – prezentacja projektu „Witkacy wspomagany AI” Instytutu Witkacego

Dyskusja pokonferencyjna
– 14.30 – 16.00 – przerwa obiadowa
– 16.00 – 17.30 – dyskusja praktyków
Auditorium Maximum, sala D
– 19.00 – pokaz „Mątwy” Teatru Klasyki Polskiej, reż. Jarosław Gajewski

Wstęp wolny. Obowiązują zapisy: bow@teatrklasykipolskiej.pl

Niech te świąteczne dni będą pełne radości, ciepła i refleksji

Pokoju, który koi serca,
miłości, która łączy i daje siłę,
wiary, która rozjaśnia każdą ciemność.

Niech każde wypowiedziane słowo
niesie dobro oraz buduje zrozumienie i wspólnotę.

Niech te świąteczne dni będą pełne radości, ciepła i refleksji.

Wesołych Świąt!
Zespół Teatru Klasyki Polskiej

WitkAI – Spotkanie sztuki z technologią. Witkacy w wirtualnej rzeczywistości

WitkAI to innowacyjny projekt, który wykorzystuje sztuczną inteligencję, aby ożywić jednego z najbardziej oryginalnych artystów XX wieku – Stanisława Ignacego Witkiewicza. Dzięki temu wirtualnemu twórcy, każdy może zadać pytanie Witkacemu i poczuć się, jakby miał możliwość bezpośredniego dialogu z tym genialnym filozofem, malarzem i dramaturgiem.

Projekt nie tylko przywraca Witkacego do współczesnego świata, ale także wprowadza jego unikalną filozofię, poglądy na sztukę i życie do wirtualnej rzeczywistości, łącząc je z technologią AI. WitkAI daje możliwość zadania dowolnego pytania – od egzystencjalnych rozważań, przez pytania o sztukę, aż po jego poglądy na miłość i społeczeństwo.

To nowatorskie podejście do twórczości Witkacego pozwala na niepowtarzalne doświadczenie, które łączy klasyczną literaturę z nowoczesnymi technologiami. Dzięki współpracy z ekspertami i artystami, projekt ma na celu promowanie zarówno Witkacego, jak i możliwości sztucznej inteligencji w sztuce.

Przyjdź, zapytaj, odkryj – Witkacy czeka na Twoje pytanie!

___________________
Projekt realizowany ze środków Krajowego Planu Odbudowy, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Sfinansowano przez Unię Europejską Next Generation EU.

Za nami wyjątkowe wydarzenie poświęcone twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza

Za nami wyjątkowe wydarzenie poświęcone twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza!

„Czysta forma” Witkacego.

Wernisaż instalacji Oli Redy inspirowanej „Kurką wodną” oraz debata naukowa z udziałem prof. Magdaleny Raszewskiej, dr Anety Kielak-Dudzik i mgr Oli Redy przeniosły nas w świat „czystej formy” i głębokiej refleksji nad dziedzictwem Witkacego.
Dziękujemy za inspirujące rozmowy i Waszą obecność!

Do zobaczenia na kolejnych wydarzeniach!

___________________
Projekt realizowany ze środków Krajowego Planu Odbudowy, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Sfinansowano przez Unię Europejską Next Generation EU.

„Czysta forma” Witkacego | debata oraz wernisaż

Zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie, które łączy sztukę, naukę i refleksję nad dziedzictwem jednego z najoryginalniejszych polskich artystów XX wieku – Stanisława Ignacego Witkiewicza.

W ramach obchodów 100. rocznicy urodzin Witkacego, Teatr Klasyki Polskiej oraz Wydział Scenografii warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych zapraszają na debatę naukowczyń: prof. Magdaleny Raszewskiej, prof. Anety Kielak-Dudzik oraz mgr Oli Redy, która jest również autorką prezentowanej instalacji artystycznej inspirowanej dramatem „Kurka wodna”.

Co nas czeka?
– Wernisaż instalacji Oli Redy – dzieła inspirowanego ideą „czystej formy” Witkacego, łączącego różne środki wyrazu: rzeźbę, wideo-art, mapping 3D, ruch, światło i dźwięk.
– Debata naukowa – refleksja nad ponadczasowymi koncepcjami estetycznymi i filozoficznymi Witkacego oraz ich aktualnością w XXI wieku.

Twórczość Witkacego to niewyczerpane źródło inspiracji. Jego krytyka cywilizacji, analiza kondycji ludzkiej i poszukiwanie metafizycznego sensu życia są dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Instalacja Oli Redy, zainspirowana onirycznym, absurdalnym i refleksyjnym światem „Kurki wodnej”, skłania do przemyśleń nad współczesnością.

Data: 15 grudnia, 17:00
Miejsce: Akademia Sztuk Pięknych Warszawa, Wybrzeże Kościuszkowskie 37, Aula Wydziału Scenografii
Wstęp WOLNY

___________________
Projekt realizowany ze środków Krajowego Planu Odbudowy, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Sfinansowano przez Unię Europejską Next Generation EU.

Szukamy Specjalisty ds. Sprzedaży Spektakli Teatralnych!

Poszukujemy ambitnej osoby na stanowisko Specjalisty ds. sprzedaży spektakli teatralnych dla dorosłych, młodzieży i dzieci w całej Polsce. Jeśli pasjonujesz się teatrem i masz doświadczenie w sprzedaży, to ta oferta jest dla Ciebie!

Zakres obowiązków:
– Aktywne poszukiwanie i pozyskiwanie klientów na spektakle teatralne w Polsce i za granicą.
– Budowanie i utrzymywanie relacji z partnerami oraz klientami.
– Organizacja promocji i wydarzeń związanych z przedstawieniami.
– Przygotowywanie ofert sprzedażowych oraz kompleksowa obsługa klienta.
– Monitorowanie rynku teatralnego i analiza działań konkurencji.

Wymagania:
– Doświadczenie w sprzedaży, preferowane w branży teatralnej lub pokrewnej.
– Umiejętności komunikacyjne.

Oferujemy:
– Forma współpracy do uzgodnienia (umowa o pracę, zlecenie, lub B2B, etc.).
– Elastyczne godziny pracy.
– Atrakcyjne wynagrodzenie oraz prowizje od sprzedaży.
– Przyjazną atmosferę w zespole oraz dostęp do interesujących wydarzeń kulturalnych.

Zainteresowane osoby prosimy o przesłanie CV oraz listu motywacyjnego na adres: sekretariat@teatrklasykipolskiej.pl

Nie przegap swojej szansy na rozwój w fascynującym świecie teatru!

Festiwal Teatru Klasyki Polskiej w Solecznikach

Serdecznie zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie kulturalne – Festiwal Teatru Klasyki Polskiej „Klasyka łączy”, który odbędzie się w dniach 5–9 grudnia w Solecznikach na Litwie. To niezwykła okazja, by wspólnie celebrować polską literaturę, teatr i język, podkreślając ich ogromną wartość w kształtowaniu tożsamości kulturowej.

