Aktualności
Festiwal Teatru Klasyki Polskiej FREDRO W ŁAZIENKACH
W dniach 15–19 lipca 2026 roku Teatr Klasyki Polskiej oraz Muzeum Łazienki Królewskie zapraszają na festiwal „Fredro w Łazienkach” – wyjątkowe wydarzenie poświęcone twórczości jednego z najwybitniejszych polskich komediopisarzy. Partnerem festiwalu jest Fundacja Rodu Szeptyckich.
Data inauguracji nie jest przypadkowa. 15 lipca 2026 roku przypada dokładnie 150. rocznica śmierci Aleksandra Fredry, autora dzieł, które od pokoleń bawią, wzruszają i trafnie komentują ludzkie przywary. Festiwal stanie się okazją do ponownego odkrycia jego twórczości, a także do spojrzenia na nią z perspektywy współczesnego widza.
Przez pięć dni Łazienki Królewskie zamienią się w przestrzeń spotkania teatru, historii i edukacji. W programie znajdą się fredrowskie spektakle Teatru Klasyki Polskiej, rozmowy z twórcami i badaczami, projekcje spektakli Fredry z archiwum teatru TVP, wydarzenia dla dzieci i rodzin, a także terenowe gry w przestrzeni Ogrodu.
Festiwal otworzy 15 lipca spektakl „Zemsta” prezentowany w Amfiteatrze. W kolejnych dniach publiczność będzie mogła zobaczyć także „Dożywocie”, „Śluby panieńskie” oraz premierowy pokaz „Dam i huzarów”.
Festiwalowi towarzyszyć będzie plenerowa wystawa poświęcona życiu i twórczości Aleksandra Fredry. Ekspozycja przybliży najważniejsze fakty z biografii pisarza oraz kontekst historyczny i kulturowy jego epoki, pozwalając odwiedzającym lepiej poznać autora dzieł, które od niemal dwóch stuleci pozostają obecne na polskich scenach.
„Fredro w Łazienkach” będzie nie tylko świętem teatru, ale także przestrzenią dialogu między tradycją a współczesnością. Przez pięć lipcowych dni publiczność będzie mogła uczestniczyć w wydarzeniach odbywających się w najpiękniejszych przestrzeniach Łazienek Królewskich – Amfiteatrze, Ermitażu, Stajniach Kubickiego oraz plenerowych lokalizacjach Ogrodu.
Festiwal „Fredro w Łazienkach” zapowiada się jako jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych lata 2026 roku w Warszawie, łączące teatr, edukację oraz wyjątkową atmosferę historycznej rezydencji królewskiej.
15–19 lipca 2026
Łazienki Królewskie w Warszawie
Organizatorzy: Teatr Klasyki Polskiej, Muzeum Łazienki Królewskie
Partner: Fundacja Rodu Szeptyckich.
Program:
• 15 LIPCA
19:00 – Spektakl „Zemsta”, Amfiteatr, BILETY
• 16 LIPCA
12:00–13:00
15:00–16:00
Fredro dla dzieci, „Pod Żaglami” przy Podchorążówce, Wstęp wolny
19:00 – Spektakl „Dożywocie”, Amfiteatr, BILETY
• 17 LIPCA
12:00–13:00
15:00–16:00
Fredro dla dzieci, „Pod Żaglami” przy Podchorążówce, Wstęp wolny
17:00–19:30 – Rozmowy festiwalowe, „Pod Żaglami” przy Podchorążówce, Wstęp wolny
19:00 – Spektakl „Śluby panieńskie”, Ermitaż, BILETY
22:30 – Upiór w Amfiteatrze, Nocna gra terenowa, Teren Ogrodu, BILETY DOSTĘPNE WKRÓTCE
• 18 LIPCA
11:00–15:00 – W poszukiwaniu niedoskonałości, Gra terenowa (I odsłona), Teren Ogrodu, Wstęp wolny
12:00–16:00 – Fredrowskie kreacje – projekcje spektakli Teatru Telewizji, Stajnie Kubickiego, Wstęp wolny
20:00 – Spektakl „Damy i huzary” – warszawska premiera, Amfiteatr, BILETY
• 19 LIPCA
11:00–15:00 – W poszukiwaniu niedoskonałości, Gra terenowa (II odsłona), Teren Ogrodu, Wstęp wolny
17:00 – Spektakl „Śluby panieńskie” z tłumaczeniem na Polski Język Migowy (PJM), Ermitaż, BILETY
Teatr Klasyki Polskiej, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie oraz Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego mają przyjemność zaprosić Państwa do udziału w seminarium i warsztatach „Język Fredry w teatrze”, które odbędą się w dniach 6–10 lipca 2026 roku w Akademii Teatralnej w Warszawie.