W ramach festiwalu zaprezentujemy repertuar, który łączy pokolenia i pokazuje piękno oraz siłę polskiej mowy:
spektakle: „Ambasador”, „Bajka nie tylko o smoku”, „Król i caryca”, „Śluby Panieńskie”.

To wyjątkowe wydarzenie ożywia klasykę polskiej literatury – wyprowadza ją poza karty książek i sprawia, że żyje na scenie, angażując widzów w sposób dynamiczny i pełen emocji. Zarówno starsze, jak i młodsze pokolenia znajdą tu coś dla siebie – dla wielu młodych widzów teatr może stać się pierwszym krokiem do odkrycia fascynującego świata polskiej kultury.

Festiwal „Klasyka łączy” to także akt wspierania polskości za granicą oraz budowania mostów między pokolenia i społecznościami. Poprzez sztukę teatralną wzmacniamy więzi z rodzimą tradycją, przypominając, jak ważny jest język polski i nasze dziedzictwo kulturowe.

Zapraszamy do wspólnego celebrowania teatru – najstarszej formy budowania wspólnoty ducha i pamięci kulturowej. Niech to wydarzenie stanie się dla nas wszystkich źródłem inspiracji i dumy z polskiej historii, literatury i wartości.

Do zobaczenia w Solecznikach!

____________________________
Dofinansowano przez Instytut Rozwoju Języka Polskiego im. świętego Maksymiliana Marii Kolbego ze środków Ministra Edukacji.

„Ksiądz Marek” w konkursie „Klasyka Żywa”!

Z radością informujemy, że nasz spektakl „Ksiądz Marek” w reżyserii Jacka Raginisa został zakwalifikowany do X Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”! Szczegóły znajdziecie na stronie: www.klasykazywa.pl.

Gratulujemy całemu zespołowi twórczyń i twórców! To dzięki Wam ten spektakl mógł się narodzić i nabrać życia na scenie.

Na ogłoszenie wyników musimy jeszcze poczekać, ale to Wasze wsparcie i dobre myśli będą dla nas największą nagrodą! Wierzymy, że razem możemy celebrować piękno klasyki i moc teatru, który łączy pokolenia.

Pokaz warsztatowy „Tymona Ateńczyka” Williama Shakespeare’a

8 grudnia o godzinie 18.00 na scenie Teatru Collegium Nobilium warszawskiej Akademii Teatralnej odbędzie się pokaz warsztatowy (work in progress) „Tymona Ateńczyka” Williama Shakespeare’a w reżyserii Włodzimierza Staniewskiego – wspólnego projektu Ośrodka Praktyk Teatralnych Gardzienice i Teatru Klasyki Polskiej.

W pokazie wezmą udział artyści związani z OPT Gardzienice: Elliot Windsor (jako Złotnik), James Bentham (POETA), Charles Sobry (MALARZ), Tatiana Oreshko-Muca wraz z zespołem i kompozytorem Mikołajem Blajdą oraz aktorzy Teatru Klasyki Polskiej: Jarosław Gajewski (jako TYMON), Dariusz Kowalski (APEMANTUS) oraz Michał Chorosiński (FLAWIUSZ).

Po pokazie zapraszamy na sympozjon poświęcony postaciom dramatu, w którym wezmą udział: Antoni Libera, prof. Robert Piłat, prof. Bogusław Jasiński, prof. Jarosław Gajewski Włodzimierz Staniewski oraz prof. Marek Chowaniec.

Obowiązuje rezerwacja miejsc. Decyduje kolejność zgłoszeń. Liczba miejsc ograniczona.
Rezerwacje: bow@teatrklasykipolskiej.pl
W tytule mejla prosimy wpisać: TYMON ATEŃCZYK

Studenci AT: Wstęp wolny bez zapisów

Otwarta próba generalna spektaklu „Mątwa” Stanisława Ignacego Witkiewicza

Zapraszamy serdecznie na wyjątkowe wydarzenie! Już 27 listopada o godzinie 18:00 odbędzie się otwarta próba generalna eksperymentalnego audioteatru „Mątwa” w reżyserii prof. Tomasza Mana. To niepowtarzalna okazja, by zobaczyć na scenie jedno z najoryginalniejszych dzieł Stanisława Ignacego Witkiewicza. Wstęp wolny!

„Mątwa”, znana także jako „Hyrkaniczny światopogląd”, to dramat napisany w 1922 roku i wydany rok później. Opowiada historię Pawła Bezdeki, niespełnionego artysty, którego codzienność przerywa spotkanie z żywym posągiem Alice d’Or oraz przybycie Hyrkana IV – władcy fantastycznego królestwa Hyrkanii, symbolizującego świat namiętności i pragnień absolutu.

O SPEKTAKLU

W spektaklu wystąpią:
– Lidia Sadowa
– Bartosz Turzyński
– Dariusz Kowalski
– Ksawery Szlenkier

Reżyseria: Tomasz Man

„Niemyte dusze / Narkotyki” w konkursie „Klasyka Żywa”!

Niezwykle miło nam poinformować, że nasz najnowszy spektakl „Niemyte dusze / Narkotyki” w reżyserii Anny Kękuś bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa” -> www.klasykazywa.pl.

Gratulujemy twórczyniom i twórcom!

Na wyniki konkursu musimy jeszcze zaczekać, ale Wy już trzymajcie za nas kciuki!

Listopadowy Festiwal Teatralny w Żyrardowie

Wielkimi krokami zbliża się wspaniały Listopadowy Festiwal Teatralny w Żyrardowie!

Jesienna edycja Festiwalu przyniesie Wam prawdziwe teatralne doznania, więc rezerwujcie daty w kalendarzu!

PROGRAM FESTIWALU:
22 listopada, 19:00 – „Zemsta” | Centrum Kultury
23 listopada, 19:00 – „Ambasador” | Centrum Kultury
24 listopada, 16:00 – „Bajka nie tylko o smoku” | Centrum Kultury
24 listopada, 17:00 – „Król i caryca” | Resursa

Nie przegapcie okazji, aby spędzić letnie popołudnie w kulturalny sposób!

___________
Wydarzenie realizowane ze środków Krajowego Planu Odbudowy, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Sfinansowano przez Unię Europejską Next Generation EU.

Recenzja premiery „Prowadził za rękę światło”

Czy Zbigniew Herbert może dziś uczyć historii sztuki i objaśniać niczym profesor symbole, kolory, kształty, mimikę, zachowanie zwierząt i ludzi uwiecznionych przed wiekami na skale czy płótnie? Czy ma tą cenną pedagogiczną pasję i swadę wobec podopiecznych, ciekawość wobec dzieł, zachwyt wobec ich twórców i w tym wszystkim własne krytyczne spojrzenie?