W roku 150-lecia śmierci Aleksandra hr. Fredry zapraszamy aktorów, reżyserów oraz instruktorów teatralnych do wspólnej pracy nad językiem i dramaturgią autora „Zemsty”. Program wydarzenia obejmuje wykłady wybitnych badaczy literatury oraz intensywne warsztaty praktyczne prowadzone przez twórców Teatru Klasyki Polskiej.
Wśród prowadzących znajdą się m.in.:
– prof. dr hab. Andrzej Waśko (UJ),
– dr hab. Ewa Hoffmann-Piotrowska (UW),
– dr hab., prof. UW Karol Samsel (UW)
– prof. dr hab. Wiesław Rzońca (UW),
– prof. dr hab. Andrzej Fabianowski (UW),
– prof. dr hab. Jarosław Gajewski (AT, TKP),
– Karolina Labahua (TKP),
– Dariusz Kowalski (TKP).
Osoby zainteresowane udziałem w warsztatach prosimy o przesłanie listu motywacyjnego oraz aktualnego CV na adres:
sekretariat@teatrklasykipolskiej.pl
Termin nadsyłania zgłoszeń: 20 czerwca 2026 roku.
Serdecznie zapraszamy do udziału w tym wyjątkowym spotkaniu poświęconym twórczości Aleksandra Fredry i pracy nad klasycznym językiem teatru.
Nocna rozmowa Stefana Dedalusa z Leopoldem Bloomem
Dwóch aktorów – Jarosław Gajewski jako Leopold Bloom i Jacek Zienkiewicz jako Stefan Dedalus – prezentują w formie czytania scenicznego przedostatni epizod powieści irlandzkiego pisarza tworzącego w języku angielskim, Jamesa Joyce’a (1882–1941). Autorem adaptacji teatralnej i reżyserem czytania jest Waldemar Matuszewski. Za przygotowanie wokalne odpowiada Ewa Iżykowska, a konsultację językową z zakresu języka angielskiego prowadził Tomasz Łuszczek.
Wybrany epizod powieści, nawiązującej w całości do eposu Homera „Odyseja”, nosi tytuł „Itaka”. Pomiędzy bohaterami Joyce’a: starszym – akwizytorem reklam Leopoldem Bloomem (będącym odpowiednikiem Homerowego Odysa), przeżywającym kryzys ojcostwa i młodszym – artystą Stefanem Dedalusem (odpowiednikiem Telemacha), poszukującym ojca duchowego, nawiązuje się relacja ojciec-syn.
Autor nadaje opowieści kształt katechizmu w formie dialogu – zbioru prawd o ojcostwie. „Piszę «Itakę» w formie matematycznego katechizmu – pisze Joyce w lutym 1921 roku w liście do Franka Budgena. – Wszystkie wydarzenia przedstawione są w postaci ich kosmicznych, fizycznych, psychicznych itd. ekwiwalentów, np. skok Blooma w dół, czerpanie wody z kranu, oddawanie moczu w ogrodzie, kadzielnica, zapalona świeca i posąg, tak że czytelnik zostanie poinformowany o wszystkim w najbardziej lakoniczny sposób, ale Bloom i Stephen staną się przez to ciałami niebiańskimi, wędrującymi jak gwiazdy, którym się przyglądają”. (cytat za: (Piotr Paziński, https://wiez.pl/2022/02/08/ulisses-opowiesc-bez-konca/, 8 lutego 2022 r.)
Przedsięwzięcie stanowi efekt współpracy Stowarzyszenia Teatr Na Pustej Podłodze pamięci Tadeusza Łomnickiego z Teatrem Klasyki Polskiej. Czerwcowy termin premiery wiąże się z obchodzonym na całym świecie dorocznym świętem Bloomsday – dla upamiętnienia twórczości Jamesa Joyce. 16 czerwca 1904 roku rozgrywa się bowiem akcja powieści.
Spektakl premierowy objęty został patronatem honorowym przez Ambasadę Irlandii w Warszawie.
Premierowa prezentacja odbędzie się w sobotę 13 czerwca 2026 r. o godz. 19:00 w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie – na scenie zaaranżowanej w sali Galerii DOBRA (ul. Dobra 56/66).
SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 9.
Mechanizm kozła ofiarnego już od starożytności stanowi podstawę dramatu europejskiego. Klasycznym kozłem ofiarnym jest król Edyp, którego obwiniono za nieszczęście miasta. Bez ofiary świat w teatrze antycznym popadłby w chaos, dlatego starożytni autorzy współczują prześladowanym, ale ich nie bronią. Natomiast w Biblii, a zwłaszcza Nowym Testamencie kozioł ofiarny zostaje wzięty w obronę, a kolektyw potępiony! Tym tropem podąża dramat nowożytny. Symboliczna ofiara nie prowadzi w nim do zażegnania kryzysu społecznego, a jeżeli się tak dzieje, sposób ten zostaje zdemaskowany. Charakterystyczne, że nawet we współczesnych dramatach groteskowych trafiamy na ślady rytuału ofiarniczego. Śmierć niewinnego to kluczowy motyw w sztukach Wojciecha Tomczyka (Wampir, Norymberga, Bezkrólewie), z którym o mechanizmie kozła ofiarnego rozmawia Jacek Kopciński.
Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu.
Wojciech Tomczyk, dramatopisarz i scenarzysta filmowy, felietonista, autor tomów „Dramaty” (Bezkrólewie, Norymberga, Wampir, Marszałek) i „Komedie” (Wielka improwizacja, Rodzina królewska (jak gdyby), Fragment większej całości, Komedia romantyczna, Zaręczyny). W 2029 ukazały się jego „Felietony”, publikowane wcześniej m.in. na łamach „Filmu” i „Teatru”. Napisał scenariusze do filmów fabularnych (m.in. Rajski ptak, 1987; Czarne słońca, 1992; Spona, 1998; Świadek koronny, 2007) i popularnych seriali telewizyjnych (Oficer 2004; Sprawiedliwi 2010; Krucjata 2021). Autor spektakli Teatru Telewizji i słuchowisk radiowych. Norymberga, najważniejszy dramat Tomczyka, swoją prapremierę miał w Teatrze Narodowym w Warszawie w reż. Agnieszki Glińskiej (2006), zrealizowany został także w teatrach w Tallinie i Rydze. Telewizyjną wersję sztuki wyreżyserował Waldemar Krzystek, w rolach głównych wystąpili Janusz Gajos i Dominika Ostałowska.
Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego “Trans/formacja”, twórca serii “Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika “Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych “Widok z Koziej” (PIW).
Trwają intensywne próby do spektaklu „Damy i huzary”
Trwają intensywne próby do spektaklu „Damy i huzary” Aleksandra Fredry w reżyserii Karoliny Labahua. Premiera przedstawienia odbędzie się 20 czerwca w Żyrardowskim Centrum Kultury, a już 18 lipca spektakl zostanie pokazany podczas Festiwalu Fredrowskiego w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Twórcy spektaklu sięgają po klasyczny tekst, nadając mu współczesną lekkość, świeżość i psychologiczną głębię.
Jak podkreśla reżyserka Karolina Labahua: „Fredro nie jest zakurzonym pomnikiem, lecz czułym obserwatorem naszych słabości”. W swojej inscenizacji realizatorka stawia na siłę fredrowskiego języka i uniwersalność historii, która – mimo upływu dwóch stuleci od premiery – wciąż pozostaje aktualna. „Moim celem jest wydobycie z bohaterów ich autentyczności – Major, Rotmistrz czy siostry nie są jedynie figurami z komedii, ale ludźmi z krwi i kości, targanymi namiętnościami i śmiesznostkami, które odnajdujemy w nas samych” – mówi reżyserka.
W obsadzie znaleźli się m.in. Jarosław Gajewski, Andrzej Mastalerz, Sebastian Fabijański, Dariusz Kowalski, Lidia Sadowa oraz Henryk Gołębiewski. Za scenografię i kostiumy odpowiada Aleksandra Reda, choreografię przygotowuje Jarosław Staniek, a muzykę komponuje Marcin Markowicz.