Spektakl muzyczny „Prowadził za rękę światło”, który w piątkowy wieczór (25.11.2024) można było obejrzeć w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego – zmierzył się z „opowiadaniem obrazów” przez Księcia Poetów. Czworo aktorów Teatru Klasyki Polskiej: Dariusz Kowalski, Lidia Sadowa, Jarosław Gajewski i gościnnie Jadwiga Jankowska-Cieślak – przeniosło widza w dawny świat wyobraźni i interpretacji piękna.

Z wyświetlanymi dziełami sztuki, oraz ich detalami pokazanymi na teatralnej scenie za pomocą hologramu, aktorzy i widzowie w skupieniu, idąc za słowami Zbigniewa Herberta byli „oprowadzani” przez poetę śladami sztuki dawnych mistrzów. Wokaliza, „renesansowy” dźwięk cymbałów i basowe partie wiolonczeli podkreślały powagę omawianych dzieł. Zaproszeni przez poetę widzowie byli z nim w grocie Lascaux „podziemnej Kaplicy Sykstyńskiej naszych praojców”, katedrach, uliczkach czy galerii obrazów. Szukając podpowiedzi na analityczne spojrzenie na sztukę oczami Herberta, pewien klucz można odnaleźć w jego rozmowie z Markiem Zagańczykiem z 1993 r. pt. „Niewyczerpany Ogród” – gdzie Herbert tłumaczył: „Od sklepu z farbami do obrazu jest daleka i kręta droga.

Kolor sam w sobie nic nie znaczy, dopiero przez towarzystwo kolorów, które go otaczają, przez te wszystkie harmonie z tymi kolorami… udało mi się zasugerować – to jest tłumaczenie muzyki na słowa. Tłumaczenie malarstwa na język, wałkowanie tych słów przypomina wałkowanie ciasta. Używając wielkich słów – olśnienie. Widzi pan od razu i widzi pan wszystko. Potem zaczyna się obraz rozbierać mówiąc o żółto-złoto-białej sukni, czarnym kołnierzu, to zaczyna być już analiza”. Autor „Barbarzyńcy w ogrodzie” – co zaakcentowali aktorzy – wyjawił, który z malarzy był mu najbliższy i warto przypomnieć te słowa: „Mówią przyjaciele: no, dobrze, byłeś tam, widziałeś dużo, podobał ci się i Duccio, i kolumny doryckie, witraże w Chartres i byki z Lascaux — ale powiedz, co wybrałeś dla siebie, jaki jest twój malarz, którego nie oddałbyś za żadnego innego. Pytanie wbrew pozorom sensowne, bo każda miłość, jeśli jest prawdziwa, powinna niszczyć poprzednią, porażać całego człowieka, tyranizować i żądać wyłączności. Więc zastanawiam się i odpowiadam: Piero delia Francesca”. Jego wskazał Herbert, bo to on „prowadził za rękę światło”.

Druga część spektaklu była piękną interpretacją poezji Herberta, opisu otaczającego go świata i rozmów z Panem Bogiem. Nie brakowało dramatycznych wojennych przeżyć, ale i ironicznych, metafor. Puentą tego wydarzenia były powiedziane na końcu strofy z „Modlitwy Pana Cogito – podróżnika”: „dziękuję Ci Panie że stworzyłeś świat piękny i różny a jeśli jest to Twoje uwodzenie jestem uwiedziony na zawsze i bez wybaczenia”. Reżyser – Karolina Labahua udanie zmierzyła się z niełatwym zadaniem przeniesienia widza w świat Herberta, a właściwie tego, co tak kochał. Spektakl pokazał ponadczasowość jego twórczości i to, że obcowanie z pięknem daje nam również wolność.
~ Jarosław Wróblewski w Gazeta Polska Codziennie

Wydarzenie zrealizowane ze środków Krajowego Planu Odbudowy, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. Sfinansowano przez Unię Europejską Next Generation EU.

Spotkanie wokół książki o Stanisławie Umińskiej z udziałem aktorów Teatru Klasyki Polskiej

Zapraszamy na spotkanie wokół historii Stanisławy Umińskiej – jednej z najbardziej utalentowanych aktorek swego pokolenia, uznawanej za prawdziwą gwiazdę sceny, która przeszła do historii nie tylko dzięki wspaniałym rolom teatralnym, ale przede wszystkim przez dramatyczne wydarzenia, na zawsze odmieniające jej los.

WSTĘP WOLNY

Spotkanie odbędzie się 16 listopada o godz. 19:00 na Scenie Stygmat (Plac Grzybowski 3/5, Warszawa). Losach Stanisławy skomentują: autor książki Paweł Zuchniewicz, prof. Barbara Osterloff-Gierak oraz prof. Jacek Salij.
Fragmenty książki „Miłość do śmierci. Opowieść o Stanisławie Umińskiej, aktorce, zabójczyni, zakonnicy” przeczytają aktorzy Teatru Klasyki Polskiej.

Stanisława Umińska przeżyła wielką, lecz bolesną miłość do Jana Żyznowskiego, która postawiła ją przed tragicznym wyborem. W paryskiej klinice doprowadził on do śmiertelnego strzału i procesu poruszającego francuską i polską opinię publiczną. „Kochałam go do szaleństwa i dla jego ocalenia gotowa byłam dać swą krew” – mówiła. Z czasem, w głębokim poczuciu winy, szukając odkupienia, odnalazła sens w służbie potrzebującym jako siostra Benigna.

To poruszająca opowieść o wyborach i ich konsekwencjach, miłości i wyrzeczeniu.

Przyjdźcie, by wspólnie przyjrzeć się tej niezwykłej biografii, która zmusza do pytań o granice odwagi i miłości. Podczas tego wieczoru razem zagłębimy się w losy kobiety, która stała się symbolem najwyższego poświęcenia i odkupienia – czy był to akt miłości, czy też nie dający się darować grzech?
Zapraszamy, aby wspólnie poszukać odpowiedzi, odkryć tę historię na nowo i zrozumieć, co kryje się w tragicznej, ale i pełnej nadziei drodze Stanisławy Umińskiej.

100. rocznica urodzin Zbigniewa Herberta

Heros literatury, eseista, dramaturg, wielokrotny kandydat do Nagrody Nobla, patriota, esteta, bezkompromisowy przeciwnik komunizmu, pisarz o biografii tragicznie uwikłanej w historię XX wieku – sto lat temu urodził się Zbigniew Herbert. Czy rzeczywiście był „ostatnim klasykiem”, a może twórcą nowej, oryginalnej formuły współczesnej poezji? Nad tymi zagadnieniami pochylili się znawcy twórczości Księcia Poetów podczas debaty zorganizowanej przez Teatr Klasyki Polskiej – pisze Anna Krajkowska na łamach dziennika Gazeta Polska Codziennie.

Debata, w której udział wzięli: prof. Jacek Kopciński, prof. Tomasz Wójcik i dr Karol Hryniewicz a wykład wygłosił prof. Lech Śliwonik była fascynującą refleksją nad dorobkiem Zbigniewa Herberta i jego nieśmiertelnym dialogiem z przeszłością.

– Debiut poety dzieje się w okolicznościach powrotu klasycyzmu, który we wczesnych latach ’50 był w sytuacji fatalnej, kiedy to tradycja literacka była brutalnie czy selektywnie traktowana. W 1956 roku nastąpiło odreagowanie od tej jałowości. I Herbert nie był samotnikiem, bo to była fala. Zaraz po nim debiutuje Rymkiewicz i działania rozpoczął Ryszard Przybylski. Lata ’60 to czas wzmożenia klasycyzmu a Zbigniew Herbert jest w tym nurcie jednym z kluczowych autorów. To był też dla niego czas bardzo pracowity, wydał kilka tomów wierszy – mówił prof. Tomasz Wójcik o początkach poety.

Dr Karol Hryniewicz zwrócił uwagę, że Herbert bardzo szybko, niemal równolegle debiutował jako poeta i jako dramaturg a później jako autor słuchowisk. – Herbert należał do formacji poetyckiej, która bardzo ceniła scenę za możliwość urzeczywistniania poezji, konkretyzowania metafor i przede wszystkim jako miejsce, gdzie wypowiadane jest słowo myśli i medytacji nad sprawami, zdarzeniami, nad człowiekiem. Podkreślam słowo „głos”, bo Herbert nazywał swoje utwory „sztukami na głosy”. Nie tylko dlatego, że część z nich to były dramaty radiowe. Także dlatego, że traktował głos bohatera, podmiotu czy też głos poety jako medium dla myśli.

To głośne myślenie Herbert uprawiał także, siadając przed mikrofonem w radiu. W latach 1961-1972 nagrał ponad 50 wierszy dla Polskiego Radia – wspominał prof. Jacek Kopciński. Jego zdaniem „klasycyzm Herberta nie polegał jedynie na naśladowaniu i odwoływaniu się do antyku, ale na silnym poczuciu kontynuacji tradycji poetyckich i stania w szeregu”. – Co dodał do poprzedników? To, że przeniósł wiersz do dramatu i na scenę. W jego dramatach słyszymy wiersze – podkreślił Kopciński.

Znawcy Herberta zwrócili też uwagę na rys etyczny w twórczości jubilata oraz przeprowadzili analizę bohaterów jego dzieł: od Hamleta, przez Sokratesa po Pana Cogito. Wskazali, że pod koniec życia Herbert sięgał do swoich pierwszych utworów. Dyskusję zakończono cytatem z listu Herberta do Jerzego Zawieyskiego z 1950 r.: „Szukam teraz jakiejś własnej, urojonej formuły klasyczności, poezji, która miałaby jakieś szanse przetrwania […]. Chciałbym doszukać się słowa mocnego, którym można odbudować szczery patos. Jest w nas małoduszna obawa przed patosem i przed jakąś najwyższą, profetyczną kreacją poezji. Chciałbym, aby słowo było statecznym, równoważnym elementem. Nie ornamentem, nie dźwiękiem, nie międzysłowiem, nie pointą. Chciałbym dojść do pojęciowej czystości poezji”.

Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”

Kilka ujęć z drugiego dnia 11. Festiwalu „Generator Nadziei” OPT GARDZIENICE i kolejnego dnia pokazów warsztatowych „Tymona Ateńczyka” W. Szekspira z udziałem aktorów Teatru Klasyki Polskiej.

W piątkowej prezentacji wzięli udział prof. Jarosław Gajewski (jako Tymon Ateńczyk), Ksawery Szlenkier (jako Flawiusz) oraz Maciej Wyczański z TKP. Poza polskimi aktorami w scenach wzięli udział Elliot Windsor (Anglia), James Bentham (Anglia) oraz Charles Sobry (Belgia).

Po pokazie uczestnicy festiwalu wzięli udział w fascynującym sympozjonie nt.„Tymona Ateńczyka”. O motywacjach głównych bohaterów rozmawiali m.in. prof. Robert Piłat, prof. Bogusław Jasiński, Jarosław Gajewski i Włodzimierz Staniewski.

Czytanie performatywne w wykonaniu aktorów Teatru Klasyki Polskiej

Serdecznie zapraszamy już 30 października o godzinie 18:30 na czytanie performatywne w wykonaniu aktorów Teatru Klasyki Polskiej, które odbędzie się na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego (Krakowskie Przedmieście 3, sala 116)

Wstęp wolny.

Napisane w 1832 roku, tuż po upadku powstania listopadowego „Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego…” to jeden z najpotężniejszych tekstów Adama Mickiewicza. Ta niezwykła poetycka broszura polityczna zwraca uwagę mocą swojego ducha, miejscami bywa także zaprzeczeniem naszych wyobrażeń o tym, co uważaliśmy za mesjanizm.
Kiedy ten tekst czytamy bardzo uważnie, wtedy staje się on inspirujący także dla nas dzisiaj. Księgi … są pewną metaforą sytuacji narodu polskiego, której świadomość powinniśmy mieć niezależnie od zmieniających się czasów.

Czytaniu będą towarzyszyć oryginalne aranżacje Joachima Mencla napisane i zagrane na lirze korbowej.

„Herbert i klasycy”

Z okazji zbliżającej się 100. rocznicy urodzin Zbigniewa Herberta serdecznie zapraszamy na debatę poświęconą twórczości jednego z najwybitniejszych współczesnych polskich poetów.

KIEDY? 24/10/20024, godz. 19:00
GDZIE? Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego

Debata pt. „Herbert i klasycy” będzie okazją do refleksji nad wpływem tradycji antycznej na poezję Herberta, a także nad jego sposobem dialogu z klasykami literatury.

W gronie znakomitych znawców twórczości Herberta zastanowimy się, czy Herbert rzeczywiście był „ostatnim klasykiem”, a może twórcą nowej, oryginalnej formuły współczesnej poezji? Podczas spotkania wysłuchamy unikalnego nagrania z wizyty Herberta w Muzeum Józefa Czechowicza w Lublinie 13 grudnia 1974 roku, do którego dotarli pracownicy Instytutu Teatralnego. Zapraszamy serdecznie do wspólnej refleksji nad dorobkiem Zbigniewa Herberta i jego nieśmiertelnym dialogiem z przeszłością.

W debacie wezmą udział:
– Prof. Jacek Kopciński
– Prof. Tomasz Wójcik
– Dr Karol Hryniewicz

W spotkaniu weźmie również udział prof. Lech Śliwonik, który powie o mniej znanych przejawach obecności poezji Herberta w życiu teatralnym zwłaszcza pozaoficjalnym.
Jako wieloletni szef programowy festiwali w Szczecinie i Toruniu opowie o teatralnej obecności Herberta poza instytucjami – w teatrze małych form, w teatrze jednoosobowym (profesjonalnym i amatorskim) i w teatrze studenckim.