Spektakl zapowiada się jako pełne humoru i energii widowisko, które połączy miłośników klasyki z widzami poszukującymi nowoczesnych interpretacji znanych tekstów. „Bo jak uczy nas Fredro: przeciwko strategii serca żadna armia nie ma szans.”
SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 8.
Tematem ósmego odcinka SZTUKI TEATRU są duchy na scenie. Najsłynniejszy duch w teatrze europejskim to zjawa ojca Hamleta. Najsłynniejsze duchy w teatrze polskim to zjawy w II części „Dziadów” Adama Mickiewicza. W „Dziadach” pojawia się motto z „Hamleta” o filozofach, którym nawet nie śniły się „dziwy na niebie i ziemi”. Pierwotnie jednak poeta cytował urywek rozmowy strażników: „jako żywo, ten duch, wobec nas niemy, chce z nim mówić”. O czym chcą do nas mówić duchy w teatrze? Dlaczego spotkanie z nimi jest tak fascynujące? Jakie duchy zjawiają się na scenie, gdy „Dziady” grane są w Japonii? O teatralnym spotkaniu żywych i umarłych z Jadwigą Rodowicz-Czechowską rozmawia Jacek Kopciński.
Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu „Duchy na scenie”.
JADWIGA RODWOICZ-CZECHOWSKA, performerka, tłumaczka, pisarka, reżyserka, badaczka japońskiego teatru nō. Współpracowała z Teatrem Laboratorium i Jerzym Grotowskim. Przez dziesięć lat pracowała w Ośrodku Praktyk Teatralnych „Gardzienice” jako aktorka i współorganizatorka wypraw i spektakli. Brała udział w przedstawieniach „Spektakl Wieczorny”, „Gusła” i „Żywot Protopopa Awwakuma”. Była adiunktem w Zakładzie Japonistyki i Koreanistyki na Uniwersytecie Warszawskim, w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie oraz w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza. Napisała dwa dramaty poetyckie utrzymane w konwencji teatru nō: „Stroiciel fortepianu” (2011) oraz „Chinkon/Ukojenie dusz” (2015). Premiera drugiej sztuki miała miejsce podczas VII Olimpiady Teatralnej we Wrocławiu (2016) i w Tokio w obecności pary cesarskiej. Jej debiutem reżyserskim było „Umiłowanie” według opowiadania Yukio Mishimy w Teatrze Pieśń Kozła (2015). Wyreżyserowała także „Dziady polsko-japońskie/Soreisai” (2018) oraz „Dziady polsko-ajnuskie. Przedświt” (2022). Jest autorką kilku książek: „Pięć wcieleń kobiety w teatrze nō” (1993), „Aktor doskonały” (2000), „Boski dwumian” (2009), „Inne Nō” (2020), „Inne, a jednak Dziady. Jak Mickiewicz wędrował do Ajnów” (2023). Obecnie zastępczyni dyrektora ds. rozwoju Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.
Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego „Trans/formacja”, twórca serii „Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika “Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych “Widok z Koziej” (PIW).
Radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego
Z okazji Świąt Wielkanocnych
życzymy Państwu czasu pełnego spokoju, nadziei i wytchnienia.
Niech ten wyjątkowy okres przyniesie radość ze spotkań z bliskimi, inspirację do odkrywania piękna oraz wiele chwil, które pozostają w pamięci na długo.
Niech odradzająca się wiosna będzie źródłem energii, optymizmu i nowych możliwości – zarówno w życiu osobistym, jak i w spotkaniach z kulturą.
Radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego
życzy
Teatr Klasyki Polskiej
SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 7.
SZTUKA TEATRU to program poświęcony sekretom twórczości scenicznej. Z najlepszymi artystami i teoretykami teatru rozmawia Jacek Kopciński.
Od czasów Arystofanesa komedia ciągle się przekształca, ale nie znika. Czy dlatego, że zawsze kończy się szczęśliwie? Co składa się na niezniszczalne, komediowe DNA Europejczyków? Przekora, bunt, a może pewność, że ostatecznie głupota i zło przegrają? Czy wolność, jakiej w teatrze doświadczali starożytni mieszkańcy Aten, może stać się udziałem widzów współczesnych?
Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu „Niezniszczalna komedia”.
OLGA ŚMIECHOWICZ filolog klasyczna, tłumaczka, autorka wydanej w Polsce i Anglii monografii Arystofanes (2015) oraz przekładów jego pięciu komedii: Żaby, Chmury, Jeźdźcy, Lizystrata, Kobiety na Thesmoforiach. Zainteresowanie antykiem łączy z refleksją nad teatrem współczesnym. W 2018 opublikowała Didaskalia do historii. Teatr starożytnej Grecji i jego kontekst polityczny oraz Lupa, Warlikowski, Klata. Polski teatr po upadku komunizmu. Jako dramaturg współpracowała z Janem Klatą, Radkiem Stępniem i Kingą Dębską. Swoje badania prowadzi na Uniwersytecie Jagiellońskim w Katedrze Teatru i Dramatu. Była stypendystką Oxford University, L’Université Paris-Sorbonne, University of Cambridge, Universität Wien. Wykładała we Lwowie, w Amsterdamie, Tel Awiwie i w Heidelbergu.
Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego “Trans/formacja”, twórca serii „Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”. Swoje szkice krytyczne wydał w książkach Którędy do wyjścia? (2002) i Powrót „Dziadów” (2016). Ostatnio ukazał się zbiór jego felietonów teatralnych „Widok z Koziej” (PIW).
Premiera „Promethidiona” Cypriana Kamila Norwida
Premiera „Promethidiona” Cypriana Kamila Norwida okazała się wydarzeniem nie tylko artystycznym, lecz także – co dziś rzadkie – intelektualnym w najczystszym sensie tego słowa. Spektakl przygotowany przez Dariusz Kowalski na scenie Stygmat Teatru Klasyki Polskiej przywraca wiarę w teatr Słowa – teatr wymagający, a zarazem głęboko poruszający.
Norwidowski „Promethidion”, dialog filozoficzny utkany z refleksji nad pięknem, dobrem i prawdą, uchodzi za tekst niemal „niemożliwy” do wystawienia na scenie. Dariusz Kowalski dokonał rzeczy rzadkiej: przełożył trudny, gęsty traktat poetycki na język sceny, nie upraszczając go, lecz czyniąc przystępnym i żywym. To teatr wysokiej próby – taki, na jaki widzowie, sądząc po reakcji premierowej publiczności, czekali.
A reakcja ta była jednoznaczna: potrójne brawa na stojąco, powtarzane z rosnącą intensywnością, stanowiły nie tylko wyraz uznania, lecz także wdzięczności. Widzowie zostali zaproszeni do świata myśli Norwida – świata wymagającego skupienia, ale odpłacającego się duchowym wzbogaceniem.
Centralną osią spektaklu pozostaje słowo – i tu objawia się mistrzostwo Dariusza Kowalskiego, który od lat zgłębia i interpretuje Norwidowską frazę. Jego sposób podania tekstu, precyzyjny, a zarazem nasycony emocją, stanowi wzór aktorskiej dyscypliny i wrażliwości. Towarzysząca mu obsada – Jarosław Gajewski, Justyna Fabisiak i Maciej Wyczański – tworzy zespół harmonijny, uważny, zdolny unieść ciężar myśli Wieszcza, nie tracąc przy tym jej subtelności.
Na szczególne podkreślenie zasługuje warstwa muzyczna spektaklu. Kompozycje autorstwa Tomasza Łuca, wykonywane na żywo przez Małgorzatę Komorowską oraz Agnieszkę Szwajgier, wprowadzają za każdym razem widza w przestrzeń kontemplacji. Dźwięk harfy – rzadko spotykany na scenie teatralnej – nadaje całości wymiar niemal metafizyczny, współbrzmiąc z refleksją nad sztuką jako drogą ku transcendencji. Ascetyczna, a zarazem znacząca scenografia Barbary Wesołowskiej oraz subtelnie operujące światłem rozwiązania Jędrzeja Skajstra dopełniają wizji inscenizacyjnej, nie dominując nad słowem, lecz wydobywając jego sensy.
Wieczór premierowy miał także wymiar uroczysty. Dyrektor teatru, Jarosław Gajewski, występujący w spektaklu również jako aktor, podziękował wszystkim twórcom, w tym autorowi plakatu – Wojciechowi Korkuciowi.