Usłyszymy też o korespondencji między Tadeuszem Malakiem i Zbigniewem Herbertem, która w ostatnich latach była publikowana w SCENIE.
Prof. Śliwonik opowie również o Recytatorskim Roku Herberta – tegorocznym 69. Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim ogłoszonym w 100-lecie urodzin poety, prowadzonym przez Towarzystwo Kultury Teatralnej, wspólnie z wojewódzkimi i terenowymi ośrodkami kultury.

Czytanie performatywne w wykonaniu aktorów Teatru Klasyki Polskiej

Serdecznie zapraszamy już 31 października o godzinie 19:00 na czytanie performatywne w wykonaniu aktorów Teatru Klasyki Polskiej, które odbędzie się w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Wstęp wolny.

OBOWIĄZUJĄ ZAPISY | KLIK

Europa została porwana. Najpierw przez Zeusa, i zaplecze tej historii jest nam doskonale znane. Porwanie, które opisuje Jarosław Marek Rymkiewicz ma niezwykłą intelektualną i poetycką strukturę. Pozwala ona przyjrzeć się – jak przez szkiełko powiększające – procesom społecznym i politycznym, w których uczestniczymy dzisiaj. Ma ambicje do bycia metaforą współczesności.

Bohaterami sztuki są postaci zarówno ze świata kultury francuskiej, brytyjskiej, jak i szeroko rozumianej rosyjskiej i polskiej. Rymkiewicz- historyk polskiej kultury i poeta jawi się tu także jako przenikliwy obserwator procesów historycznych i wybitny dramaturg.

Aktorzy:
Paweł Lipnicki
Robert Latusek
Maciej Wyczański
Marta Dylewska
Tomasz Drabek
Leszek Zduń
Jarosław Gajewski

Obchody 85. rocznicy śmierci Stanisława Ignacego Witkiewicza

16 września o godzinie 18:00 serdecznie zapraszamy do Instytutu Teatralnego na czytanie performatywne „Mątwy” S. I. Witkiewicza „Witkacego” w reż. Tomasza Mana – wydarzenie to związane jest z obchodami 85. rocznicy śmierci artysty oraz rozpoczęciem SEZONU WITKACOWSKIEGO w Teatrze Klasyki Polskiej.

Wstęp wolny – prosimy o dokonywanie rezerwacji na wydarzenie poprzez wysłanie wiadomości na adres: bilety@instytut-teatralny.pl (w tytule prosimy wpisać MĄTWA).

„Mątwa”, jedyny kończący się „dobrze” dramat Witkacego, jest opowieścią o psychomachii artysty z personami sztuki, religii, polityki i życia rodzinnego.
Akcja sztuki dzieje się najprawdopodobniej w umyśle artysty w stanie kryzysu.

Zaraz po czytaniu performatywnym, ok. godziny 19:15, zapraszamy na debatę pt. „Witkacy, klasyk współczesności”. Prelegentami będą: dr hab. Tomasz Man, prof. Jarosław Gajewski, dr.hab. Jarosław Cymerman, dr Antoni Winch

Witkacy – klasyk współczesności.
Ajschylos tragedii bez tragiczności, Dante boskiej komedii po śmierci Boga, Shakespeare metafizycznego niepokoju w dobie zaniku metafizycznych uczuć.

Wyprzedził swój czas, doganiając epokę. Stał się jednym z jej najbardziej przenikliwych krytyków i najwierniejszych portrecistów.
Niedoceniony przez współczesnych, przez współczesność nobilitowany.
Oto nadszedł czas byśmy się w nim przejrzeli.

„Witkacy pod strzechy”

Już 29 września o godzinie 16:00 spektakl Teatru Klasyki Polskiej „Niemyte dusze / Narkotyki” zostawienie wystawiony w Teatrze Rondo w Słupsku w ramach 27. Międzynarodowego Konkursu Interpretacji Dzieł S. I. Witkiewicza „Witkacy pod strzechy”.

Organizatorem konkursu jest Słupskie Towarzystwo Kultury Teatralnej – Teatr Rondo, Instytut Witkacego i Słupski Ośrodek Kultury przy wsparciu finansowym Miasta Słupska, Województwa Pomorskiego, Fundacji PFR, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Serdecznie zapraszamy!

Konkurs jest dofinansowany ze środków Fundacji PFR, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Województwa Pomorskiego i Miasta Słupska.

13. edycja Narodowego Czytania

Akcja Narodowe Czytanie co roku jednoczy rodaków w setkach miejsc Polski i świata. Pozwala odczytać na nowo klasykę literatury polskiej, znaną ze szkolnych lektur. Wspólne czytanie dobrze znanych tekstów umożliwia odkrywanie nowych znaczeń, ważnych dla współczesnego człowieka i wzmacnia poczucie tożsamości narodowej – nck.pl

7 września 2024 roku w Ogrodzie Saskim, w godzinach 11-15, odbędzie się 13. edycja Narodowego Czytania, w którym udział wezmą: Dyrektor TKP Jarosław Gajewski oraz aktorka i reżyserka TKP Lidia Sadowa

Dramat Słowackiego pełen jest symboliki i aluzji do sytuacji politycznej Polski pod zaborami. Kordian to nie tylko indywidualna postać, ale również symbol młodego pokolenia Polaków, które poszukuje drogi do wolności. Utwór jest także głosem w romantycznej dyskusji o heroizmie, poświęceniu i granicach ludzkiej siły.

„Kordian” to dzieło, które łączy elementy filozoficzne, polityczne i artystyczne, stawiając pytania o sens walki i granice moralne jednostki. Jego przesłanie jest wciąż aktualne, a analiza postaci Kordiana i jego wyborów pozostaje interesująca zarówno w kontekście literackim, jak i historycznym.

Trwają próby do najnowszej premiery Teatru Klasyki Polskiej

Już 17 września w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie odbędzie się premiera najnowszego monodramu „Niemyte dusze / Narkotyki”, opartego na tekstach Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Anny Kękuś.

W roli Każdego zobaczymy Sebastiana Fabijańskiego.

„Bajka nie tylko o smoku” w konkursie „Klasyka Żywa”!

Niezwykle miło nam poinformować, że nasz najnowszy spektakl „Bajka nie tylko o smoku” w reżyserii Lidii Sadowej bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa” -> www.klasykazywa.pl.

Gratulujemy twórczyniom i twórcom!

Na wyniki konkursu musimy jeszcze zaczekać, ale Wy już trzymajcie za nas kciuki!