Wśród obecnych gości znalazł się także prof. Wiesław Rzońca, jeden z najwybitniejszych znawców Norwida, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego i autor jednego z tekstów zamieszczonych w programie spektaklu, który nie krył swojego zadowolenia z inscenizacji. Sam program stanowi zresztą istotne dopełnienie przedstawienia – obok Norwida odnajdujemy w nim list Jan Paweł II do artystów oraz poezję Zbigniewa Herberta. Ta symboliczna triada prowadzi widza ku refleksji szczególnie aktualnej w czasie Wielkiego Tygodnia – refleksji nad odpowiedzialnością twórcy, nad etycznym wymiarem sztuki, nad jej zakorzenieniem w tym, co trwałe.
„Promethidion” w Teatrze Klasyki Polskiej nie jest jedynie spektaklem – jest wydarzeniem duchowym. Dowodem na to, że teatr ambitny, wymagający i wierny wielkiej literaturze nie tylko jest możliwy, ale i potrzebny. I że – wbrew pozorom – znajduje swoją publiczność.
SZTUKA TEATRU. Rozmowy Jacka Kopcińskiego | Odcinek 8.
Tematem ósmego odcinka SZTUKI TEATRU są duchy na scenie. Najsłynniejszy duch w teatrze europejskim to zjawa ojca Hamleta. Najsłynniejsze duchy w teatrze polskim to zjawy w II części „Dziadów” Adama Mickiewicza. W „Dziadach” pojawia się motto z „Hamleta” o filozofach, którym nawet nie śniły się „dziwy na niebie i ziemi”. Pierwotnie jednak poeta cytował urywek rozmowy strażników: „jako żywo, ten duch, wobec nas niemy, chce z nim mówić”. O czym chcą do nas mówić duchy w teatrze? Dlaczego spotkanie z nimi jest tak fascynujące? Jakie duchy zjawiają się na scenie, gdy „Dziady” grane są w Japonii? O teatralnym spotkaniu żywych i umarłych z Jadwigą Rodowicz-Czechowską rozmawia Jacek Kopciński.
Rozmowę poprzedza felieton gospodarza programu „Duchy na scenie”.
JADWIGA RODWOICZ-CZECHOWSKA, performerka, tłumaczka, pisarka, reżyserka, badaczka japońskiego teatru nō. Współpracowała z Teatrem Laboratorium i Jerzym Grotowskim. Przez dziesięć lat pracowała w Ośrodku Praktyk Teatralnych „Gardzienice” jako aktorka i współorganizatorka wypraw i spektakli. Brała udział w przedstawieniach „Spektakl Wieczorny”, „Gusła” i „Żywot Protopopa Awwakuma”. Była adiunktem w Zakładzie Japonistyki i Koreanistyki na Uniwersytecie Warszawskim, w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie oraz w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza. Napisała dwa dramaty poetyckie utrzymane w konwencji teatru nō: „Stroiciel fortepianu” (2011) oraz „Chinkon/Ukojenie dusz” (2015). Premiera drugiej sztuki miała miejsce podczas VII Olimpiady Teatralnej we Wrocławiu (2016) i w Tokio w obecności pary cesarskiej. Jej debiutem reżyserskim było „Umiłowanie” według opowiadania Yukio Mishimy w Teatrze Pieśń Kozła (2015). Wyreżyserowała także „Dziady polsko-japońskie/Soreisai” (2018) oraz „Dziady polsko-ajnuskie. Przedświt” (2022). Jest autorką kilku książek: „Pięć wcieleń kobiety w teatrze nō” (1993), „Aktor doskonały” (2000), „Boski dwumian” (2009), „Inne Nō” (2020), „Inne, a jednak Dziady. Jak Mickiewicz wędrował do Ajnów” (2023). Obecnie zastępczyni dyrektora ds. rozwoju Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.
Jacek Kopciński, literaturoznawca i krytyk teatralny. Autor książek poświęconych teatralnej twórczości Mirona Białoszewskiego i Zbigniewa Herberta oraz dramaturgii autorów współczesnych: Zyty Rudzkiej, Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk, Artura Pałygi, Wojciecha Tomczyka, Tomasza Mana, Mariusza Bielińskiego, Jarosława Jakubowskiego. Autor antologii dramatu polskiego „Trans/formacja”, twórca serii „Dramat Polski. Reaktywacja” W latach 2006-2024 redaktor naczelny miesięcznika “Teatr”. Ostatnio wydał zbiór felietonów teatralnych “Widok z Koziej” (PIW).