Społeczna Rada Naukowa Teatru Klasyki Polskiej

W minionym tygodniu odbyło się pierwsze posiedzenie Społecznej Rady Naukowej Teatru Klasyki Polskiej.

Oddolnej inicjatywie środowiska naukowego przewodniczy prof. dr hab. Ewa Hoffmann-Piotrowska (UW).

W skład rady weszli m.in. prof. Elżbieta Nowicka (UAM), prof. Urszula Kowalczuk (UW), dr Paweł Płoski (AT), prof. Paweł Stępień (UW), prof. dr hab. Tomasz Chachulski. To niezwykle inspirujące spotkanie odsłoniło nowe przestrzenie współpracy ludzi teatru i akademików. Stworzenie nowych gatunków edukacyjnych, wspólne prace nad rekonstrukcją klasyki i ukazywaniem historii języka to tylko niektóre z wielu ciekawych pomysłów na wsparcie merytoryczne TKP przez radę.

Efektem działalności rady będzie promowanie twórczości polskich autorów i kultury języka polskiego, wsparcie działalności edukacyjnej lokalnych partnerów w zakresie klasyki oraz prezentowanie i promowanie klasyki wśród młodzieży. Jest to nasza odpowiedź na potrzebę docierania ze sztuką w miejsca z ograniczonym dostępem do kultury.

Festiwal Teatru Klasyki Polskiej w Żyrardowie

Wielkimi krokami zbliża się wspaniały Festiwal z plenerowymi spektaklami dla WAS!

Letnia edycja Festiwalu przyniesie Wam prawdziwe teatralne doznania, więc rezerwujcie daty w kalendarzu!

W pięknym Parku Dittricha w Żyrardowie odbędą się dwa spektakle:
27.07.2024, godz. 17:00 – „Śluby panieńskie”
28.07.2024, godz. 17:00 – „Powrót posła”

Wstęp na wydarzenia jest wolny!

Nie przegapcie okazji, aby spędzić letnie popołudnie w kulturalny sposób!

Klasycy w Starym Sączu

8 lipca w Starym Sączu na Placu Papieskim aktorzy związani z Teatrem Klasyki Polskiej będą czytać dla Państwa najpiękniejsze bajki i wiersze Ignacego Krasickiego.

Podczas tego wyjątkowego wydarzenia usłyszymy bajki Krasickiego, uznawanego za najwybitniejszego pisarza polskiego Oświecenia, w lekkiej formie przedstawiające poważną refleksję natury filozoficznej, społecznej i humanistycznej.

Serdecznie zapraszamy!

Informacja o przełożeniu terminów spektakli

Szanowni Państwo,

z powodów niezależnych od naszej instytucji informujemy o przełożeniu następujących spektakli:
– „Ksiądz Marek” w Muzeum Historii Polski (15.06.2024 i 16.06.2024)
– „Król i caryca” w Muzeum Historii Polski (22.06.2024 i 23.06.2024)
– „Trzy po trzy” w Instytucie Teologiczno-Pastoralnym im. św. Józefa S. Pelczara w Rzeszowie (19.06.2024)
– „Zemsta” w Instytucie Teologiczno-Pastoralnym im. św. Józefa S. Pelczara w Rzeszowie (20.06.2024)
– „Dożywocie” w Instytucie Teologiczno-Pastoralnym im. św. Józefa S. Pelczara w Rzeszowie (21.06.2024)

Zaangażowanie Teatru Klasyki Polskiej w dostarczanie niezapomnianych doświadczeń kulturalnych pozostaje niezmienne.

Zachęcamy do śledzenia naszego repertuaru i zapraszamy na pozostałe spektakle. Na bieżąco będziemy informować o wszelkich aktualizacjach poprzez naszą stronę internetową oraz media społecznościowe.

Zespół Teatru Klasyki Polskiej

Teatr Klasyki Polskiej po raz pierwszy w Kielcach!

Teatr Klasyki Polskiej to państwowa instytucja, której celem jest poszerzanie oferty repertuarowej polskich scen o klasyki dramatu polskiego. W ramach pierwszej wizyty w Kielcach aktorzy przedstawili tekst Aleksandra Fredry.

– Bardzo się cieszę, że w Kielcach możemy oglądać takie spektakle i uważam, że my – młodzież – powinniśmy na nie przychodzić, bo przekazują one nasz kod kulturowy. Znam ten utwór od podstawówki, a także byłem już raz na nim w teatrze i niezmiennie przemawia przez niego dobra zabawa. Znów był on także dla mnie refleksją nad zgodą i pokojem – mówi Szymon.

Warsztaty „O czym tak naprawdę marzysz?”...

Myślami nadal jesteśmy w magicznym świecie bajki! Za nami jedna z tych najbardziej wyjątkowych premier, bo dzieci są w najwyższym stopniu wymagającą z publiczności.

Dziękujemy Wam raz jeszcze za Waszą obecność, a tymczasem zerknijcie na wczorajsze, poprowadzone przez Karolinę Szczepanowską warsztaty, które odbyły się po porannym pokazie i były doskonałą okazją do przedłużenia obcowania ze sztuką. Dzięki nim nasi najmłodsi widzowie poznali swoje najskrytsze marzenia i dowiedzieli się jak działa teatr, a nawet… stały się jego współtwórcami, poprzez teatralne zabawy i działania plastyczne.

Mali żyrardowianie mogli dosłownie „wejść” w historię z bajki, wypróbować, jak działa magiczne krzesło i wypowiedzieć swoje marzenie.

Premiera „Bajki nie tylko o smoku”

Tego jeszcze w Teatrze Klasyki Polskiej nie było! Dzięki naszej wizjonerce Lidce Sadowej zrealizowaliśmy klasyczną bajkę Ireneusza Iredyńskiego i zagraliśmy dla najbardziej wymagającej widowni czyli… dzieci! Była niepewność, jak zareagują – czy wczują się w klimat miasteczka Parasol? Czy wystarczy skupienia, żeby dotrwać do końca? Okazało się, że tak! Z zapartym tchem i wypiekami na twarzy mali widzowie obserwowali, słuchali, klaskali i śpiewali. Towarzyszył nam klimat rodzinności i teatralnej magii. Za jej wytworzenie dziękujemy Twórcom I Twórczyniom:

– Aktorom i Aktorkom (Małgorzata Mikołajczak, Magdalena Jaworska, Leszek Zduń, Tomasz Drabek, Robert Latusek, Sławomir Orzechowski, Paweł Lipnicki, Marta Dylewska, Karolina Piwosz, Justyna Fabisiak, Bartosz Turzyński, Przemysław Wyszyński) za całą pracę włożoną w przygotowanie spektaklu, wiemy ile wysiłku włożyliście w stworzenie tego magicznego scenicznego świata
– Oli Redzie – za czarującą, minimalistyczną i ciekawą scenografię
– Natalii Burzyńskiej i Marcie Kopańskiej – za eklektyczne, barwne i urocze kostiumy
– Piotrowi Łabonarskiemu – za piękną muzykę
– Kamilowi Małaniczowi – za teksty piosenek
Oklaski po każdej piosence były absolutnie zasłużone!
– Paulinie Staniszak – za przygotowanie energicznego i uroczego ruchu scenicznego
– Joannie Banaszkiewicz – za przygotowanie wokalne naszych kochanych aktorów
– Marcinowi Jaczkowskiemu – za mistrzowską reżyserię światła

oraz

– Basi Ojrzeńskiej, czyli inspicjentce zawsze na posterunku
– niezrównanej ekipie produkcyjnej, dla której nie istnieją problemy nie do rozwiązania – Natalii Przyborek i Karolinie Dąbrowskiej
– Ekipie technicznej – nasi Avengersi pracujący niestrudzenie, bez których wszystkie nasze wysiłki nie miałyby sensu
– Tym wszystkim, którzy stanowią tzw. „teatralne zaplecze” i z wielkim oddaniem w wykonywane przez siebie prace wkładają całe swoje serca i talenty, żebyśmy mogli grać, tworzyć i spotykać się z Wami kochani Widzowie

Dziękujemy również spadkobiercom autora „Bajek nie tylko o smoku” Ireneusza Iredyńskiego za możliwość adaptacji oraz pracy z tym wyjątkowym tekstem.

Trwają przygotowania do najnowszej premiery Teatru Klasyki Polskiej

Drodzy Widzowie! Premiera „Bajki nie tylko o smoku” w reżyserii Lidii Sadowej już 2 czerwca w Centrum Kultury w Żyrardowie!

To wyjątkowy spektakl przede wszystkim dla dzieci, ale też dla dorosłych, żyjących tu i teraz, którzy zapomnieli o swojej wyjątkowości.

BILETY

Dzień Mamy w Teatrze Klasyki Polskiej

Zbliża się jeden z najpiękniejszych dni w roku. Drodzy Widzowie, zabierzcie swoje Mamy do teatru!
Mamy dla Was 40% zniżki na spektakl „Trzy po trzy”.

Z kodem rabatowym: KLASYKADLAMAMY

Zapraszamy! BILETY

Teatr Klasyki Polskiej po raz pierwszy w Białymstoku!

W Kinie Ton będzie można zobaczyć aż 3 spektakle:
– 8 maja „Król i caryca”
– 9 maja „Śluby panieńskie”
– 14 maja „Zemsta”

Na scenie m.in.: Halina Rowicka, Jerzy Zelnik, Jarosław Gajewski, Marta Dylewska, Ksawery Szlenkier, Dariusz Kowalski, czy Maciej Wyczański.

Serdecznie zapraszamy!

_______________________
Partnerem wydarzenia jest Polski Instytut Kultury

Najpiękniejsze bajki i wiersze Ignacego Krasickiego oraz wiersze Zbigniewa Herberta

4 i 5 maja w oficynie Ermitażu, aktorzy związani z Teatrem Klasyki Polskiej będą czytać dla Państwa najpiękniejsze bajki i wiersze Ignacego Krasickiego, oraz wiersze Zbigniewa Herberta.

Czytają: Marta Dylewska, Lidia Sadowa, Małgorzata Mikołajczak, Dariusz Kowalski, Robert Latusek, Ksawery Szlenkier, Bartosz Turzyński, Maciej Wyczański

4 maja oficyna Ermitażu, godz. 12:00 i 16:00 - Klasycy w Łazienkach. Krasicki.

(czas trwania 1 h)

5 maja oficyna Ermitażu, godz. 12:00 i 16:00 - Klasycy w Łazienkach. Herbert.

(czas trwania 1 h)

bezpłatne rezerwacje: bow@teatrklasykipolskiej.pl

Ignacy Krasicki nazywany był Księciem Bajek i Satyr. Zbigniewa Herberta okrzyknięto Księciem Poetów. Za sprawą Teatru Klasyki Polskiej obaj twórcy spotkają się w godnym ich rangi miejscu – Łazienkach Królewskich. Podczas tego wyjątkowego wydarzenia usłyszymy bajki Krasickiego, uznawanego za najwybitniejszego pisarza polskiego Oświecenia, w lekkiej formie przedstawiające poważną refleksję natury filozoficznej, społecznej i humanistycznej. Uprawiał ją również Herbert. Aktorzy Teatru Klasyki Polskiej wykonają, między innymi, jego „Nike, która się waha”, „Co robią nasi umarli” i nieśmiertelnego „Pana Cogito”. W zestawieniu z takimi utworami Krasickiego, jak „Przyjaciele”, „Mądry i głupi”, „Ptaszki w klatce” i „Lew pokorny” dostarczą inspirującego materiału do refleksji, zapewnią szlachetną rozrywkę, wzruszą, rozbawią, urzekną pięknem polszczyzny i zachwycą bogactwem myśli.

Na zdjęciu uśmiechnięty Przemysław Wyszyński

Rozpoczęliśmy przygotowania do spektaklu dla najmłodszych widzów

Przed nami kolejna premiera! Tym razem zadbaliśmy o naszych najmłodszych widzów.

„Bajka nie tylko o smoku” w reżyserii Lidii Sadowej to przepiękna historia nie tylko dla dzieci, ale także dla dorosłych widzów. To opowieść o zwykłych ludziach żyjących w zwykłym miasteczku, którego mieszkańcy z biegiem lat zapomnieli o tym, że świat składa się z różnych kolorów, że ich marzenia, często skrywane są ważne… To również opowieść o tym, że warto marzyć. Że realizacja naszych wewnętrznych pragnień popycha nas do przodu, czyni nas wyjątkowymi.

Rok istnienia Teatru Klasyki Polskiej jako Instytucji

W Międzynarodowy Dzień Teatru 27 marca 2024 roku minął rok od funkcjonowania Teatru Klasyki Polskiej jako Instytucji.

To był rok pełen intensywnych działań, które zaowocowały siedmioma premierami oraz eksploatacją spektakli w wielu zakątkach Polski.

Jest to możliwe dzięki codziennej i ciężkiej pracy pracowników naszego Teatru, którzy wkładają całe serce w budowanie Instytucji systematycznie prezentującej repertuar narodowy.

Premiera spektaklu „Ksiądz Marek”

Niezwykły to był wieczór! Pełen emocji, wzruszeń, fantastycznej atmosfery oraz niezapomnianych rozmów.
I choć minął dopiero jeden dzień, to już wspominamy ten czas z ogromnym wzruszeniem. Dziękujemy Wam drodzy Widzowie, za to, że tak licznie towarzyszyliście nam wczoraj podczas premiery „Księdza Marka”. Bez Was nie byłoby nas!

Król i caryca | Relacja z premiery

Od października to już 6. premiera Teatru Klasyki Polskiej jako Instytucji. Choć gramy na wielu scenach i jesteśmy Teatrem w drodze, a nasze struktury cały czas się tworzą, to już możemy powiedzieć, że nasz dorobek jest całkiem spory… Tym razem przed Państwem „Król i Caryca” w reżyserii Jerzego Zelnika. Tej ciepłej, swobodnej i życzliwej atmosfery długo nie zapomnimy.

Sebastian Fabijański w spektaklu Ksiądz Marek

Trwają próby do spektaklu „Ksiądz Marek”

Drodzy widzowie, ależ jesteśmy podekscytowani! Wreszcie możemy podzielić się z Wami tą wiadomością! Trwają próby do spektaklu „Ksiądz Marek” Juliusza Słowackiego w reżyserii Jacka Raginisa.

To historia o niedających się poskromić namiętnościach, wojnie, zdradzie i przebaczeniu. Jeden z trzech utworów, które Słowacki, jak pisał w liście do matki, mógłby przeczytać przed samym Chrystusem.

Premiera spektaklu „Nawrócony”

W minioną sobotę w Sali Laboratorium w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie odbyła się premiera spektaklu „Nawrócony” w reżyserii Piotra Gralaka.

Spektakl złożony jest z dwóch opowiadań Bolesława Prusa: „Powiastki cmentarne” oraz „Nawrócony”. Utwory te powstały w 1875 i 1881 roku, kiedy to autor miał zaledwie 28 i 34 lata i pracował jako dziennikarz prasowy, opisujący krzywdy i absurdy życia ówczesnej Warszawy.

Próby do premiery spektaklu „Nawrócony”

Ponoć złego diabli nie wezmą. W przypadku pana Łukasza (Sławomir Orzechowski), starego skąpca, to powiedzenie nabiera nowego dosłownego znaczenia…

W oczekiwaniu na premierę Nawróconego w reżyserii Piotra Gralaka wracamy do pełnych emocji początków prób.

Premiera spektaklu "Trzy po Trzy"

Za nami premiera spektaklu „Trzy po trzy” Aleksandra Fredry w reżyserii Michała Chorosińskiego. Spektakl odbył się 28 grudnia w Sali Laboratorium w Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie.

Słuchowisko radiowe „Beniowski” Juliusza Słowackiego

Już w tę sobotę (9.12) o godzinie 16:00 w Muzeum Cypriana Norwida w Dębinkach w ramach Przeglądu Kolekcje Sztuki będzie miała miejsce prapremiera słuchowiska radiowego „Beniowski” Juliusza Słowackiego.

Przegląd Kolekcje Sztuki to interdyscyplinarne wydarzenie z wiodącą rolą teatru, którego głównym zadaniem jest zbudowanie przestrzeni spotkania i dialogu religii z kulturą, metafizyki z codziennością, sacrum i profanum. Druga edycja Kolekcji będzie poświęcona sztuce ROMANTYCZNEJ. W ramach przeglądu będziemy prezentować dzieła kluczowych dla polskiej kultury literatów: Norwida, Fredry, Krasińskiego i Słowackiego.

Debata „Absurd i Trzy po trzy”

Serdecznie zapraszamy na debatę „Absurd i Trzy po trzy”. Spotkanie odbędzie się 11 grudnia (poniedziałek) 2023 roku o godzinie 18.00 w siedzibie Teatru Klasyki Polskiej, w oficynie Ermitażu, przy ul. Myśliwieckiej 1 w Warszawie.
Z profesorami Ewą Hoffman Piotrowską, Karolem Samselem i Wiesławem Rzońcą od roku prowadzimy fredrowskie debaty na temat romantyzmu autora „Zemsty” i jego związków literackich z Witkacym, Mrożkiem i Gombrowiczem, a także na temat obecnych w jego twórczości zalążkach absurdu, tak jak go rozumie literatura dwudziestego wieku – mówi Jarosław Gajewski.

Trwają próby do grudniowej premiery "Trzy po Trzy"

Większość z nas kojarzy Fredrę tylko jako jednego z najwybitniejszych polskich komediopisarzy, który „uratował Polskę od ogólnej melancholii”. Często nie mamy świadomości, że był też zasłużonym żołnierzem napoleońskim, świadkiem burzliwej historii, oddanym mężem i ojcem, a jego życie było nie mniej barwne niż scenariusze komedii, które pisał. Spektakl Teatru Klasyki Polskiej „Trzy po trzy” w reżyserii Michała Chorosińskiego to pamiętnik Aleksandra Fredry, będący podróżą po jego duszy, po żalu, melancholii, trosce, dowcipie, po tym, co widział i czuł podczas zwycięskich bitew i w trakcie powrotu spod Moskwy, po jego śmiechu i łzach, po idylli dzieciństwa i piekle wojny.

Scena Reduta, czyli Teatr Klasyki Polskiej na Lubelszczyźnie

To wspaniała wiadomość! W ramach w ramach Sceny Reduta Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie aż 6 razy wystawimy klasyki Mistrza Fredro, które tak pokochała nasza dotychczasowa publiczność.

Po raz pierwszy w historii Teatr Osterwy tak szeroko wychodzi do widzów z całej Lubelszczyzny! Żeby obejrzeć najlepsze spektakle nie trzeba będzie już jeździć do stolicy województwa. Nasi aktorzy pojadą m.in. do Janowa Lubelskiego, Łukowa, Parczewa, Tarnogrodu i Zamościa żeby wystawić przedstawienia w tamtejszych domach lub ośrodkach kultury.

Otwocki Festiwalu Komedii "Zemsta"

18 listopada zapraszamy na spektakl „Zemsta” Aleksandra Fredry w reżyserii Michała Chorosińskiego, który odbędzie się podczas I OTWOCKIEGO FESTIWALU KOMEDII. Wstęp na wydarzenie jest WOLNY.

Festiwal Fredrowski | Siedlce

W Centrum Kultury i Sztuki w Siedlcach odbył się Festiwal Fredrowski. W ramach wydarzenia, nasi aktorzy w ciągu 3 dni zagrali „Śluby panieńskie”, „Zemstę” i „Dożywocie” Aleksandra Fredry.

Premiera spektaklu "Ambasador"

Za nami premiera druga premiera sezonu artystycznego 2023/2024 czyli „Ambasador” Sławomira Mrożka w reżyserii Jarosława Gajewskiego. Dziękujemy za tak entuzjastyczny odbiór naszego najnowszego spektaklu i zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z premiery, która odbyła się w przepięknym Pałacu w Radziejowicach.

Premiera dramatu Stanisława Konarskiego „Epaminandos”

To był niezapomniany wieczór pełen niesamowitych emocji! Za nami premiera dramatu Stanisława Konarskiego „Epaminandos” w reżyserii Jarosława Gajewskiego.

Wszystkie aktualności